Een dubbele crisis in Corfu

Corfu

Juni 2015. In Griekenland dreigt de crisis uit de hand te lopen. Bevolking en regering lijken niet te willen zwichten voor de druk die vanuit de EU op ze wordt uitgeoefend en Brussel wordt hoe langer hoe chagrijniger. Het eist hervormingen van de Grieken en dreigt bij het uitblijven daarvan geen nieuwe miljardenlening te verstrekken. Die lening is van levensbelang voor het land en het nieuwsbericht waarschuwt al voor het moment dat de Griekse banken niet langer aan hun verplichtingen kunnen voldoen. Het was ons duidelijk. Dit was hét moment voor een relaxvakantie op het Griekse eiland Corfu.

Geen paniek

Ondanks alle slechte verhalen die de ronde deden omtrent die halsstarrige Grieken leek bij aankomst niemand op de hoogte van de rampspoed die het land te wachten stond. Het leven ging er zijn gewone gangetje en van onrust was geen sprake. “Zie je nou wel”, zei ik tegen Ech Nie, “geen enkele reden tot paniek. Dit gaat gewoon een hele rustige vakantie worden.” Opgelucht pikten we ons huurautootje op en karden in een half uurtje richting Agios Markos, een gehucht niet ver van Corfu-stad en de locatie van ons geboekte appartement.

Corfu
Ons uitzicht, aan de overkant is het nieuwe fort van Corfu te zien

Het appartement bleek het penthouse van het complex te zijn. Schitterend gelegen maar alleen via een trap of tig te bereiken. “Lekker rustig inderdaad”, was het bijtende commentaar van Ech Nie. We zeulden de koffers al die ellendige treden omhoog waarna we vonden dat we nou toch ech wel even een rustmomentje hadden verdiend. Gelukkig beschikte het verblijf over een kamerbreed balkon en een weids uitzicht over de baai van Corfu. Konden we mooi op adem komen. “Misschien moeten we het thuisfront ook even laten zien hoe goed we het getroffen hebben”, zei Ech Nie. “Goed idee”, beaamde ik en ging op zoek naar het fototoestel. Het was de start van onze eigen Griekse crisis.

Wel paniek

In de loop der jaren kreeg ik tijdens het bezoeken van Unesco-sites steeds meer lol in het fotograferen van al dat unieke erfgoed wat we zagen. Na thuiskomst van een trip begin ik vaak de andere dag al met het samenstellen van een fotoalbum. Leuk als naslagwerk en prima geschikt om anderen mee te vervelen. Naast het uitzoeken, bestuderen en plannen van nieuwe reizen is het ongeveer het enige wat ik thuis nog doe. Corfu leek daar echter heel snel een einde aan te maken. Hoe ik ook koffer, kamer en auto doorzocht, geen fototoestel te vinden. Toch een reden voor paniek dus. “Gloeiende gloeiende…!!”

Corfu

Crisis

Al hyperventilerend probeerden we te achterhalen waar we hem voor het laatst hadden gezien. Stap voor stap liepen we onze gangen na en al snel concludeerden we dat óf het vliegveld óf de autoverhuur aan deze crisis schuldig waren. De laatste zagen we als hoofdverdachte omdat we bij het in de auto laden van de koffers  ontdekten dat we een automaat hadden gekregen. Omdat we daar niet van gediend waren (geen ervaring mee, dus dat was niks) hadden we het karretje weer omgeruild voor een schakelbak. “Nou dan kan ik wel raden waar je cameraatje nou is hoor”, zei Ech Nie net iets te bijdehand.

“Hè? Wat?! Nee toch…? Dus jij denkt…?!!” Langzaam drong het verschrikkelijke besef tot me door. “Het zal toch niet? Zou één van die Grieken…?”

“Dat weet ik niet maar waarschijnlijk ben je hem daar ergens verloren…”

“IK?!! Oh ja, nou heb ik het opeens gedaan. Dat ding is gewoon gejat natuurlijk… GVD!!!” Met het angstzweet op ons voorhoofd renden we halsoverkop de tig trappen weer naar beneden en stapten doodsbenauwd achter het stuur van de huurauto. Net geland en de eerste queestie was alweer een feit. Typisch weer.

Corfu

Escalatie

Scheurend richting vluchthaven zag ik het alweer helemaal voor me. Die camera was ik kwijt, zoveel was wel zeker. Die had een of andere crisisgriek natuurlijk allang gevonden en verpatst. “Tsja, dat zou best eens kunnen”, erkende Ech Nie ijzig kalm. “Ga jij ze anders nog effe gelijk geven ook”, brieste ik. Niets zo irritant als iemand die volkomen rustig een situatie analyseert terwijl jij helemaal gek wordt van ellende. Woedend gaf ik nog een dotje extra gas. “Kan het misschien wat rustiger”, vroeg Ech Nie. Ze is al niet zo van het harde rijden maar heeft helemaal een hekel aan agressief en opgefokt. “Rustiger??!” gilde ik keihard terug. “Je zegt net nog dat Jeromba er met mijn camera vandoor is!! Ben jij wel helemaal lekker?! ”

Met gierende banden kwamen we aan op het parkeerterrein van het verhuurbedrijf en stormde ik de auto uit. Ik had tijdens de rit stille hoop gekregen dat mijn trouwe Sony Cyber Shot bij het in- en uitladen van de auto uit mijn zak was gevallen en nu stilletjes op zijn rechtmatige eigenaar lag te wachten. Zo niet dan konden ze nog lachen bij het verhuurbedrijf… Gelukkig was de automaat gauw gevonden en kon ik gelijk met de zoektocht beginnen.

Corfu

Mazzel

Koortsachtig begon ik met het afschuimen van het terrein rond het autootje maar aanvankelijk had ik maar weinig succes. Gefrustreerd over zoveel tegenwerking maakte ik de kring rond de auto wat groter. En toen dat niet meteen hielp breidde ik nog verder uit. En toen nog een keer. Druk doende had ik niet in de gaten dat Ech Nie al een poosje doodgemoedereerd tegen de auto aan stond geleund. Toen ik na een aantal vreselijke minuten voor het eerst opkeek en Ech Nie uitgebreid haar nagels zag bekijken ontplofte ik bijna. “Wat sta jij nou godverr….” Ze gaf geen antwoord maar wees kalm met haar vinger richting bijrijdersstoel. “Daar ligt-ie druktemaker. Zal je hem zelf hebben neergelegd toen je de koffers inlaadde.” Ik slaakte een zucht van verlichting. Dat was nog eens geluk hebben. “Zo”, zei ik, “hebben die Grieken even mazzel…”

Crisis 1 overwonnen.

Corfu

Het duurde wel een paar dagen voor ik een beetje van de schrik bekomen was. Tijd die we al zonnebadend doorbrachten op de verschillende, prachtige stranden die het eiland rijk is. “Niks geen werelderfgoed”, had Ech Nie mij wijsgemaakt, “zand is wat je nodig hebt”. Alleen op die manier was volledig herstel mogelijk. Gelukkig kwam ik na een halve week bij mijn positieven en was ik weer in staat mijn Unesco-queeste op te pakken. Direct beval ik de badhanddoeken een dagje met rust te laten en met spoed naar Corfu-stad af te reizen. Bij thuiskomst moest er immers een fotoalbum in elkaar gezet worden en dat kon natuurlijk niet zonder Unesco-monument.

Uitzicht vanaf het oude fort. Links op de rots het nieuwe fort

Oud en nieuw

Het zijn niet de oude Grieken geweest die er voor hebben gezorgd dat Corfu zijn plaatsje op de werelderfgoedlijst kreeg. Nee, het waren de Venetiërs die vanwege zijn strategische ligging Corfu opstuwden in de vaart der volkeren. De stad was erg belangrijk voor de zeevaardersnatie omdat het zo gunstig lag op de handelsroute van Italië naar het Midden-Oosten. Het Ottomaanse Rijk besefte dat ook en heeft daarom in het verleden enkele verwoede pogingen gedaan om het eiland te veroveren. Het is ze nooit gelukt. De Venetianen hadden 2 indrukwekkende burchten rond de stad gebouwd en wisten daarmee de Ottomanen buiten de deur te houden. Nieuwsgierig naar deze prestatie parkeerden wij de auto naast het “nieuwe fort” en namen er een kijkje.

Rotspunten noemden de Venetianen hun stad, oftewel Korfi . Gezien de locatie van beide vestingen op een ongeveer 60 meter hoge bonk steen geen onlogische naam. Het verdedigingswerk biedt een mooi uitzicht over de haven en de rest van de stad. Naast de boten en de pastelkleurige, hoge Venetiaanse huizen is vanaf de verdedigingsmuren ook het “oude fort” te zien. Het wordt nog altijd bewaakt door de Venetiaanse opperbevelhebber die in 1716 de Turkse aanvallers versloeg. Ook vanaf de oude burcht valt een adembenemend panorama over stad en haven te bewonderen. En net als bij ons appartement moesten we ook hier eerst weer tig trappen beklimmen voor dat we dat konden aanschouwen. “Fijn al die adembenemende uitzichten” , bekritiseerde Ech Nie de onverwachte conditietraining. “Heel leuk die woordgrapjes Ech geNiete” bromde ik terug…

Het oude fort

Engelsen

Tussen het oude fort en de huizen van de stad ligt de esplanade. Het is een open vlakte die vroeger was bedoeld om de soldaten van de vesting een vrij schootsveld te geven. Tegenwoordig is het een groot grasveld waar de inwoners van Corfu cricket op spelen. Dat spelletje hebben de Corfioten geleerd van de Engelsen die na de Venetianen een tijdje de scepter zwaaiden op het eiland. Wij begrepen er echter niks van en liepen door naar het paleis van de Britse gouverneur. Het staat aan het einde van de esplanade en is een ander Engels overblijfsel. Later kwam het pand in handen van de Griekse koninklijke familie. De achterkant van de residentie grenst aan de zee en omdat de koning wel van een frisse duik hield liet hij een privétrap naar het strand aanleggen. Gezien de ligging en het zicht op het water leek ons dat een wijs besluit.

Corfu
Koninklijk uitzicht

Spyridonos

De Grieken nemen hun orthodoxe geloof tamelijk serieus en de Corfioten vormen hierop geen uitzondering. In de belangrijkste kerk van Corfu, de Agios Spyridonos, worden de beenderen bewaard van de beschermheilige van de stad. Bisschop Sint Spyridon overleed in 348 na Christus en had zijn hele leven lang wonderen verricht. Ook na het overlijden van de beste man hielden de wonderen niet op. Zo verscheen hij eeuwen na zijn dood gewoon aan het front om de Turken te verjagen en wist hij ook de pest in 1630 te verdrijven. Als dank voor deze heldendaden slepen de Corfioten 4 keer per jaar zijn overblijfselen uit de kerk en dragen zijn lichaam tijdens een processie door de hele stad.

Agios Spyridonos kerk

Een helpende hand

Corfu is een wirwar van smalle straatjes met huizen die op het eerste gezicht allemaal er ietwat vervallen uitzien. Maar, zo lieten we ons vertellen, dat schijnt zo te horen. Het geeft de panden namelijk het authentieke uiterlijk wat Unesco en stadsbestuur zo graag behouden zien blijven. Daarom stellen beide strengen eisen aan onderhoud en renovatie en wordt eigen initiatief niet gewaardeerd. Jaja, dachten wij, en dat het tegelijk een mooi excuus vormt om maar niet te hoeven verven is zuiver en alleen toevallig?

Corfu
Karakter of gewoon tijd voor een schilderbeurt?

Toch konden we Corfu en zijn inwoners wel waarderen. We hadden zelfs een beetje met ze te doen. Zo’n crisis is natuurlijk ook niet niks wisten wij inmiddels uit eigen ervaring. We besloten daarom, in ruil voor wat gegrilde vis en vlees, de lokale economie van een steuntje in de rug te voorzien. We namen plaats op het terras van een taverna achter het stadhuis en droegen zo, met genoegen, ons steentje bij aan het bedwingen van hun tragedie. Gelukkig volgde Brussel niet veel later ons goede voorbeeld en maakte de verlangde miljarden over. Hebben de Grieken even mazzel, concludeerden wij wederom.

Crisis 2 overwonnen, tijd voor een fotoboek. Ech Wel!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: