Romantiek langs de Rijn

Romantiek

Romantiek is aan mij niet besteed, ik heb liever snoeiharde seks daar ben ik te nuchter voor. Ech Nie, daarentegen, is een en al gevoelsmens. Een echte vrouw zogezegd, die vol zit met emotie en onzekerheid. Ze heeft aandacht nodig en affectie, vraagt voortdurend of alles nog wel goed is en ziet graag om de haverklap een bevestiging van mijn liefde. Als stoere bink heb ik me daar maar bij neer te leggen, vindt ze, omdat “dat nou eenmaal zo hoort.” Daarom had ik, in een poging te voldoen aan haar torenhoge verwachtingen, een romantisch weekendje langs de Duitse Rijn geboekt.

Verder lezen →

Drama in barok Drottningholm

Drottningholm

Drottningholm ligt net even buiten Stockholm op een eiland in het Mälarmeer. “Het is anders maar een klein uurtje varen hoor”, verkondig ik Ech Nie voorzichtig. Ze heeft het niet zo op boten en maakt er doorgaans nogal een drama van als we zelfs maar in de buurt komen van iets dat vaart. “Met de boot?” vraagt ze, scherp als altijd.

“Nee met de bus nou goed?”

“Maar ik word altijd kotsmisselijk als we de woeste baren bevaren”

“Niet van deze schuit schat. Hij gaat alleen maar over een riviertje en….”

Verder lezen →

Een achtervolging bij de Pont du Gard

Pont du Gard

“Kijk”, zei ik tegen Ech Nie, “wij Nederlanders mogen dan misschien de naam hebben, we waren heus niet de enige die een beetje met water om konden gaan. Om in hun dagelijkse behoeften te kunnen voorzien bouwden de Romeinen bijvoorbeeld ook al een hele infrastructuur.” Ech Nie reageerde niet. Wars van Romeinen en hun behoeftes bleef ze lekker stug uit haar autoraampje naar buiten kijken en deed of ze me niet hoorde.

Verder lezen →

Een slippertje in kalifaat Cordoba

Cordoba

Van 711 tot 1492 stond op het grondgebied van het huidige Spanje en Portugal een islamitische staat. “Dat klinkt heel eng”, zei ik tegen Ech Nie, “maar dat viel eigenlijk best mee. Sterker nog, zo rond het jaar 1000 werd het gebied gezien als de welvarendste en meest beschaafde regio van Europa.” We liepen door de straten van het Spaanse Cordoba en waren onderweg naar de wereldberoemde moskee-kathedraal van de stad. Voor Ech Nie was het allemaal nieuw. Ze vond het al moeilijk te geloven dat islamieten vroeger de baas waren op het Iberische schiereiland maar dacht helemaal in de maling genomen te worden toen ik haar zei dat het toenmalige kalifaat een land was waar moslims, joden en christenen vredig en in harmonie met elkaar samen leefden.

Verder lezen →

Mijn gangen door de neolithische onderwereld van Spiennes

Spiennes

Schokland was voor Ech Nie zo’n grote deceptie dat ze de universele waarde van elk werelderfgoed ineens begon te betwijfelen. Ze was van haar geloof gevallen en wilde voortaan geïnformeerd worden over de ligging van het erfgoed, het thema en de bereikbaarheid. Daarbij was het eigenlijk al meteen duidelijk dat ik niet meer hoefde aan te komen met een monument dat enigszins buiten de stad lag want dat vond mevrouw teveel gedoe. Een lastige queestie natuurlijk want ik was inmiddels in de vaste overtuiging dat elke site, ongeacht locatie of schoonheid, door ons moest worden bezocht.

Verder lezen →

San Gimignano, de Toscaanse torenstad uit de middeleeuwen

San Gimignano

“Willen we echt serieus werk gaan maken van het bezoeken van werelderfgoedsites dan moeten we dus naar plaatsen waar er ook veel bij elkaar liggen”, kreeg Ech Nie begin 2011 van me te horen. “Willen we dat dan?” vroeg ze verbaasd. “Ech wel”, bevestigde ik en vervolgde; een van de beste regio’s die zich daarvoor lenen is het Italiaanse Toscane, een absoluut “moetje” voor elke beginnende Unesco-enthousiasteling.”

“Oh, is dat zo?” vroeg ze weer.

Verder lezen →

Haar kerstmarkt en mijn queeste in Goslar

Goslar

De dag na onze dodemansrit was Ech Nie nog niet helemaal de oude. Hoe ik haar ook probeerde te overtuigen, in de auto was ze niet meer te krijgen. “Ja maar schat, het dooit inmiddels en waarschijnlijk hebben ze ook al wel gestrooid. Heus, we kunnen de weg weer op.” Ze was niet te vermurwen “En denk ook eens aan onze Unesco-queeste, die kunnen we toch ook niet zomaar negeren?”, deed ik er nog een schepje bovenop. “Het is jouw queeste niet de mijne, bitste ze. Ik doe het gewoon niet. Ik. Ga. Niet. In. De. Auto. Ech nie!” Het was duidelijk. Nee was dit keer ook echt nee. “Nou dan moeten we maar met het openbaar vervoer naar Goslar”, zei ik, “want bussen glijden nooit van de weg af.”

Verder lezen →

Een Kerstmis queestie

“Ech Wel”

En het geschiedde in die dagen voor kerst dat Unesco een telling had verordonneerd van zijn werelderfgoedsites. Men was de tel kwijtgeraakt en had aan elk van zijn volgers bevel gegeven om af te reizen naar een uitverkoren locatie. Een decreet waar wij als trouwe dienaren van zijn lijst natuurlijk gehoor aan dienden te geven. Blij verheugd ging ik Ech Nie het goede nieuws vertellen. “Het heeft ons zo geliefde Unesco behaagd om ons op pad te sturen naar het Duitse Goslar en zijn Rammelsbergmijnen”, zo deelde ik haar mede.

Verder lezen →

Een dubbele crisis in Corfu

Corfu

Juni 2015. In Griekenland dreigt de crisis uit de hand te lopen. Bevolking en regering lijken niet te willen zwichten voor de druk die vanuit de EU op ze wordt uitgeoefend en Brussel wordt hoe langer hoe chagrijniger. Het eist hervormingen van de Grieken en dreigt bij het uitblijven daarvan geen nieuwe miljardenlening te verstrekken. Die lening is van levensbelang voor het land en het nieuwsbericht waarschuwt al voor het moment dat de Griekse banken niet langer aan hun verplichtingen kunnen voldoen. Het was ons duidelijk. Dit was hét moment voor een relaxvakantie op het Griekse eiland Corfu.

Verder lezen →