Pieken en dalen in Cinque Terre

Cinque Terre

Het duurt even maar dan heb je ook wat. Het is september 2011 en we hebben het plan opgevat om van het ene kustdorpje (Monterosso) naar het andere (Vernazza) te lopen. Een mooie wandeling langs de Ligurische kust wordt door elke reisgids aanbevolen en de werelderfgoedstatus van Cinque Terre maakte de streek voor ons natuurlijk al helemaal onvermijdelijk. Vooraf hadden we nog wel gekeken wat de afstand tussen beide plaatsjes was (+/- 4 km) maar helaas hadden we het gedeelte over de moeilijkheidsgraad wat minder aandacht gegeven. Dat bleek achteraf toch niet zo handig.

Cinque-Terre

La Spezia

Het reisadvies richting het pittoreske werelderfgoed had de trein als goed alternatief voor de auto gegeven en voor de verandering hadden we die wijze raad eens ter harte genomen. Naar het schijnt is parkeren in elk van de vijf stadjes een drama en om dat te voorkomen reden we naar de aangeraden bad- en vertrekplaats La Spezia. Niet geheel verrassend bleek het stallen van de wagen daar natuurlijk net zo goed ellende maar goed; uiteindelijk vonden we tussen een berg zwerfvuil en wat graffiti gelukkig toch nog een onguur plaatsje. Er niet helemaal gerust op of we er nou wel goed aan deden om hem daar te laten staan liepen we vervolgens naar het station.

Een warm welkom

Eenmaal in de trein besloten we dat het waarschijnlijk het handigst was om door te reizen naar het verst afgelegen dorp en dan vanaf daar onze route terug te bepalen. Er loopt een wandelpad langs alle vijf de gemeentes (vandaar de naam Cinque Terre) en de afstanden tussen elk plaatsje bedragen steeds zo’n vier à vijf kilometer. “Dat is niet zo ver”, zeiden we tegen elkaar, “maar mocht het toch tegenvallen dan pakken we gewoon de trein naar het volgende dorp. Behalve een wandelpad verbindt namelijk ook het spoor de vijf Unesco-locaties.” Strak plan, vond ook Ech Nie, en tevreden met onze voorbereiding stapten we uit in Monterosso. Dit kon niet fout gaan.

Cinque Terre
Een warm welkom op Monterosso al Mare

Meteen na aankomst heette zon, zand en zee ons hartelijk welkom. “Zo”, zei Ech Nie, “dat is nog eens een ontvangst.”

“Nou, inderdaad zeg”, beaamde ik. “Dat is zeker niet verkeerd.”

“Beter dat we eerst even een drankje doen voor we gaan lopen…”

“Uiteraard. We moeten dit vooral niet te gehaast gaan doen. Eerst even je rust pakken, goed drinken en dan pas de paden op. Je kan met deze warmte niet voorzichtig genoeg zijn.” Op het terras genoten we van de heerlijkheden des levens en het fraaie berglandschap om ons heen. Wat zouden we nou gaan lopen als het hier zo lekker toeven is, dachten we nog, maar na een paar biertjes rekenden we toch maar af en begonnen aan onze tocht. Waren we nou maar blijven zitten.

Cinque Terre
Het water in of de bergen op?

In een vloek en een zucht

Vierhonderd traptreden later lagen we happend naar adem bovenop de heuvels van Cinque Terre. “Jé-zús!”, vloekte Ech Nie hartgrondig, “een klein wandelingetje noemt-ie dat!” Niet voor het eerst bleek mijn voorstelling van zaken niet helemaal te stroken met de werkelijkheid. Ik had het wandeltochtje behoorlijk onderschat en met mijn mededeling dat het slechts een kilometer of vier, vijf lopen was had ik haar het idee gegeven dat het allemaal niet zo moeilijk zou zijn. “Ja maar hoe kon ik nou weten dat het zo loodrecht omhoog loopt?”, verontschuldigde ik me halfhartig.

Na het legen van de glazen waren we nog vol goede moed begonnen met onze wandeling langs de zee maar die bleek al snel meer op een bergbeklimming te lijken dan op een rustige tippel langs het water. Onderwijl de Italianen vervloekend dat ze dat wel eens eerder hadden mogen vertellen klauterden we naar boven. “Gvd, pufte Ech Nie na de eerste paar treden, “hoe ver loopt dit eigenlijk omhoog?”

“Klein stukje maar schat, kan nooit ver wezen.”

Dat bleek dus een slordige 380 treden naast de waarheid.

Cinque Terre
Bergklimmen in Cinque Terre

Naar de top

Een leuning had ons zo af en toe ook wel een uitkomst geleken maar dat vonden de Italianen blijkbaar een overbodige luxe. Een beetje stabiliteit had vooral fijn geweest bij het passeren van de vele tegenliggers. Vaak stond de een met de rug tegen de steile klif geklemd en moest de ander met gevaar voor eigen leven, half bungelend boven de afgrond, de ander voorbij gaan. “Jij ook altijd met je goeie ideëen”, hoorde ik Ech Nie achter me mopperen. “Wat kan ons nou gebeuren op een afstand van vier kilometer? Kinderen lopen tijdens de avondvierdaagse nog verder.” Ech Nie was liever op het terras gebleven, zoveel was wel duidelijk, en liet dat weer eens op de haar zo kenmerkende manier merken. “Mooi hè, hierzo?” schreeuwde ik terug en deed net of ik haar cynisme niet had opgemerkt. Een licht grommen steeg op uit de diepte. “Geen hoogte van te krijgen”, dacht ik en liep stug door.

Cinque Terre
Uitzicht over Monterosso

Borrelpraat

Gestaag klommen we verder over de steile hellingen vol met wijnranken. Om de pijn wat te verzachten en het gesprek een andere wending te geven wees ik Ech Nie op het zware leven van de lokale bewoners. “Loop jij ongeveer na elke stap te klagen Ech Nie, maar misschien moet je er eens bij stil staan hoe al die wijnboeren hier iedere dag moeten zwoegen. Wat denk je dat het hun voor moeite kost om jou van een sappie te kunnen voorzien? Dat die druiven vanzelf de berg aflopen? Nee die mannen moeten elke dag de berg op. En niet zoals wij zonder enige bepakking, nee zij sjouwen hier de godganse dag met loodzware manden vol druiven. Weet je hoe zwaar dát is?”

Het kwam niet aan. Afgezet tegen dat beulswerk viel onze onderneming best mee, zo wilde ze wel toegeven, maar verder moest ik natuurlijk gewoon m’n kop houden. Al dat gelul over wijn verergerde haar dorst alleen maar. “En dat we verder niks bij ons hebben is inderdaad heel handig Ech Wel.”

“Wat nou weer?”

“In deze bloedhitte is een half flesje lauw bronwater natuurlijk niet genoeg, slimmerik. Straks verdorsten we nog!” Ik had geen steile klim verwacht en had het niet nodig geacht om nog wat drinken in te slaan voor we aan onze trip begonnen. “Weet je het zeker?“ had ze nog gevraagd. “Tuurlijk, we zijn er zo. We hebben net nog een paar biertjes op dus daar kunnen we heus wel even op teren.” Dat was dus misrekening nummer twee. Aangezien het toch allemaal mijn schuld was hield ik onderweg naar het hoogtepunt voor de rest maar wijselijk mijn mond.

Cinque Terre
Verleidelijk Vernazza

Op de toppen van ons kunnen

Uiteindelijk wisten we met onze laatste krachten dus toch de top te bereiken. “Jé-zús!”, zei Ech Nie nog maar eens. “Wat was dat een tiefuseind!”

“Jaja, nou weten we het wel. Kijk liever eens om je heen en geniet van het prachtige uitzicht. Kijk daar Vernazza eens liggen met haar zongedroogde huisjes en haar groenblauwe baai.” Dat zag er inderdaad heel verleidelijk uit erkende ook Ech Nie. “En wat denk je als we straks een duik in dat heerlijke zeewater kunnen nemen. Hoe lekker dat is na deze (ietwat onverwachte) inspanning?”

“Na gedane arbeid is het inderdaad goed rusten”, zei Ech Nie. “maar als je maar niet denkt dat ik na Vernazza nog een stap verzet.”

Ech wel, dacht ik, al hield ik dat even voor me.

Cinque Terre
Goed rusten na gedane arbeid

Romantisch Cinque Terre

Na de lange klim hadden we het moeilijkste gedeelte gelukkig achter de rug en konden we met de afdaling beginnen. We hobbel-de-bobbelden wat door en bereikten, volkomen uitgedroogd maar nat van het zweet, tenslotte het haventje van de kustplaats. Onmiddelijk plonsten we in het water, spoelden de vermoeidheid van ons af en snelden door naar het terras voor een broodnodige drinksessie. Enthousiast brachten we ons vochtgehalte weer op peil en gaven onze lauweren de rust die ze zo welverdiend hadden. Nadat de drank zijn werk had gedaan was het tijd voor romantiek. “Schat?”

“Ja, Ech Wel.”

“Eigenlijk moeten we het mooiste stukje van Cinque Terre echt nog effe doen.”

“Wat denk je zelf?”

“Luister nou, het is maar 1.5 kilometer lang en geschikt voor rolstoelen en kinderwagens. Dat kan jij ook nog wel? Het schijnt er echt harstikke mooi te wezen hoor. Heel romantisch ook…”

Cinque Terre
Romantiek aan de Via dell’Amore

Hand in hand

We pakten de trein naar Manarola (Wetende dat elk verzet zinloos was had Ech Nie zich gewonnen gegeven) en sloegen daarmee het bergdorpje Corniglia over. Vanaf daar liepen we hand in hand over de Via dell’Amore naar het laatste plaatsje, Riomaggiore. Het bleek inderdaad makkelijk te belopen en nergens was een steile meter of een lastige tegenligger te bekennen. Het liefdespad was keurig geplaveid en geschikt voor een romantische ronde langs liefdesslotjes en zacht ruisende zee.

Met binnenvarende vissersbootjes op de voorgrond en een schitterende zonsondergang daarachter eindigde onze dag als op een ansichtkaart. Onder de indruk van het moment omhelsden we elkaar en prezen onszelf gelukkig. De liefde die boven aan de berg nog door een diep dal was gegaan bloeide weer helemaal op. Weer een dag vol pieken en dalen tot een goed einde gebracht. Het duurt even maar dan heb je ook wat. Ech Wel!

Cinque Terre
Bootjes in de haven van Riomaggiore

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: