Plitvice, de eerste stap op een lange queeste

Plitvice

Verslaafd aan drank of drugs, of allebei, een leven in de criminaliteit, op de wallen of in de goot, vechtend op de tribunes in het stadion of luisterend naar Metallica; iedereen kent wel die typische EO-verhalen waarin het miezerige leven van een aan lager wal geraakt figuur wordt verteld. Aangedikt met smeuïge details krijgt men de levenswandel van de zielenpoot te horen waarbij men vooral niet vergeet te benadrukken dat een Goddeloos bestaan leidt tot een eindeloze reeks van ellende. Murw van alle rampspoed is zelfs de grootste optimist er in de loop van het relaas van overtuigd dat sommige gevallen echt hopeloos zijn. Maar net op het moment dat de demonen zich echt voorgoed meester lijken te maken van de verloren ziel volgt dan de plotselinge openbaring. Jezus stapt hun leven binnen, zet de boel weer op de rails en de arme drommel verandert in een bezeten zendeling. Die stakker dat ben ik.

Plitvice

Het begin

Tijdens een strandvakantie in Pula, Kroatië knaagden een paar muizen aan ons geluk en daarom besloten we, niet gediend van deze overlast, ons beklag te gaan doen bij de receptie. Wachtend in de rij voor de balie viel ons oog op een foldertje waarin reclame werd gemaakt voor het nationale park Plitvice. De begeleidende foto’s lieten een schitterende natuur met watervallen zien en er ontstond discussie tussen ons beiden. Gaan we naar dat natuurpark of kiezen we voor Zagreb, ons eigenlijke plan? De afweging tussen stad en land viel ons zwaar maar uiteindelijk sprak Ech Nie de legendarische woorden; “er staat in de brochure dat het park onderdeel is van de lijst van werelderfgoed dus dan zal het wel bijzonder zijn.” Dat gaf de doorslag. Zagreb werd geschrapt van de agenda en de watervallen kwamen er op. Het zou het keerpunt worden in ons leven.

Plitvice

Naar Plitvice

Een paar dagen later stonden we op een bewolkte dag klaar voor de expeditie. Bakken op het strand leek kansloos en dus pakten we onze handdoeken, trokken onze zwemkleding aan, deden er een linnen broek overheen en toetsten Plitvice in op de TomTom. “Dat de lucht hier grijs is wil nog niet zeggen dat het 250km verderop ook zo is”, zeiden we hoopvol tegen elkaar. “Met een beetje geluk schijnt de zon daar wel en kunnen we lekker chillen onder een waterval”. We stuurden ons vervoer de weg op en begonnen aan een lange rit door de binnenlanden van Kroatië.

De routeplanner had weer eens een spannende tocht over smalle, hobbelige weggetjes voor ons uitgestippeld en leidde ons door kapotgeschoten dorpen en afgebrande huizen. Blijkbaar hadden ze hier, vijftien jaar na dato en anders dan aan de kust, nog steeds geen kans gezien de littekens van de bloedige burgeroorlog weg te werken. De auto gaf echter geen krimp en tufte vrolijk door tot we uiteindelijk arriveerden bij onze allereerste Unesco-site. Het werd een bezoek om nooit meer te vergeten.

Plitvice
waterval in weelderig groen

Onze eersteling

Dat begon al bij aankomst toen bleek dat het tussen het weelderige groen van het park nog een stuk koeler was dan het aan zee was geweest. Met onze zonnige inborst hadden we alleen maar rekening gehouden met een hogere temperatuur, dat het ook wel eens andersom zou kunnen uitpakken was niet in ons opgekomen. Stonden we daar in onze zomeroutfits tussen de doorgewinterde wandelaars met bergschoenen en sweaters. Dat chillen onder de waterval konden we dus wel vergeten. Gelukkig hadden ze in de souvenirwinkel nog wat vesten te koop en konden we gepast gekleed het familietreintje instappen dat ons tot bovenaan het glooiende gebied bracht.

Plitvice

Fabelachtig Plitvice

Eenmaal aan de top gekomen stapten we uit en liepen over een planken loper een waar sprookjesland binnen. Wauw! Voor onze ogen ontvouwde zich een nog ongeschonden en puur landschap wat zo paradijselijk mooi was dat we tijdens onze wandeling naar beneden voortdurend aan het kijken waren of we niet ergens ook een paar elfjes zagen rondfladderen. Wisten wij veel dat Moeder Natuur in Europa nog zo fabelachtig mooi kon zijn. Overdonderd van haar schoonheid en genietend van de ons omringende idylle daalden we verder de heuvel af. Kraakhelder water stroomde overal om ons heen en kletterde tussen het kleurrijke groen van varens en mossen over kalksteen dammen in het ene na het andere turquoise meer. Forellen en kreeftjes voelden zich hier duidelijk thuis en in het omringende oerbos schijnen nog beren, lynxen en wolven te jagen.

Plitvice
Kraakhelder water vol forel

Diep onder de indruk van het natuurschoon liepen we door tot we bij het lagere gedeelte van het park aankwamen, daar staken we met een bootje het blauwgroene meer over om vervolgens aan de overkant een heuvel te beklimmen die zicht had op de grootste waterval van het park. Met dit hoogtepunt sloten we, moe maar voldaan, de dag af en keerden terug naar de auto voor de lange rit naar huis

De ommekeer

Helaas dacht onze oude Hyundai daar heel anders over. Had hij zich op de heenweg nog zo kranig gedragen, op de parkeerplaats liet die het ineens helemaal afweten. Geen beweging in te krijgen. Nee hè, het zal toch niet? Maar jawel, ook na 100 nieuwe pogingen wilde het kreng niet starten. “Wat nu?” vroeg Ech Nie licht wanhopig. “Tsja, ´t is niet dat ik verstand van auto’s heb ofzo, laten we de pechhulp maar eens bellen”, antwoordde ik. Op zo’n moment is het altijd fijn om er achter te komen dat we geen telefoonnummer hadden en een bijna lege telefoon. Hmmm.

Plitvice

Lang verhaal kort; moeder Ech Wel bezorgde ons het nummer wat we nodig hadden, de wegenwacht stuurde een monteur die de auto weer aan de gang kreeg en de batterij van de telefoon heeft een ereplaats in ons huis gekregen voor bewezen diensten. Maar toen moesten we nog beginnen aan de terugreis. En was het heen al behoorlijk spannend geweest, terug werd het helemaal een thriller. Met onze nachtblindheid was de reis in het donker sowieso al slecht te doen maar met de ongerustheid over een lege benzinetank was die helemaal een ramp. Tanken durfden we niet, bang als we waren dat we dan definitief zouden stranden op een of ander desolaat tankstation. Gelukkig haalden we met de al-ler-laat-ste druppel benzine toch nog het vakantiepark en konden we stoppen met drie hele lange uren billenknijpen. Pffff, wat een dag. Dat moesten we vaker doen!

Plitvice

 

De zendeling

En zo geschiedde het. Plitvice was onze openbaring. Bekomen van alle belevenissen waren we het er al gauw over eens dat we meer van dit soort bijzondere plaatsen wilden zien. Op het strand liggen is leuk en zouden we blijven doen maar het zou voortaan worden afgewisseld met het bezoeken van steden en parken. Omdat Plitvice tot het werelderfgoed van Unesco behoort leek het voor de hand liggend om de lijst te gebruiken als inspiratiebron voor volgende reizen. Ech Nie kon het niet zoveel schelen of een monument wel of niet Unesco-status had maar schonk haar dappere held drie maanden later wel het heilige boek met beschrijvingen van alle sites. Sindsdien heb ik mijn roeping gevonden. Unesco werd de weg, de waarheid en het leven. Voortaan zou ik mij richten op het zoveel mogelijk bezoeken van plaatsen die op zijn lijst staan ingeschreven. Plitvice werd het begin van een lange queeste.

Tegenwoordig verkondig ik met volle overtuiging Unesco’s blijde boodschap aan een ieder die het maar horen wil. Na iedereen gek te hebben gemaakt in mijn directe omgeving dacht ik dat het een goed idee was om het evangelie van Unesco ook op het net te verkondigen. Een blog was geboren.

Wie had dat ooit gedacht; van badgast tot zendeling. Halleluja! Ech Wel!

 

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: