Plitvice, de eerste stap op een lange queeste

Plitvice

Verslaafd aan drank of drugs, of allebei, een leven in de criminaliteit, op de wallen of in de goot, vechtend op de tribunes in het stadion of luisterend naar Metallica; iedereen kent wel die typische EO-verhalen waarin het miezerige leven van een aan lager wal geraakt figuur wordt verteld. Aangedikt met smeuïge details krijgt men de levenswandel van een of andere zielepoot te horen waarbij men vooral niet vergeet te benadrukken dat een Goddeloos bestaan leidt tot een eindeloze reeks aan ellende.

Murw van alle rampspoed raakt zelfs de grootste optimist, in de loop van het relaas, overtuigd van het feit dat sommige gevallen echt hopeloos zijn. Niet te redden. Maar net op het moment dat de demonen zich écht voorgoed meester lijken te maken van de verloren ziel volgt dan de plotselinge openbaring. Jezus stapt hun leven binnen, zet de boel weer op de rails en de arme drommel verandert in een bezeten zendeling.

Die stakker dat ben ik.

Plitvice

Het begin

Omdat tijdens een strandvakantie in Pula, Kroatië een paar muizen aan ons geluk knaagden besloten we daarover ons beklag te gaan doen bij de receptie. Even later, al wachtend in de rij voor de balie, viel ons oog op een foldertje waarin reclame werd gemaakt voor het nationale park Plitvice. De begeleidende foto’s lieten een schitterende natuur met watervallen zien en er ontstond discussie tussen ons beiden. Gaan we naar dat natuurpark of kiezen we voor Zagreb, ons eigenlijke plan? De afweging tussen stad en land viel ons zwaar maar uiteindelijk sprak Ech Nie de legendarische woorden; “er staat in de brochure dat het park onderdeel is van de lijst van werelderfgoed dus dan zal het wel bijzonder zijn.” Dat gaf de doorslag. Zagreb werd geschrapt van de agenda en de watervallen kwamen er op. Het zou het keerpunt worden in ons leven.

Plitvice

Naar Plitvice

Een paar dagen later stonden we op een bewolkte dag klaar voor de expeditie. Bakken op het strand leek kansloos en dus pakten we onze handdoeken, trokken onze zwemkleding aan, deden er een linnen broek overheen en toetsten Plitvice in op de TomTom. “Dat de lucht hier grijs is wil nog niet zeggen dat het 250km verderop ook zo is”, zeiden we hoopvol tegen elkaar. “Met een beetje geluk schijnt de zon daar wel en kunnen we lekker chillen onder een waterval.” We stuurden ons vervoer de weg op en begonnen aan een lange rit door de binnenlanden van Kroatië.

De routeplanner had weer eens een spannende tocht over smalle, hobbelige weggetjes voor ons uitgestippeld. Daar reden we dan, door kapotgeschoten dorpen en langs afgebrande huizen. Blijkbaar hadden ze hier, vijftien jaar na dato en anders dan aan de kust, nog steeds geen kans gezien de littekens van de bloedige burgeroorlog weg te werken. We waren er even stil van. Ons autootje echter tufte vrolijk verder en zette ons twee uur later af bij onze allereerste Unesco-site. Het werd een bezoek om nooit meer te vergeten.

Plitvice
waterval in weelderig groen

Onze eersteling

Dat begon al bij aankomst toen bleek dat het tussen het weelderige groen van het park nog een stuk koeler was dan het aan zee was geweest. Met onze zonnige inborst hadden we alleen maar rekening gehouden met een hogere temperatuur, dat het ook wel eens andersom zou kunnen uitpakken was niet in ons opgekomen. Stonden we daar in onze zomeroutfits tussen de doorgewinterde wandelaars met bergschoenen en sweaters. Dat chillen onder de waterval konden we dus wel vergeten. Gelukkig hadden ze in de souvenirwinkel nog wat vesten te koop en konden we tenslotte, gepast gekleed, het familietreintje instappen.

Plitvice

Fabelachtig Plitvice

Het treintje bracht ons tot bovenaan het glooiende gebied alwaar een planken loper ons verder leidde naar een waar sprookjesland. Wauw! Voor onze ogen ontvouwde zich een nog ongeschonden en puur landschap wat zo paradijselijk mooi was dat we tijdens onze wandeling naar beneden voortdurend aan het kijken waren of we niet ergens ook een paar elfjes zagen rondfladderen. Wisten wij veel dat Moeder Natuur in Europa nog zo fabelachtig mooi kon zijn.

Overdonderd van haar schoonheid en genietend van de ons omringende idylle daalden we de heuvel af. Kraakhelder water stroomde overal om ons heen en kletterde tussen het kleurrijke groen van varens en mossen, over kalkstenen dammen, in het ene na het andere turquoise meer. Forellen en kreeftjes voelden zich hier duidelijk thuis en in het omringende oerbos schijnen nog beren, lynxen en wolven te jagen.

Plitvice
Kraakhelder water vol forel

Diep onder de indruk van het natuurschoon liepen we door tot we bij het lagere gedeelte van het park aankwamen. Daar staken we met een bootje het blauwgroene meer over om vervolgens aan de overkant van het water een heuvel te beklimmen die uitzicht bood op de grootste waterval van het park. Schitterend mooi en een fijne afsluiter van de dag dachten wij zo. Moe maar voldaan keerden we terug naar de auto voor de lange rit naar huis

Ellende

Helaas had onze oude Hyundai andere plannen. Had hij zich op de heenweg nog zo kranig gedragen, op de parkeerplaats liet die het ineens helemaal afweten. Geen beweging in te krijgen. Nee hè, het zal toch niet? Maar jawel, ook na 100 nieuwe pogingen wilde het kreng niet starten. “Wat nu?” vroeg Ech Nie licht wanhopig. “Tsja, antwoordde ik, “het is niet dat ik verstand van auto’s heb ofzo. Laten we de pechhulp maar eens bellen.” Op zo’n moment is het altijd fijn om er achter te komen dat we geen telefoonnummer hadden en een bijna lege telefoon. Shit!

Plitvice

Hulp

Lang verhaal kort; moeder Ech Wel bezorgde ons het nummer wat we nodig hadden, de wegenwacht stuurde een monteur die de auto weer aan de gang kreeg en de batterij van onze telefoon heeft een ereplaats in huis voor bewezen diensten. Maar toen moesten we nog beginnen aan de terugreis. En was het heen al behoorlijk spannend geweest, terug werd het helemaal een thriller. Met onze nachtblindheid zou de reis in het donker sowieso al een uitdaging zijn geweest maar met de ongerustheid over een lege benzinetank bleek die helemaal een ramp. Tanken durfden we niet omdat we bang waren dat de motor dan weer uit moest en we daarmee definitief zouden stranden.

Billenknijpen

Het vooruitzicht van een nacht doorbrengen op een of ander desolaat tankstation bezorgde ons de bibbers en was genoeg om ons te doen besluiten toch maar thuis proberen te geraken. Turend in de duisternis (Kroaten hebben blijkbaar een hekel aan straatverlichting) en met onze blik angstvallig gericht op de benzinemeter kwamen we langzaam maar zeker bij ons einddoel. Even leek ons lot beslecht toen we, vanwege wegwerkzaamheden, op een file stuitten maar gelukkig loste die na een portie ouderwets billenknijpen net bijtijds op. Al pruttelend op de al-ler-laat-ste druppel benzine bereikten we het vakantiepark. Pffff, wat een dag.

Dat moesten we vaker doen!

Plitvice

De ommekeer

En zo geschiedde het. Plitvice was onze openbaring. Bekomen van alle belevenissen waren we het er al gauw over eens dat we meer van dit soort bijzondere plaatsen wilden zien. Op het strand liggen is leuk, en zouden we blijven doen, maar het zou voortaan worden afgewisseld met het bezoeken van steden en parken.

Omdat Plitvice tot het werelderfgoed van Unesco behoort leek het ons voor de hand liggend om die lijst te gaan gebruiken als inspiratiebron voor onze volgende reizen. We schaften daarop Unesco’s jaaruitgave van 2010 aan en promoveerden het terstond tot de ultieme reisgids. Unesco werd de weg, de waarheid en het leven. Het doel werd om zoveel mogelijk locaties te bezoeken die op Unesco’s lijst staan ingeschreven. Het was de geboorte van onze queeste.

De zendeling

Sindsdien verkondig ik vol overtuiging Unesco’s blijde boodschap aan een ieder die het horen wil. Na iedereen gek te hebben gemaakt in mijn directe omgeving dacht ik dat het een goed idee was om het evangelie van Unesco ook op het wereldwijde web te verkondigen. Het resultaat heeft u voor zich. Unesco-queesties.nl zag het levenslicht.

Wie had dat ooit gedacht; van badgast tot zendeling. Halleluja, loof Unesco! Ech Wel!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: