Het jaar van de breuk, dat was 2025. Eind februari viel de beslissing, het illustere Rotterdamse reisduo zou niet langer hetzelfde pad blijven bewandelen. Vele gangen naar bemiddelaar, hypotheekadviseur, makelaar en respectievelijke werkgever volgden; Wie krijgt wat?, Kunnen we het betalen?, Is er ergens in de buurt een huis beschikbaar? en Krijgen we onze arbeidsuren aangepast aan de nieuwe situatie? Het werd een heel geregel maar uiteindelijk slaagden we wonderwel in onze missie. Tussendoor lukte het zelfs nog wat aan onze mijn werelderfgoedqueeste te werken…
Laatste Avondmaal in Milaan
Het begon al direct in maart, luttele dagen na het klappen van onze relatie. Wanhopig klampte ik me vast aan mijn oude liefde Feyenoord, die wonder boven wonder de achtste finale van de Champions League tegen Inter Milan had weten te bereiken, maar dat liep al snel op niets uit. Kansloos gingen we weer ten onder. Niettemin bood de trip me de kans Het Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci te zien, iets waar ik in 2002, toen ik de stad ook bezocht, geen trek in had gehad. Uiteraard verliep de bezichtiging niet geheel zonder queesties, maar desondanks kon ik m’n eerste patrimonium van het jaar afvinken.
Na een sprankelend voorjaar volgde treurige zomer
Twee en drie volgden op een heerlijke whiskeytrip naar Schotland, een paar weken later, toen we onder een aangenaam voorjaarszonnetje Edinburgh en de Forthbridge aanschouwden. Vier en vijf zagen mijn broertje en ik halverwege mei, toen we Napels en Pompeï onder de voet liepen. De eerste maanden na onze scheiding waren zodoende behoorlijk vruchtbaar en het leek nog mooier te gaan worden toen we eind juni overwogen om nog een laatste keer als gezin op vakantie te gaan…”
Maar dat ging niet door.
Tot mijn spijt bleef de zomer zonder werelderfgoed. Iets wat op zich niet heel onverwachts kwam, maar wat me toch teleurstelde. Ik moest nog wennen aan de nieuwe omstandigheden, zeg maar, en zou er nog maanden over doen voor het tot me doordrong dat ik er met de queeste echt helemaal alleen voor stond. Althans niet langer met Ech Nie aan mijn zijde.
Egotrip naar Denemarken
Zou ik het kunnen? Alleen op pad?, vroeg ik me af, Was dat wel leuk? Weltschmerz vervulde mijn getormenteerde ziel. Maar geen zin om al te lang bij de pakken neer te zitten, besloot ik een weekje Denemarken te boeken. Lekker dichtbij, veel werelderfgoedsites, en als de egotrip me niet beviel kon ik altijd nog snel naar huis toe gaan.
En ik vermaakte me eigenlijk best.
Zaligmakend was anders, want er waren ech wel momenten dat ik met weemoed terugdacht aan die goede oude tijd, toen ons geluk tot in de hemel reikte en we moeiteloos elke queestie de baas waren, maar met acht nieuwe monumenten in m’n koffer kon ik me daar aardig overheen zetten. Ik bedacht me zelfs dat zo’n groot aantal complexen in zes dagen tijd me waarschijnlijk niet gelukt was als ik de dames wél bij me had gehad. Alhoewel, complexen zijn wel hun ding, dat is ook weer zo…
Geen Keulen maar ook geen Amiens
Tijdens de adventsperiode combineerden we vroeger altijd Bratwurst en Glühwein met een van Unesco’s lievelingen. De afgelopen maand kwam deze traditie ook weer ter sprake, maar toen Ech Nie meldde naar Keulen te willen, een patrimonium wat allang op onze palmares stond, gaf ik aan me liever met een andere vrouw te gaan vermaken.
Ik dacht aan de Notre-Dame van Amiens, een dame die ik al jaren op het oog heb; het zou me slechts vier uur kosten om haar te verschalken en het leek me een mooi streven om eindelijk weer eens een jaartotaal van 14 bezochte sites te halen, iets wat we me in 2019 voor het laatst lukte, maar uiteindelijk zag ik er vanaf. Er was nog een andere dierbare die om aandacht schreeuwde…
In 2025 bestaat Unesco-Queesties 10 jaar
Augustus 2026 vier ik mijn tienjarig jubileum op het wereldwijde web. Destijds ging ik online in de stille verwachting dat reisorganisaties mij na het lezen van mijn onweerstaanbare artikelen betaald op pad zouden sturen (en dat ik daar dan in ruil weer een stukje over zou schrijven (dat dan weer anderen zou motiveren om óók die kant op te gaan)) maar na een decennium oeverloos geploeter weet ik inmiddels dat die queeste nog kanslozer is dan die van werelderfgoedsites bezoeken.
Als je wenst dat mensen je op weg helpen, zal je relevant moeten zijn, zeggen ze. Dan dien je genoeg “verkeer” naar je site te genereren. Maar dat is me dus nooit gelukt. Net als Ech Nie wist ik ook het grote publiek nooit te interesseren voor de geneugten van het Unesco-leven. Met een schamele 2000 bezoekers per maand doe ik gewoon niet ter zake. 2025 was wat dat betreft trouwens helemaal dramatisch; want waar ik tot 2024 tenminste nog een stijgende lijn bewerkstelligde, kelderde mijn bezoekersaantallen dit jaar naar hoeveelheden vergelijkbaar met die in 2021!
Blijkbaar was Ech Nie niet de enige die me zat was…
Vaart het blog wel bij ellende?
Mislukt als echtgenoot, gefaald als auteur; in feite rest mij alleen nog de werelderfgoedqueeste. Maar om nou te zeggen dat mijn levensmissie crescendo verloopt…. Niet echt. In 15 jaar tijd bezocht ik 235 sites; een respectabele hoeveelheid zullen buitenstaanders misschien denken, maar de insider weet dat de weg naar de eindstreep dan nog héél lang is. Zeker als in ogenschouw wordt genomen dat er liefst 1248 monumenten staan ingeschreven, dat Unesco de lijst elk jaar weer langer maakt, dat ik er ook niet jonger op word, dat mijn lasten danig zijn toegenomen en dat het laaghangende fruit reeds lang geleden geplukt is.
Te midden van al deze misère zie ik echter wel een klein lichtpuntje. Verdriet en vervreemding brengen in schrijvers het beste naar boven; men zegt dat deze deerniswekkende figuren teren op naargeestige emoties en dat voortdurende ellende hen helpt boeiende geschiedenissen voort te brengen. Dus wie weet is er nog hoop. Kunnen mensen straks uit mijn ongelukkige verhalen nog wat steun putten en denken dat het bij hen in ieder geval nog niet zó erg is als bij die loser van Unesco-Queesties.nl.
En wellicht trekt al die tragiek dan weer zoveel ramptoeristen dat een reisbureau ineens denkt…
Ach, een mens mag blijven hopen toch?
Ech Wel!
Iedereen de beste wensen voor het nieuwe jaar!
Lees ook:
– Wat moet ik nou, zo zonder jou?
– Werelderfgoedqueeste 2024; “Ik vind er geen reet aan!
Subliem, relativerend en aanstekelijk relaas waarbij de focus op werelderfgoedsites heel fris en origineel wordt verwoord, gelardeerd met persoonlijke ups en downs. Echt genietliteratuur! Mijn leesdank blijft elke keer groot.
Ach wat een mooie woorden, ik kan er weer even tegen. Dank je wel!