“Drie máánden?!! Maar dat kan éch nie dokter! Ik móet over drie weken op vakantie!!”

“Ik ben bang dat die vakantie iets te vroeg komt meneer…”

“Maar ik heb een queeste te voltooien!”

“Een queeste?”

“Ja, ik móet al het werelderfgoed van Unesco bezoeken! En ik ben al een heel jaar niet weggeweest!”

“Meneer, neemt u nou van mij aan dat een hernia niet zomaar verdwenen is. Dat kost tijd!”

“Nou, dat zullen we dan nog wel eens zien!”

Toegangspoort van vestingstadje in bloemrijke omgeving
Om aan het Gardameer te geraken moesten meerdere hordes worden genomen, zoals bijvoorbeeld de Venetiaanse vestingwerken van Peschiera del Garda

Hernia

Een hernia, lekker dan. Was het in 2019 de geboorte van Ech Leuk die ons het reizen verhinderde, gooide vervolgens in 2020 Corona roet in het eten en kreeg net voor onze trip naar het Gardameer mijn rug het ineens op zijn heupen. Het moest toch niet gekker worden!

“Drie máánden?!!”, herhaalt Ech Nie bij aankomst. “Nou daar gaat onze vakantie…”

“Begin jij nou ook al? Dat weet je toch helemaal niet?”

“Hoe bedoel je? Iets waar drie maanden voor staat is niet in drie weken voorbij hoor…”

“Dat zullen we nog wel eens zien!”

“Nou als je maar niet denkt dat ik met een invalide man op vakantie ga, ik raak al zenuwachtig bij de gedachte!”

Witte, natuurstenen, klassiek ogende gevel met zuilen en daklijst vol beelden
Palladiaanse villa in Vicenza, een van de zes nieuwe werelderfgoederen die we deze trip zagen

Bankliggen

Na deze motiverende slotzin zinkt de moed me direct in de schoenen. Was het me ‘s ochtends nog gelukt alleen naar de dokter te rijden, eenmaal thuis raak ik zo zwaarmoedig van het trieste vooruitzicht op een verloren vakantie dat ik niet veel later tot werkelijk helemaal niets meer in staat ben. De beknelde zenuw in mijn wervelkolom bezorgt me zelfs zoveel zeer dat ik het alleen op de bank, met een gestrekt been en in een hoek van 45 graden, nog een beetje dragelijk kan houden. Overige houdingen (laat staan bewegingen) zijn compleet uit den boze.

Vanwege mijn onverzettelijke gesteldheid komt Ech Leuks verzorging volledig in handen van Ech Nie te liggen. En vond ze het normaal gesproken al een heel gestress om op tijd de deur uit te komen, nu ik niet in staat ben te assisteren wordt het helemaal zenuwpezen. Komt nog eens bij dat dochterlief precies op dit moment een sprongetje in haar ontwikkeling maakt.

Blauwe ligstoelen en parasol op kiezelstrand
Behalve bankliggen was ik tot weinig in staat, helaas ontbrak toen nog dit uitzicht

Zeg maar nee…

“Kijk mama, kikker!!”

“Oh goed zeg!”

“KWAAK!”

“Maar stop even met springen, schat. We gaan je luier verschonen.”

“Nee.”

“Ech Leuk, kom op, mama moet d’r haar ook nog föhnen.”

“Nee.”

“Ech Leuk, alsjeblieft, werk even mee, we moeten zo naar de kindjes.”

“Nee.”

“AAAAAH!!”

Ech leuk zo’n nee-fase…

Groene wijnranken met aan de horizon skyline van oud stadje
Een van de leukste dingen op vakantie vinden wij het kopen van flessen wijn bij de plaatselijke wijnboer. In tegenstelling tot onze dochter hebben we met het leegdrinken van een fles ook geen enkele moeite…

Driftkikker

“Jeetje Ech Nie, jij hebt ook geen brede rug hè?”

“Ik krijg af en toe zo de zenuwen van dat driftkikkertje. En dan sjouw ik me ook nog de godganse dag een breuk omdat jij niet kan tillen…”

“Maar een flesje melk lukt me nog wel hoor. Zal ik die er even instoppen?”

“Doe dat.”

“Kom meissie, even drinken.”

“Nee.”

“Jawel, die pap hebbie nodig.”

“Nee, ik wil tello (telefoon).”

“Ja, je mag tello maar dan moet je wel eerst die fles leegdrinken.”

“Nee.”

“Dan niet. Maar dan ook geen tello hè…”

“WEEEEH!!!”

Gotisch puntdak dat stenen sarcofaag overdekt
Grafmonumenten van een vooraanstaande familie in Verona

Opvoeding

“Jouw aanpak is inderdaad een stuk succesvoller, Ech Wel…”

“Ze wou niet drinken, Ech Nie. Dus ik heb haar telefoon afgepakt.”

“Ja en nu heeft ze dus ook nog een woedeaanval…”

“Tsja, moet ze maar leren luisteren.”

“Een kind van nog geen twee?”

“Ja natuurlijk. Wat dachie dan? Dat ze altijd maar haar zin kan krijgen? Je moet gewoon een beetje ruggengraat tonen!”

“Zegt de man met een hernia…”

“Ja, erg hè? Dat ik ondanks al mijn mankementen nog steeds standvastiger ben dan jij…”

“O ja, dus nu is het ineens mijn schuld dat ze niet drinkt?”

“Dat zeg ik toch helemaal niet?”

Zucht. Alsof een hernia niet al erg genoeg is, raakt na de diagnose ook nog eens je directe omgeving overprikkeld.

Domkoepel torent hoog boven uit boven stadshuizen met overdekte passage
Renaissancegevels in Mantua

Pijnstillers

Meer ongewenste prikkels ontstaan bij het tweede artsenconsult. Dacht men voorheen dat rusten het meest adequate middel tegen een hernia was, nu werd mij duidelijk gemaakt dat het vooral op bewegen aankwam. “Bewegen? Maar ik verga van de pijn dokter!”

“Dan moet u dus bewegen, meneer. Holle-bolle rug maken, bekken-oefeningen doen, lopen, véél lopen.”

“Maar ik ga al bijna door de grond als ik mezelf van de bank naar de keuken sleep.”

“Als u blijft oefenen gaat het op den duur echt beter.”

“Pffff, kan ik niet gewoon sterkere pijnstillers krijgen? Die tramadol werkt niet.”

“Nee, hier zal u het mee moeten doen. Nog even en u zit op de juiste bloedspiegel, dan zal u merken dat de pijn afneemt.”

“Is een operatie niet een beter idee?”

“Nee, dat doen we pas als er na vele maanden nog een geen enkele verbetering is.”

“Dus ik moet de pijn maar gewoon verbijten?”

“Als u het echt niet trekt dan kan u wellicht een fysiotherapeut overwegen.”

“Ja dag, dat kost me nog een rug!!”

Toeristenbootjes en houten steiger aan de rand van het Gardameer
Na veel lopen kwam het Gardameer steeds dichterbij

Fysiotherapie

Omdat iedereen mij dus volledig in de steek laat, en ik na een verblijf van anderhalve week op de pijnbank nog steeds geen stap verder ben, haal ik op aanraden van de dokter toch maar een fysiotherapeut in huis. “Over twee weken op vakantie meneer? Nou dat lijkt me wel erg ambitieus…”

“Ja, dat kan iedereen nou wel zeggen, maar ik heb een werelderfgoedqueeste te voltooien!”

“Een werelderfgoedqueeste?”

“Jazeker. Dus u begrijpt wel hoe ernstig de situatie is.”

“Absoluut. Maar u moet ook bedenken dat een hernia zich niet snel in het gareel laat brengen.”

“Nou, dat zullen we dan nog wel eens zien!”

Schts en scheefstaande zerken op een grasveld met vier kerktorens op de achtergrond
Joodse grafstenen in Worms

Worms en Wies

Om de hernia onder de knie te krijgen, krijg ik (naast wat simpele oefeningen) wederom de opdracht veel te bewegen. “Drie tot vijf keer per dag naar buiten”, luidt het credo, “en lopen. Veel lopen.”

Getrouw aan ’s mans raad begin ik eerst wat in de tuin heen en weer te stiefelen, wandel ik daarna om het huis, pak vervolgens de speeltuin erbij, dan het bruggetje over de buurtsloot (mét hellingspercentage!) en na een paar dagen neem ik ook de wijkvijver in mijn ronde op. “Nou, nou”, vindt de fysio. “U gaat met ferme schreden vooruit meneer.”

“Ech wel!”

“Al denk ik nog steeds dat de vakantie iets te vroeg komt. Waar ging die ook alweer heen?”

“Naar het Gardameer.”

“Ai, dat is wel een hele lange autorit…”

“Ja, maar we rijden hem niet in één keer. Ik heb inmiddels een hotel in Worms en Wies geboekt.”

“Worms en Wies?”

“Ja twee Unesco-steden. In Worms liggen wat Joodse resten en in Wies een bedevaartskerk.”

Krullerige barok met goud en wit stucwerk, engelen en een groep mensen rond een tafel
Kleurrijk fresco in de bedevaartskerk van Wies

Slot

Lang verhaal kort; na nog twee weken marcheren overtuig ik Ech Nie van mijn wonderbaarlijke genezing (lees; voorzichtig herstel) en overreed haar deze vakantie achter het stuur plaats te nemen.

“Moet ík rijden?!”

“Ja, ik kan toch niet sturen als de stoel in een hoek van 45 graden staat?”

“Nou lekker dan…”

Het wordt nog lekkerder als ik met een monter “Nou, we kunnen naar het Gardameer hoor”, de deur achter me dicht trek. “Heb je de slaapkamerramen ook gesloten, Ech Wel?”

“De slaapkamerramen? Nee. Hoezo? Staan die open dan?”

“Ja, natuurlijk. Je moet een huis toch luchten!”

“Voordat je drie weken op vakantie gaat?”

“Ja, dat is toch lekker fris? Maar goed, blijf maar zitten, ik ga ze wel even dichtdoen.”

Niet dus…

“Ech wel? Heb jij de sleutel er wel uitgehaald? Aan de binnenkant bedoel ik?”

“Aan de binnenkant?”

“Ja, om te voorkomen dat Ech Leuk de straat op rent draaien we tegenwoordig toch de deur op slot?”

“Ja, maar dan laten we de sleutel er toch niet in?”

“Tuurlijk wel. Wat als er brand uitbreekt en we moeten de sleutel zoeken? Dan overleven we het niet!”

“Dat ga je toch niet menen hè?!!”

Christus de Pantocrator te midden van kleurrijke edelstenen
Het kruis van Desiderius, de laatste koning der Longobarden

Radeloos

Maar jawel hoor. De ramen stonden nog wagenwijd open en dankzij mijn onoplettendheid Ech Nie’s voorzichtigheid kunnen we met geen mogelijkheid het huis meer in. “Gloeiendegloeiende!!!”

“Een queestie van pech”, zegt Ech Nie bijdehand.

“Dat zullen we nog weleens zien!”

Maar helaas laat de deur zich niet snel forceren, blijkt de trap in de schuur veels te kort en raakt Ech Nie bijkans overspannen als ik voorstel een steen door de ruit te gooien. ”Een hulplijn dan maar?” Geen gehoor. ”Een slotenmaker?”

“Moeten we dat nou wel doen? Je hoort de laatste tijd zulke rare verhalen…”

“Ja, als je soms iets beters weet?”

Deels gereconstrueerde Romeinse tempel staande op een podium
Romeinse resten in Brescia

Goed begin

Gelukkig grijpt op dat moment de Voorzienigheid in en zendt Hij een engel in de gedaante van onze overbuurman. “Een werelderfgoedqueeste?”

“Ja, én we zijn al een jaar niet weggeweest. En nou staan alle ramen open en is de deur op slot en hebben we geen lange ladder.”

“Oh maar dat is toch geen probleem? Ik kan de mijne wel effe pakken. Zal ik meteen maar even naar boven klimmen ook?”

Nou graag.

Een minuut later is alles gepiept en kunnen we toch richting zuiden.

“Nou, als dit de opmaat van onze vakantie was, dan knijp ik hem wel een beetje hoor”, zegt Ech Nie als we eenmaal onderweg zijn.

“Stel je niet zo aan joh, zenuwleier!”

“Zegt de man met een hernia…”

“Ech Wel!”


Ook wel eens met een hernia op vakantie gegaan, jezelf buitengesloten of gered door een engel? Laat het ons weten in de reacties hieronder, we horen het graag.

Lees ook:

Een kerstmis queestie? Ech Wel!