Terracottaleger realiseert droom Chinese keizer

terracottaleger

Volgens Ech Nie hebben Unesco-monumenten nogal eens de vervelende eigenschap zich in landen te bevinden waar het niet fijn toeven is. Voor mij geen probleem, maar voor mevrouw altijd genoeg reden om dwars te liggen. “Ja maar schat, China is toevallig wel de thuisbasis van het terracottaleger hoor. Een van de meest iconische sites ter wereld. Je gaat me toch niet vertellen dat we daar niet naar toe kunnen hè?”

“Jawel hoor!”

“Je wil niet naar China?!”

“Nee, dat is me te druk…”

China wordt één

Na twee eeuwen oorlog weet de uit Qin afkomstige koning Zheng de strijd in zijn voordeel te beslechten. Hij verenigt de zeven losse staten waaruit China op dat moment bestaat en neemt direct een aantal maatregelen om de eenheid in zijn nieuwe land te bevorderen. Zo standaardiseert Zheng het gebruik van maten, gewicht, valuta en rechtspraak en tracht hij daarnaast ook een uniforme schrijfwijze te realiseren.

Behalve op organisatorisch vlak is Zheng ook actief in het bouwwezen. Hij acht een goede bescherming van het Rijk noodzakelijk en geeft daarom opdracht de bestaande verdedigingswerken samen te smelten tot één geheel. Een goede zet, want daarmee start hij één van China’s meest tot de verbeelding sprekende projecten; de bouw van de Chinese muur.

Boogschutter van het terracottaleger zit geknield
Boogschutter uit het terracottaleger. Zijn wapen is inmiddels vergaan

Te druk

“Kan niet naar China? Wil niet naar China! Dat is me te druk.” Ja, je moet ook wel wat voor het goede doel over hebben! Om te bewijzen dat het terracottaleger helemaal niet druk is, struin ik het internet af en zoek naar mijn gelijk. Hu lang ik echter ook aan het scrollen ben, nergens kan ik iets vinden dat mijn bewering ook maar enigszins ondersteunt. Sterker nog, het is juist het verhaal van Ech Nie dat overal bijval krijgt. Bezoekers maken op het hele web gewag van een ware beproeving en hebben het meer over de ellenbogen en het gedrang dan over de bijzonder universele waarde van het weergaloze werelderfgoed. Ik kan wel yangken!

Onsterfelijk

Keizer Zheng staat onder invloed van het Taoïsme, een Chinese filosofie die leert over balans in het leven en het bewandelen van de juiste weg. Hoe het traject precies verloopt wordt niet gezegd (dat is voor elk individu verschillend) maar als de route eenmaal is gevonden dan zou men volgens deze wijsbegeerte kunnen bestaan in harmonie en samenhang met het universum. Het zweverige gehalte wordt nog eens extra benadrukt door het geloof in onsterfelijkheid en dat dit met de juiste dosis magie kan worden bereikt .

Met name dat laatste is iets wat de grote “éénmaker” Zheng zeer aanspreekt. Hij is als de dood om te sterven en geeft daarom alchemisten het bevel een levenselixer uit te vinden dat hem uit de klauwen van magere Hein weet te houden. Als die pogingen echter op niks uitlopen, stuurt hij enkele expedities op pad die tot doel hebben het mythische eiland Penglai te ontdekken. Volgens de Chinese mythologie groeit daar namelijk het fruit van de eeuwige jeugd en Zheng wil daar voor zijn sterven graag van hebben gegeten.

Officier uit het terracottaleger
Officier uit het terracottaleger

Afhaalchinees

“Waarheen leidt de weg?”, is een vraag die erfgoedfanaten zich niet stellen. Zij gebruiken Unesco’s monumentenlijst als richtingwijzer en vinden harmonie bij het bezoeken van werelderfgoedsites. Hun queeste is al dat telt en die volbrengen is al moeilijk zat. Zeker als een tegendraadse partner weer eens moeilijk doet en weigert af te reizen naar een land waarvan ze denkt dat het te druk is. “Weet je Ech Nie, als jij dan niet naar China wilt, dan haal ik China wel naar hier!”

“Dat lijkt mij inderdaad de beste oplossing, Ech Wel…”

“Ja, je dacht toch zeker niet dat deze queestie mij zou tegenhouden hè? Daar is het terracottaleger toch echt te belangrijk voor!”

“Weet ik toch, druktemaker. Rustig maar, de afhaalchinees zit hier op de hoek…”

“Niks afhaalchinees, wij gaan naar Babylon!”

terracottaleger
Een foto van een foto van het échte terracottaleger

Penglai

In de legendes wordt Penglai omschreven als een paradijselijk eiland waar rijstkommen en wijnglazen nooit leeg raken, pijn niet bestaat en paleizen van goud zijn. Het is bovendien de woonplaats van de acht onsterfelijken, de supermensen die de geheimen der natuur hebben overwonnen en die in volkomen eensgezindheid op een berg van overvloed leven. Het is deze wereld waarnaar Zheng zo verlangt en waar hij zijn eeuwigheid wil doorbrengen.

Geïnspireerd door de legende van Penglai, en in de vaste overtuiging dat de dood een voortzetting is van het aardse bestaan, laat Zheng voor zichzelf een gigantisch mausoleum bouwen. Volgens oude geschriften zijn de muren van brons, is de vloer gelijk aan zijn aardse imperium en schittert het plafond van parels die de sterren aan het firmament voorstellen. Het is Zhengs manier om één te worden met het universum.

terracottaleger
Strenge blikken van de eeuwige soldaten

Terracottaleger

Voor de bewaking van het dodenrijk, zo vertellen de kronieken, zorgen overal geïnstalleerde automatisch schietende kruisbogen. Dat de keizer daar echter niet volledig op vertrouwde, blijkt in 1974, als tijdens graafwerkzaamheden wordt ontdekt dat Zheng ook een complete divisie kleisoldaten mee het graf in heeft genomen. De vondst betekent een wereldwijde sensatie en wordt al gauw bestempeld als het achtste wereldwonder uit de oudheid.

Opgesteld in rotten van vier lijkt het terracottaleger nog altijd klaar voor de strijd. Kenners vermoeden dat de soldaten een kopie zijn van Zhengs originele troepenmacht en dat ze bedoeld waren om hem ook in het hiernamaals ter zijde te staan. Opvallend hierbij is dat alle militairen een echt wapen hebben meegekregen en dat ze worden geassisteerd door paarden, strijdwagens en generaals. In totaal bedroeg het leger zo’n 8000 man en telde het behalve voetvolk ook lansdragers, boogschutters en cavalerie.

Een paard uit het terracottaleger
Een paard uit het terracottaleger

Babylon

Als ik Ech Nie heb uitgelegd dat Babylon niet in Irak maar in de Hofstad ligt, stemt mevrouw eindelijk in met een bezoek. Weliswaar is in de Haagse toren slechts een klein deel van de krijgsmacht te zien, maar toch. Het scheelt ons in ieder geval een hoop drukte om niks.

Hoewel de handgemaakte beelden in Den Haag slechts replica’s zijn, tonen ze ons duidelijk het vernuft van de oude pottenbakkers. Geen beeld is gelijk en de detaillering is verbluffend. Op begeleidende teksten staat geschreven dat de kleikunstenaars werkten met mallen, dat de binnenkant hol is, dat ze vroeger gekleurd waren en dat alle bijzonderheden met de hand zijn uitgewerkt. “En weet je Ech Nie wat nou het mooie is van het hele verhaal?”

“Nou vertel…”

“Dat de soldaten van het terracottaleger 2200 jaar na de dood van hun leider alsnog zijn grootste wens in vervulling hebben laten gaan.”

“Wat dan?”

“Met de opgraving maakten ze keizer Zheng voorgoed onsterfelijk! Ech Wel!”


Heb jij wel eens het (échte) terracottaleger bezocht, ben je taoïst of wil je wat kwijt over China? Laat het ons weten in de comments hieronder, we horen het graag!


Lees ook:

Wat telt als gezien is maar net hoe je het bekijkt

2 Reacties

    1. Ik dus ook niet helaas, en met Ech Nie’s weerzin zal het er waarschijnlijk ook nooit van komen. 😭

      Wel jammer want behalve het terracottaleger staat er nog wel meer werkelijk uniek werelderfgoed in dat land. Ach wie weet, ooit…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: