Dit had eigenlijk een verslag moeten worden over mijn bezoek aan het werelderfgoed Palau de la Musica, een concertgebouw dat samen met het ziekenhuis Hospital de Sant Pau op de Unesco-lijst staat. Het is het alleen niet geworden. Hoezeer ik namelijk ook mijn best deed; tijdens een voetbaltrip in Barcelona bleek eens te meer dat het leven van een werelderfgoedreiziger bepaald niet over rozen gaat. Gelukkig hadden we Gaudi nog…

Op tour

We schrijven februari 2011 en ons aller Feyenoord had reeds in augustus van het jaar ervoor zijn Europese ambities bij moeten stellen. Na twee wedstrijden tegen Gent lagen die klootzakken er alweer uit en zaten wij als fervente cupjagers thuis onze frustraties te verbijten. Lekker dan. Moesten we wéér een seizoen eredivisie zien door te komen en hopen dat ze zich kwalificeerden voor Europees voetbal. Het was voor ons een dermate grote deceptie dat we op zeker moment besloten het heft dan maar in eigen hand te nemen.

Het idee was om een reis zonder Feyenoord te organiseren. Over het algemeen een kansloze missie (daar we meestal grossieren in een besluiteloosheid waar zelfs de Rotterdamse verdediging jaloers op zou zijn) maar dit keer een succesvolle zegetocht. Niet alleen slaagden we er in een voetbaltrip naar Barcelona te boeken, we regelden ook meteen kaarten, en een vlucht met verblijf. Kortom, het was van een doeltreffendheid waar Feyenoord alleen maar van kon dromen!

massatoerisme rond monument in Parc Güell
Park Güell, trap naar zuilengalerij

Unesco monumenten

Nadat de reis beklonken was, controleerde ik ook Unesco’s lijst op eventueel werelderfgoed. Een inspectie die me al snel leerde dat in de Spaanse stad, naast de twee genoemde pandjes in de eerste alinea, ook een aantal bouwwerken van Gaudi tot monument waren verklaard. Omdat ik echter de meeste daarvan al eens eerder had gezien besloot ik me tijdens het uitje vooral te gaan concentreren op het concertgebouw en het ziekenhuis. Tenminste, dat was de bedoeling. Dat het wel eens een lastig verhaal zou kunnen worden wist ik natuurlijk ook wel. Drank en vrouwen zouden waarschijnlijk alle aandacht van mijn reisgezelschap opeisen en een geduchte tegenstander tijdens de voetbaltrip naar Barcelona vormen. Ach nou ja, we zouden wel zien…

Winkelend publiek op de Ramblas
De Coolsingel van Barcelona (Ramblas)

Palau de la Musica

Na nog wat verdere studie had ik het Palau de la Musica tot het hoofddoel van mijn trip gepromoveerd. Het ziekenhuis had ik afgeschreven omdat een confrontatie met de harde kern van Barca niet erg waarschijnlijk leek en het vooruitzicht van een bezoek aan één of ander vaag hospitaal bij de mannen ook niet echt warme gevoelens opriep. “Wie gaat er nou een stinkziekenhuis bekijken als je ook gewoon bier kan drinken?” riepen ze in koor.

Omdat ik echter vreesde dat het muziekpaleis om dezelfde reden zou worden afgeschoten, deelde ik de heren mede dat de beste café’s van de stad zich op de Ramblas (“de Coolsingel van Barcelona”) bevonden. Dat het concertgebouw daar eveneens om de hoek lag deed er even niet toe. Stiekem was mijn hoop dat we tijdens de onvermijdelijke kroegentocht van het rechte pad af zouden wijken en dat we dan per ongeluk het muziekpaleis tegen zouden komen. Gezien het normale gezwalk van de drinkebroers een vrij waarschijnlijke uitkomst…

Warming-up

05-02-11 Wedstrijddag. Reeds bij dageraad werden op Schiphol de eerste halve liters weggetikt en wist ik dat elk erfgoedbezoek vandaag was uitgesloten. Het was ook niet ons eerste voetbaluitje natuurlijk en de ervaring had mij inmiddels wel geleerd dat tegen het middaguur iedereen waarschijnlijk al zo beschonken zou zijn dat er daarna nog van alles kon gebeuren maar dat dat in ieder geval niets met werelderfgoed te maken zou hebben.

Het voetbaltuig stelde me niet teleur.

Anders dan in Nederland bleek in Barcelona de lente al volop te zijn begonnen. De zon scheen en nodigde ons hartelijk uit toch vooral plaats te nemen op een terras bij een klein café aan de haven. Het reisgenootschap was al snel in zijn element en na verloop van tijd leken de hoge temperatuur en de grote hoeveelheid bier hun eerste tol te eisen. Gesprekken werden onsamenhangend, gezang steeg op, glazen sneuvelden en de barkeeper keek steeds bar en bozer. Het werd tijd om te gaan.

Mozaïeken van Gaudi op bankleuning
Mozaïeken van Gaudi in Park Gűell

Ierse pub

Anders dan tegenwoordig had niemand zich vooraf verdiept in de geografie van de stad. Oftewel, we hadden geen idee waar we waren of waar we naar toe moesten. Voorzichtig stelde ik de Ramblas voor, maar moest ook eerlijk bekennen zelf geen enkel idee te hebben waar die dan wel zou moeten zijn. We begonnen daarom maar aan een gezellige, doch rumoerige optocht door het centrum.

Tijdens onze alcoholische processie stuitten we al snel op een Ierse pub. Altijd goed, wisten we, en liepen in polonaise naar de bar. Aan de toog herhaalde zich vervolgens het hele riedeltje van vallende glazen en diepzinnige conversaties waarna op een gegeven moment, totaal beschonken, richting stadion werd afgereisd. Wat er daarna nog allemaal is voorgevallen weet bijna niemand, maar naar het schijnt hebben we de wedstrijd toch gezien. Gek genoeg is daar alleen niks van aan de strijkstok blijven hangen…

Tekst "censuur" in rode letters en uitroepteken
Hier gaan we helemaal los in de Ierse pub

Park Güell

De volgende dag had ik uitverkoren voor mijn Unesco-vinkje. Samen met de meest culturele van het hele stel waren we toevallig als eerste wakker en ontdekten we, al zoekend naar een ontbijt, dat ons hotel ongeveer naast het Park Güell (een van Gaudi’s meesterwerken) lag. Onmiddellijk dwaalden mijn gedachten af naar die eerste keer…

We waren een jaar of 20 en hadden tijdens een vakantie in Salou het idee opgevat om een dagje Barcelona te doen. Ook toen waren we toevallig in het park beland en ik herinnerde me nog de verbazing over de sprookjeshuizen en mozaïeken die we daar voor het eerst zagen. Van het genie Gaudi hadden we destijds nog nooit gehoord maar van zijn fantasierijke architectuur waren we al meteen onder de indruk. Wat een geweldenaar!

Toeristen op een bankje in Park Güell
Park Güell met op de achtergrond de kerktorens van Sagrada Familia

Deal…

Daar mijn vrienden hun aandacht nooit lang kunnen vasthouden bij zoiets triviaals als “huizen en bomen” liepen we al snel verder. Besluiteloos waar we naar toe moesten, liet ik me tussen neus en lippen door ontvallen dat er nog meer van dit soort opvallende bouwwerken waren en dat het misschien wel aardig zou zijn om ook die aan te doen. Een vies kijkend gezicht was mijn deel. “Ik heb meer trek in bier”, was zijn botte reactie. Daarna volgde nog een weinig verrassend voorstel; “volgens mij heb je vanaf die berg met de kerk een mooi uitzicht over de stad. Wat dacht je er van als we daarboven eens wat gingen drinken?”

“Ehm, dat kan natuurlijk ook en misschien dat we dan daarna…?” Ik hoefde mijn zin niet af te maken. De hint werd begrepen en zijn antwoord “Deal” klonk mij als muziek in de oren. Eindelijk viel mijn loftrompet dan toch in goed gehoor.

Pompeus kerkgebouw met trappartij en een zegende Christus als kroon
De Kerk Iglesia del Sagrat Cor staat op een berg en biedt mooi uitzicht over de stad

Of geen deal

Met metro en tram was het vervolgens richting een van de heuvels van de stad en bleek, eenmaal boven, dat je er inderdaad kon genieten van een mooi uitzicht en een flinke kerk. Mij interesseerde het echter weinig. Ik had andere noten op mijn zang en keek hunkerend uit naar het tweede gedeelte van het gesloten compromis. La Musica lag op mij te wachten en in de verte leek het al wel of ik de klanken van het concertgebouw kon horen.

Tussen het bieren door legden we contact met de rest van de bende en leerden we dat die in de buurt van La Sacrada Familia inmiddels ook hard bezig waren hun kater weg te spoelen. Prompt werd afgesproken om bij het nog steeds in aanbouw zijnde juweel van Gaudi te verzamelen en vanaf daar ons drankgelag voort te zetten. “Ja maar, we zouden toch…”,

“Niet zeiken Ech Wel, luisteren!”

Golvende grijze gevel van Gaudi met balkons en grillige, smeedijzeren hekken
Casa Milà, Gaudi

Casa Milà en Casa Batlló

Onderweg in de metro bladerde mijn metgezel wat door een stadsgids, stond plotseling op en verliet de coupé bij de volgende halte. “Zeker een nieuwe kroeg ontdekt”, dacht ik nog, en liep verbaasd achter hem aan naar buiten. Eenmaal in de frisse lucht wees hij trots naar Casa Milà en zei; “Dat is toch ook zo’n geval wat jij graag ziet?” Hij had gelijk, dit was ook zo’n geval. Dat het niet degene was die ik wilde zien hield ik maar even voor me. Hij deed zijn best en ik wilde de sympathieke actie niet ondermijnen met een lullige opmerking mijnerzijds.

Vlak daarna ontwaarden we de rest van het stelletje herrieschoppers bij het Casa Batlló, een ander Gaudi bouwsel dat vlakbij Milà ligt. De schreeuwlelijkerds waren nogal ontstemd omdat ze al een paar minuten zonder bier zaten en dat volgens hen volkomen onze schuld was. Met ons culturele gedoe hadden we hen namelijk veel te lang laten wachten. Wetende dat elke argumentatie daartegen kansloos was, schoot ik maar snel wat plaatjes en liet een suggestie richting het overige werelderfgoed veiligheidshalve achterwege.

Ierse pub Dunne's in bar Celona
Ierse pub Dunne’s in bar Celona

Bar Celona

Op hoge toon eisten de onruststokers onmiddellijk actie. “Of ik wel wist dat Dunne’s (de Ierse pub) al open was en dat daar een paar meiden op ons stonden te wachten met wie ze hadden afgesproken?! En dat we dus geen tijd te verliezen hadden? En dat twee foto’s meer dan genoeg was. En…..”

“Ja, sorry”, stamelde ik, “het zal niet meer gebeuren.” En dus zaten we niet veel later aan de bar ons vaste repertoire van overmatig drankgebruik, gezang en kapotte glazen af te werken.

Uiteraard kwamen de dames niet opdagen en wilde men daarom, na het indrinken van wat extra moed, hun geluk elders beproeven. Onderweg van pub-naar-bar-naar club kwamen we dan toch ineens op die veelbesproken Ramblas terecht. Dit leek hét moment om mijn vooropgezette plan ten uitvoer te brengen. Helaas had ik alleen na alle Ierse gezelligheid opnieuw geen enkel idee waar het doel van de reis zich nou eigenlijk precies bevond. De weg vragen had ook al geen zin, want ondanks dat er genoeg vriendelijke mensen rondliepen, wist niemand de weg naar de Unesco-site te vertellen. Ach, misschien was een bezoek met daglicht ook wel beter.

Detail van Casa Batlló, Gaudi

Hop on Hop off

De laatste dag van ons verblijf hadden we nog wat tijd over voordat onze vlucht naar huis vertrok. Een mooie kans om alsnog het concertcomplex te bezoeken, zou je zeggen, maar helaas bleek ik ook in nuchtere toestand niet in staat te achterhalen waar dat kloteding zich nou bevond. Internet zat nog niet op de telefoon en een straatnaam had ik ook al niet.

Net toen ik me al begon neer te leggen bij het feit dat het tijdens deze voetbaltrip in Barcelona niet meer ging gebeuren, stopte een sprankje hoop voor m’n neus. We bleken bij de halte van een Hop on-hop off bus te staan en de route van het voertuig leek ons langs alle belangrijke monumenten van de stad te kunnen leiden. Ideaal! Zo konden we alle indrukken van de voorgaande dagen op een rustige manier verwerken en zagen we tegelijkertijd nog al wat belangrijk was.

En dus zagen we opnieuw alles van Gaudi wat we gisteren al hadden gezien en misten we het Palau de la Musica! Hoe verrassend…

Straatbeeld vanuit Hop on-Hop off bus in Barcelonarcelona
Op zoek naar Palau de la Musica in de Hop on-Hop off bus

Epiloog

Misschien heb ik op het goede moment de verkeerde kant opgekeken of, waarschijnlijker, gewoon niet op zitten letten. Geen idee, in ieder geval had ik aan het eind van de rit geen muziekpaleis gezien. Of althans, ik kon het me niet herinneren. En daarom gaat dit verhaal niet over het werelderfgoed Palau de la Musica maar over een klucht vol gemiste kansen, verkeerde vrienden en het werelderfgoed van Gaudi. Ook imposante modernistische architectuur natuurlijk, maar alleen niet die waar ik op uit was. Zoveel moeite voor de kat zijn viool en nog steeds geen extra vinkje. Het zijn frustraties als deze die het vervullen van een queeste tot een ware opgave maken. En dus moeten we terug. Ech Wel!


Ook weleens een voetbaltrip naar Barcelona gemaakt, verkeerde vrienden, of fan van Gaudi? Laat het ons weten in de comments hieronder, we horen het graag!


Lees ook:

* Over voetbaltripjes

De terugkeer van de barbaren, Feyenoordsupporters in Rome
Liverpool, de “Singing City” waar je nooit alleen loopt

* Over organische architectuur

Wright. Dus met de organische architectuur van het Hollyhock House is niets mis?