Jaren geleden heeft mijn vader Ech Wel zich stellig voorgenomen al het werelderfgoed van Unesco te bezoeken; een queeste die hem sindsdien zodanig in beslag neemt dat hij nauwelijks nog tijd heeft voor mij of mijn moeder Ech Nie. Wij zijn daarom vastbesloten hem bij het voltooien van zijn levensdoel zoveel mogelijk te dwarsbomen...
Lees verder
Als ik mijn ogen toedoe
ben ik in Honoloeloe
- J. A. Deelder
“Waarheen leidt de weg?”, vroeg Mieke Telkamp zich af. Een vraag die ons vroeger ook regelmatig bezig hield. Wat is de zin van het leven? Waarom zijn wij hier? En wat willen we bereiken? Levensvragen waarop eigenlijk iedereen wel een antwoord zoekt.
Lees verder
In de 12e eeuw voor Christus gebeurde het; het einde der beschaving was daar. Oorlog en klimaatverandering hadden een keten van afschuwelijke rampen in werking gezet. Door aanhoudende droogte en reeksen van aardbevingen mislukten de oogsten, ontstonden hongersnoden en volgden opstanden. De escalerende chaos ontaardde in een “perfecte storm” toen nietsontziende Zeevolken plunderend door de oostzijde van het Middellandse Zeegebied trokken. Binnen een mum van tijd werden de gevierde Rijken van de Babylonieërs, de Hettieten, de Trojanen en de Myceners zo goed als verpulverd.
“Wat loopt die vader van je nou allemaal weer te ouwehoeren?”, vraagt Ech Nie aan onze dochter Ech Leuk. “Weet ik niet mama.”
Lees verder
De romantiek was in het Portugese klooster van Alcobaça al tot grote hoogten gestegen, maar met het cultuurlandschap van Sintra, een berg hemelse kastelen, meen ik er nog een schepje bovenop te moeten doen. “Ja, ik weet het meissie, Alcobaça was schitterend, helemaal eens, maar als we éch de toppen van de Romantiek willen bewonderen dan moeten we nog een stukje zuidelijker, naar Sintra, het vroegere toevluchtsoord van koningen en koffiebazen.”
“Wordt het daar nog mooier dan?”
“Wat heet! Lord Byron had het zelfs over een Glorious Eden.”
Lees verder
Geef sterke drank aan mensen in grote nood, en wijn aan diepbedroefde lieden;
Laat ze drinken zodat ze hun armoede vergeten, en niet meer denken aan hun ellende
Spreuken 31: 6-7
Het is april 2025. Acht uur ‘s morgens, luchthaven Schiphol. Vlak voor vertrek naar werelderfgoed Edinburgh stel ik mijn reisgenoten op de hoogte van wat Ech Nie en ik kort daarvoor hebben besloten; “We gaan uit elkaar.” De twee mannen nemen het droeve nieuws niet licht op; “GVD, Ech Wel, proost dan maar!”, en drukken me een halve liter bier in de handen.
Ach ja, waarom ook niet? Een goed verhaal begint tenslotte nooit met een glas water.
Lees verder
Goedgemutst zag ik de werelderfgoedconferentie van 2026 tegemoet; zeker toen bekend werd dat Unesco voornemens was de D-Daystranden tot werelderfgoed te verklaren, (want die had ik eerder in het jaar reeds bezocht) maar helaas kreeg ik kort daarvoor met enkele rampzalige queesties te maken. Eerst openbaarde zich tijdens het schilderen een lekkage vanuit de badkamer (“Ja meneer, er zit ech niks anders op dan die doucheruimte te vervangen) en daarna vertelde Ech Nie tussen neus en lippen door dat ze met “iemand” een weekendje naar de Ardennen ging. “Met iemand?”
Lees verder
“Eh, en waar is nou precies dat werelderfgoed?”, wil Ech Nie weten. “Nou hier dus”, zeg ik met een weids gebaar richting Bodensee wijzend. “Waar dus? Bedoel je het meer?”
“Nee, niet het meer. Of, althans, niet het hele meer, een stukje minder.”
“Een stukje minder meer?”
“Ja min of meer.”
Lees verder