Liverpool, de “Singing City” waar je nooit alleen loopt

Twaalf uur. Woensdagavond. 1995. Terwijl een zure lucht mijn neusgaten vult en een gele derrie langs mijn voeten loopt, dringt het eindelijk tot me door; dit gaat een onvergetelijke dag worden. We staan op de parkeerplaats van de Kuip en al voor vertrek heeft kameraad L. kans gezien de hele bus onder te kotsen. Nou ja, het is nog maar 9 uur rijden voordat we in Liverpool zijn…

Verder lezen →

In de kathedraal van Burgos kreeg het “nieuwe Spanje” gestalte

Onderweg van de Spaanse noordkust naar de oude Castiliaanse hoofdstad Burgos zien we het landschap veranderen van glooiend groen naar uitgestrekt geel. “Wat een kale bedoening hier joh”, merkt Ech Nie minzaam op. “Dorre zooi allemaal…”

“Beetje rustig hè meissie. Je hebt het wel over de geboortegrond van Spanje…”

“Ja dus? Wou je zeggen dat het er gezellig uit ziet?”

“Dit is Castilië schat. Het land van kastelen. Nadat het Asturische Rijk uiteen was gevallen ontsproot uit deze aarde een nieuw en machtig koninkrijk.”

“Oh okee, en wat was het Asturische Rijk ook alweer?”

“Dat heb ik je in Oviedo al verteld. Dit is zijn opvolger; Burgos.”

Verder lezen →

Tijdens molentocht Kinderdijk is het weer bar en boos

brug en molen in Kinderdijk

Het vriest dat het kraakt. Een meedogenloze oostenwind waait ons in het gezicht en doet vooral Ech Nie klappertanden van de kou. “Alsjeblieft Ech Wel, ik zie niks door de stuifsneeuw en de ijspegels hangen aan m’n neus. Toe, laten we de molens voor een andere keer bewaren.”

“Ben jij gek. Het gaat net zo lekker…”

“Maar ik sterf het bijna af, Ech Wel.”

“Sterven doe je als het dooit Ech Nie. Afzien hoort er gewoon bij…”

Verder lezen →

Bauhaus, en hoe de droom van een Duitse natie uiteenspatte

Lekker romantisch doen, dat was de insteek van ons kerstuitje naar Weimar. Dus toen we eenmaal waren gearriveerd leidde ik Ech Nie enthousiast langs al het klassieke werelderfgoed van de stad en vertelde haar vol passie over het leven en sterven van de dichters Goethe en Schiller. Helaas vond mijn gesprekspartner dat het college maar weinig met Romantiek te maken had en vroeg ze zich verbolgen af of we misschien ook eens een keer gewoon gezellig konden samenzijn. “Tuurlijk, schat”, had ik geantwoord, “ze hebben hier tenslotte ook nog enkele Bauhaus monumenten staan…”

“Fijn. En wat heb ik daaraan?”

“Dat is tot werelderfgoed verklaard omdat ze een eenheid van twee uitersten wilden maken. Net zoiets als jij dus.”

“Oh, nou dat belooft wat Ech Wel.”

“Romantiek is vol verwachting Ech Nie!”

Verder lezen →

Onze goede voornemens voor 2019? Meer seks en geweld!

seks en geweld zijn de goede voornemens van 2019

Het is weer het eind van het jaar en dus tijd voor het opmaken van de balans. Hoe verliep onze queeste en wat waren de vorderingen op het blog? Om maar meteen met de deur in huis te vallen; het was het slechtste jaar ooit! “Nou inderdaad”, beaamt Ech Nie, “ik heb nog nooit zo vaak in het vliegtuig of de boot gezeten. Het was verschrikkelijk.”

“Ik had het over de hoeveelheid werelderfgoed Ech Nie…”

Verder lezen →

Romantici eindigen in Weimar op het kerkhof

Brussel was ons eerste kerstuitje. Een gezellig weekend weg te midden van houten stalletjes, wafels en bier. Maar voor een romantische kerst, zo beweerde Ech Nie, moesten we een volgende keer toch echt naar Duitsland gaan. “Ben jij helemaal besodemieterd?!”, riep ik verontwaardigd. “Ik ga niet naar Mofrika!”

“Wat nou weer?”

“Ja, je denkt toch zeker niet dat ik daar gezellig vrede op aarde ga lopen vieren? Die klootzakken hebben ons mooie Rotterdam gebombardeerd!”

“Dat is 70 jaar geleden, Ech Wel…”

“Ja, dus? We zijn der Krieg nicht vergessen Ech Nie! Die lui hebben ons zoveel kunstjes geflikt, daar krijg je mij dus echt niet meer naar toe, nooit niet!…”

“Ok, Ech Wel dan niet. Wel jammer van al het werelderfgoed dat ze daar hebben…”

Verder lezen →

Scheepsliften Wallonië getuigen van zwart verleden

Een van de vier scheepsliften in La Louvière

Net als het weer is ook de rest van La Louvière vandaag grauw en grijs. Troosteloze arbeidershuisjes, rolluiken voor de ramen en een algeheel gevoel van verlatenheid. Dit is het Centrum van het Waalse steenkoolbekken, een vervallen mijnstreek in het Belgische zuiden. Ooit gonsde het hier van de bedrijvigheid maar sinds de laatste mijn in 1984 zijn deuren sloot, hangt over het gebied een schaduw van armoede en ontreddering. “Geweldig”, denk ik, en parkeer m’n auto aan de oever van het Centrumkanaal.

Verder lezen →

Terracottaleger realiseert droom Chinese keizer

terracottaleger

Volgens Ech Nie hebben Unesco-monumenten nogal eens de vervelende eigenschap zich in landen te bevinden waar het niet fijn toeven is. Voor mij geen probleem, maar voor mevrouw altijd genoeg reden om dwars te liggen. “Ja maar schat, China is toevallig wel de thuisbasis van het terracottaleger hoor. Een van de meest iconische sites ter wereld. Je gaat me toch niet vertellen dat we daar niet naar toe kunnen hè?”

“Jawel hoor!”

“Je wil niet naar China?!”

“Nee, dat is me te druk…”

Verder lezen →

Zo boven, zo beneden; Dom van Speyer verbindt hemel en aarde

kathedraal van Speyer

“Omdat de feestdag van aartsengel Michaël 29 september is, wijst de kathedraal van Speyer die kant op.”

“Aartsengel Michaël?”

“Ja, hij is volgens het Bijbelboek Openbaringen de beschermer van de uitverkorenen en daarom door de middeleeuwse kathedraalbouwers verkozen tot de patroonheilige van de kerk. Om die reden hebben ze de Dom ook zo geplaatst dat die in de richting van zijn feestdag wijst, de plaats dus waar op 29 september de zon opkomt. Typisch staaltje Zo boven, zo beneden…”

Verder lezen →

Hoop doet leven in Portugese geboortestad Guimarães

Gevel in

Wij begonnen onze roadtrip door Portugal in het stadje Guimarães. “Logisch”, leg ik Ech Nie uit, “want de plaats is door de geschiedenis heen altijd al het begin van iets moois geweest.”

“Oh ja joh?”

“Jazeker. Hier stak namelijk de Visigotische krijger Wamba, in de 7e eeuw, zijn speer in de grond en verklaarde nooit koning te zullen worden tenzij het hout van zijn wapen uitgroeide tot een mooie olijfboom. Hij had het nog niet gezegd of de eerste groene loten verschenen al aan zijn staf.”

Verder lezen →