Scheepsliften Wallonië getuigen van zwart verleden

Een van de vier scheepsliften in La Louvière

Net als het weer is ook de rest van La Louvière vandaag grauw en grijs. Troosteloze arbeidershuisjes, rolluiken voor de ramen en een algeheel gevoel van verlatenheid. Dit is het Centrum van het Waalse steenkoolbekken, een vervallen mijnstreek in het Belgische zuiden. Ooit gonsde het hier van de bedrijvigheid maar sinds de laatste mijn in 1984 zijn deuren sloot, hangt over het gebied een schaduw van armoede en ontreddering. “Geweldig”, denk ik, en parkeer m’n auto aan de oever van het Centrumkanaal.

Verder lezen →

Terracottaleger realiseert droom Chinese keizer

terracottaleger

Volgens Ech Nie hebben Unesco-monumenten nogal eens de vervelende eigenschap zich in landen te bevinden waar het niet fijn toeven is. Voor mij geen probleem, maar voor mevrouw altijd reden genoeg om dwars te liggen. “Ja maar schat, China is toevallig wel de thuisbasis van het terracottaleger hoor. Een van de meest iconische sites ter wereld. Je gaat me toch niet vertellen dat we daar niet naar toe kunnen hè?”

“Jawel hoor!”

“Je wil niet naar China?!”

“Nee, dat is me te druk…”

Verder lezen →

Zo boven, zo beneden; Dom van Speyer verbindt hemel en aarde

kathedraal van Speyer

“Omdat de feestdag van aartsengel Michaël 29 september is, wijst de kathedraal van Speyer die kant op.”

“Aartsengel Michaël?”

“Ja, hij is volgens het Bijbelboek Openbaringen de beschermer van de uitverkorenen en daarom door de middeleeuwse kathedraalbouwers verkozen tot de patroonheilige van de kerk. Om die reden hebben ze de Dom ook zo geplaatst dat die in de richting van zijn feestdag wijst, de plaats dus waar op 29 september de zon opkomt. Typisch staaltje Zo boven, zo beneden…”

Verder lezen →

Hoop doet leven in Portugese geboortestad Guimarães

Gevel in

Wij begonnen onze roadtrip door Portugal in het stadje Guimarães. “Logisch”, leg ik Ech Nie uit, “want de plaats is door de geschiedenis heen altijd al het begin van iets moois geweest.”

“Oh ja joh?”

“Jazeker. Hier stak de Visigotische krijger Wamba namelijk in de 7e eeuw zijn speer in de grond en verklaarde nooit koning te zullen worden tenzij het hout uitgroeide tot een mooie olijfboom. Hij had het nog niet gezegd of de eerste groene loten verschenen al aan zijn staf.”

Verder lezen →

Unesco-queesties genomineerd voor Liebster-award!

Liebster-award

Eindelijk, na zoveel jaren zwoegen was het dan zover. Uit handen van een lief kleintje verkreeg ik de Liebster-award en was ik even de koning te rijk. “Wat hebbie gewonnen?”, vroeg Ech Nie, toen ik haar trots mijn digitale trofee toonde. “De Liebster-award schat! Een virtueel lintje dat is bedoeld om kleine of beginnende blogs wat meer in de schijnwerpers te zetten.”

“Nou, nou…”

Verder lezen →

Op voet van oorlog rondom vestingwerk Vauban

Zicht op droge gracht en puntig vestingwerk van Blaye

Met militaire precisie had ik onze veldtocht door Frankrijk uitgestippeld maar, staande voor de fortificaties van Blaye, kondigden zich al weer de eerste tekenen van desertie aan. “Wat nou stormenderhand nemen? Ik dacht het effe niet! Wij gaan gewoon naar Bordeaux Ech Wel, precies zoals je in Le Havre hebt beloofd!”

“Dat kan wel zijn, Ech Nie. Maar om daar te komen zullen we toch eerst dit bolwerk van Vauban moeten beslechten.”

Verder lezen →

Vogelparadijs Doñana door uilskuikens in de nesten

vogel in natuurpark Doñana

“En nou?”, kraait Ech Nie in alle consternatie. “Ja, graven natuurlijk. Wat anders?” Zo met de autobanden muurvast in het mulle zand weet Ech Nie even niet meer hoe nou verder. “Godsamme Ech Wel, heb je nou je zin? Ik zei toch al dat we niet van de gebaande paden af moesten wijken? Nou komen we hier nooit meer weg!”

Het is september 2012 en onderweg naar natuurpark Doñana loopt het niet helemaal op rolletjes.

Verder lezen →

Sigiriya, en de hoogmoed van een koningszoon

Leeuwenrots in Sigiruya

“Kijk, dat is nou precies wat ik bedoel”, zegt Ech Nie, en ze leest me onderwijzend voor; “De wereld is groot en vol verhalen. Maar ook het langste leven is te kort om alle droomplekken te bezoeken.” Het zou fijn zijn als jij dat ook eens zou begrijpen!”

“Eh, wat? Hoezo?”

“Omdat er dan weer eens wat rust in de tent komt, Ech Wel. Die queeste van jou is namelijk een kansloze missie en op touristico.nl snappen ze dat tenminste!”

Verder lezen →

Bikinimeisjes ruziën met maffia om Siciliaanse villa Romana del Casale

villa Romana del Casale

“Gekkenwerk”, foetert Ech Nie, “hoe maf moet je eigenlijk wel niet zijn om bij deze hitte naar wat stomme stenen te gaan kijken… Dan ben je toch ech nie goed!” Het is al meteen bij het uitstappen van de auto dat ons zonnestraaltje zich wederom beklaagt over de hoge temperaturen en de hoeveelheid “gare pestzooi” die ze in het Siciliaanse achterland moet bekijken. “Geen zorgen dolce bella”, tracht ik haar te bedaren, “de oude tempels van Agrigento liggen inmiddels achter ons. Vandaag is het de beurt aan de prachtige mozaïeken van villa Romana del Casale.”

“Oh fijn, Ech Wel! Gelukkig heb je nog wat werelderfgoed gevonden en hoeven we niet op een overheerlijk strand te gaan liggen…”

Verder lezen →

Sprookjesachtige idylle in Bergpark Wilhelmshöhe

Spierwitte Apollotempel tussen weelderig groen in bergpark Wilhelmshöhe

“Er was eens, heel lang geleden, een Duitse prins genaamd Carl. Hij was vermogend en machtig en hij had als grote wens een bergpark te bezitten dat zo fantastisch mooi was dat iedereen, mochten ze het ooit aanschouwen, meteen zou weten wat voor een geweldig man hij wel niet was. ”

“Hee”, vroeg Ech Nie blij verrast “is dit het begin van een echt sprookje?”

Verder lezen →