Jaren geleden heeft mijn vader Ech Wel zich stellig voorgenomen al het werelderfgoed van Unesco te bezoeken; een queeste die hem sindsdien zodanig in beslag neemt dat hij nauwelijks nog tijd heeft voor mij of mijn moeder Ech Nie. Wij zijn daarom vastbesloten hem bij het voltooien van zijn levensdoel zoveel mogelijk te dwarsbomen...
Lees verder
Als ik mijn ogen toedoe
ben ik in Honoloeloe
- J. A. Deelder
“Waarheen leidt de weg?”, vroeg Mieke Telkamp zich af. Een vraag die ons vroeger ook regelmatig bezig hield. Wat is de zin van het leven? Waarom zijn wij hier? En wat willen we bereiken? Levensvragen waarop eigenlijk iedereen wel een antwoord zoekt.
Lees verder
In turbulente tijden valt de mens vaak terug op zijn roots, en de held van dit blog vormde daarop geen uitzondering. Toen zijn partner Ech Nie de queeste vaarwel zei beheerste chaos zijn leven. De weinige zekerheden in zijn povere bestaan vielen weg, en het leek wel of alle boosheden van de wereld zich verzameld hadden om hem van het rechte Unesco-pad af te krijgen. In die eenzame wanorde herinnerde onze dappere mannetjesputter zich ineens de Mont Saint-Michel, zijn persoonlijke nummer 1, het eerste werelderfgoed dat hij ooit als jong Ech Welletje had aangedaan. En toen wist hij wat hem te doen stond; wilde hij weer grip krijgen op zijn bestaan dan moest hij op pelgrimstocht naar Sint-Michaël, de overwinnaar van het Kwaad.
Lees verder
Terwijl sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen en Ech Nie de verhuisdozen zwijgend vult, denk ik aan het zonovergoten Sicilië, het eiland waar wij twaalf jaar geleden onze wittebroodsweken beleefden.
Lees verder
Wanneer Ech Nie in alle vroegte op appèl aantreedt, krijgt ze van mij onmiddellijk te horen waar wij vandaag ons vizier op richten; “Heden gedenken we de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog. De oorlog die alle andere oorlogen had moeten beëindigen, maar die slechts de opmaat bleek voor een nóg veel verwoestender conflict twintig jaar later.”
Lees verder
Het jaar van de breuk, dat was 2025. Eind februari viel de beslissing, het illustere Rotterdamse reisduo zou niet langer hetzelfde pad blijven bewandelen. Vele gangen naar bemiddelaar, hypotheekadviseur, makelaar en respectievelijke werkgever volgden; Wie krijgt wat?, Kunnen we het betalen?, Is er ergens in de buurt een huis beschikbaar? en Krijgen we onze arbeidsuren aangepast aan de nieuwe situatie? Het werd een heel geregel maar uiteindelijk slaagden we wonderwel in onze missie. Tussendoor lukte het zelfs nog wat aan onze mijn werelderfgoedqueeste te werken…
Lang, lang geleden, toen auto’s nog niet standaard waren uitgerust met ingebouwde navigatiesystemen, de euro nog niet was ingevoerd en Tsjechië nog geen lid van de Europese Unie was, trokken wij naar Praag. Feyenoord speelde er een Champions League wedstrijd tegen het plaatselijke Sparta en wij waren vast van plan onze club daarin te steunen. Het liep alleen niet helemaal zoals gepland…
Lees verder