Jaren geleden heeft mijn vader Ech Wel zich stellig voorgenomen al het werelderfgoed van Unesco te bezoeken; een queeste die hem sindsdien zodanig in beslag neemt dat hij nauwelijks nog tijd heeft voor mij of mijn moeder Ech Nie. Wij zijn daarom vastbesloten hem bij het voltooien van zijn levensdoel zoveel mogelijk te dwarsbomen...
Lees verder
Als ik mijn ogen toedoe
ben ik in Honoloeloe
- J. A. Deelder
“Waarheen leidt de weg?”, vroeg Mieke Telkamp zich af. Een vraag die ons vroeger ook regelmatig bezig hield. Wat is de zin van het leven? Waarom zijn wij hier? En wat willen we bereiken? Levensvragen waarop eigenlijk iedereen wel een antwoord zoekt.
Lees verder
Geef sterke drank aan mensen in grote nood, en wijn aan diepbedroefde lieden;
Laat ze drinken zodat ze hun armoede vergeten, en niet meer denken aan hun ellende
Spreuken 31: 6-7
Het is april 2025. Acht uur ‘s morgens, luchthaven Schiphol. Vlak voor vertrek naar werelderfgoed Edinburgh stel ik mijn reisgenoten op de hoogte van wat Ech Nie en ik kort daarvoor hebben besloten; “We gaan uit elkaar.” De twee mannen nemen het droeve nieuws niet licht op; “GVD, Ech Wel, proost dan maar!”, en drukken me een halve liter bier in de handen.
Ach ja, waarom ook niet? Een goed verhaal begint tenslotte nooit met een glas water.
Lees verder
Goedgemutst zag ik de werelderfgoedconferentie van 2026 tegemoet; zeker toen bekend werd dat Unesco voornemens was de D-Daystranden tot werelderfgoed te verklaren, (want die had ik eerder in het jaar reeds bezocht) maar helaas kreeg ik kort daarvoor met enkele rampzalige queesties te maken. Eerst openbaarde zich tijdens het schilderen een lekkage vanuit de badkamer (“Ja meneer, er zit ech niks anders op dan die doucheruimte te vervangen) en daarna vertelde Ech Nie tussen neus en lippen door dat ze met “iemand” een weekendje naar de Ardennen ging. “Met iemand?”
Lees verder
“Eh, en waar is nou precies dat werelderfgoed?”, wil Ech Nie weten. “Nou hier dus”, zeg ik met een weids gebaar richting Bodensee wijzend. “Waar dus? Bedoel je het meer?”
“Nee, niet het meer. Of, althans, niet het hele meer, een stukje minder.”
“Een stukje minder meer?”
“Ja min of meer.”
Lees verder
In turbulente tijden valt de mens vaak terug op zijn roots, en de held van dit blog vormde daarop geen uitzondering. Toen zijn partner Ech Nie de queeste vaarwel zei beheerste chaos zijn leven. De weinige zekerheden in zijn povere bestaan vielen weg, en het leek wel of alle boosheden van de wereld zich verzameld hadden om hem van het rechte Unesco-pad af te krijgen. In die eenzame wanorde herinnerde onze dappere mannetjesputter zich ineens de Mont Saint-Michel, zijn persoonlijke nummer 1, het eerste werelderfgoed dat hij ooit als jong Ech Welletje had aangedaan. En toen wist hij wat hem te doen stond; wilde hij weer grip krijgen op zijn bestaan dan moest hij op pelgrimstocht naar Sint-Michaël, de overwinnaar van het Kwaad.
Lees verder
Terwijl sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen en Ech Nie de verhuisdozen zwijgend vult, denk ik aan het zonovergoten Sicilië, het eiland waar wij twaalf jaar geleden onze wittebroodsweken beleefden.
Lees verder