Crisistijd op het Griekse eiland Corfu

Corfu

Juni 2015. In Griekenland dreigt de crisis uit de hand te lopen. Bevolking en regering lijken niet te willen zwichten voor de druk die vanuit de EU op ze wordt uitgeoefend en Brussel wordt hoe langer hoe chagrijniger. Het eist hervormingen van de Grieken en dreigt bij het uitblijven daarvan geen nieuwe miljardenlening te verstrekken. Die lening is van levensbelang voor het land en het nieuwsbericht waarschuwt al voor het moment dat de Griekse banken niet langer aan hun verplichtingen kunnen voldoen. Ideaal moment dus voor een relaxvakantie op het Griekse eiland Corfu, dachten wij zo.

Geen paniek

Ondanks alle slechte verhalen die de ronde deden omtrent die halsstarrige Grieken leek bij aankomst niemand op de hoogte van de rampspoed die het land te wachten stond. Het leven ging er zijn gewone gangetje en van onrust was geen sprake. “Zie je nou wel”, zei ik tegen Ech Nie, “geen enkele reden tot paniek. Dit gaat gewoon een hele rustige vakantie worden.” Opgelucht pikten we ons huurautootje op en karden in een half uurtje richting Agios Markos, een gehucht niet ver van Corfu-stad en de locatie van ons geboekte appartement.

Corfu
Ons uitzicht, aan de overkant is het nieuwe fort van Corfu te zien

Het appartement bleek het penthouse van het complex te zijn. Schitterend gelegen en met een weids uitzicht over de baai van Corfu. Tevreden over ons geluk dacht Ech Nie dat het misschien een goed idee was om het thuisfront ook even te laten zien hoe goed we het getroffen hadden. “Fijn plan”, vond ik en ging op zoek naar het fototoestel.

Wel paniek

In de loop der jaren ontdekte ik dat bijzonder fotogenieke plekken het waard zijn om vastgelegd te worden. Het geeft je de gelegenheid om later nog eens terug te bladeren en kan natuurlijk eveneens gebruikt worden om één of ander stom verhaal op een site als Unesco-queesties.nl te begeleiden. Het vergt echter wel een hoop tijd. Tijdens de reis klik ik me bijvoorbeeld, tot grote ergernis van Ech Nie, al helemaal suf en eenmaal thuis spendeer ik ook nog eens vele uren aan het samenstellen van een uitgebreid fotoalbum. Een hoop gedoe dus. Corfu leek echter aan al dat werk een vroegtijdig einde te willen maken want (gloeiende gloeiende kuttiefusteringzooi!!) het fototoestel bleek onvindbaar. Paniek!

Corfu

Crisis

Al hyperventilerend gingen we onze gangen na en probeerden we te achterhalen waar we ons cameraatje voor het laatst hadden gezien. Dat was in ieder geval nog op het vliegveld geweest, wisten we, en dus concludeerden we dat het waarschijnlijk allemaal de schuld was van de autoverhuurder. Hij had ons namelijk opgezadeld met een automaat en toen we daar tijdens het inladen van de koffers achter kwamen waren we hem wezen omruilen voor een schakelbak. “Daar zal je hem dus wel ergens bij verloren zijn”, merkte Ech Nie op. “GVD, nee toch hè???!!!” Het was meteen crisis. Onmiddellijk stoven we naar beneden en haastten ons terug naar het aerodrómio.

Corfu

Escalatie

Scheurend richting vluchthaven zag ik het alweer helemaal voor me. Die camera was ik kwijt, zoveel was wel zeker. Die had een of andere crisisgriek natuurlijk allang gevonden en verpatst. “Tsja, dat zou best eens kunnen”, erkende Ech Nie ijzig kalm. “Ga jij ze anders nog effe gelijk geven ook”, brieste ik. Niets zo irritant als iemand die volkomen rustig een situatie analyseert terwijl jij helemaal gek wordt van ellende. Woedend gaf ik nog een dotje extra gas. “Kan het misschien wat rustiger”, vroeg Ech Nie. Ze is al niet zo van het harde rijden maar heeft helemaal een hekel aan agressief en opgefokt. “Rustiger??!” gilde ik keihard terug. “Je zegt net nog dat Jeromba er met mijn camera vandoor is!! Ben jij wel helemaal lekker?!”

Corfu

Druktemaker

Met gierende banden kwamen we aan op de plaats delict. Direct stormde ik de auto uit en begon met het afschuimen van het parkeerterrein rond de automaat. Geen steen of grasspriet liet ik daarbij onberoerd maar, hoe ik ook zocht, opnieuw was mijn geliefde toestelletje nergens te bekennen. De angst sloeg me om het hart en in alle consternatie duurde het even voor ik in de gaten kreeg dat Ech Nie al een poosje doodgemoedereerd tegen de wagen aanleunde. Stond ze dus gewoon doodgemoedereerd haar nagels te bekijken terwijl ik me in één van de moeilijkste momenten van mijn leven bevond. Ik ontplofte bijna. “WAT STA JIJ NOU GODVERRrrr….” Ze gaf geen antwoord maar wees kalm met haar vinger richting bijrijdersstoel. “Daar ligt-ie druktemaker. Zal je hem zelf hebben neergelegd toen je de koffers inlaadde.”

Corfu

Het duurde wel een paar dagen voor ik een beetje van alle schrik bekomen was en in die tijd leerde ik de vele, prachtige stranden die het eiland rijk is goed kennen. “Niks geen werelderfgoed”, had zuster Ech Nie mij wijsgemaakt, “zand is de enige remedie die een volledig herstel mogelijk maakt.” Gelukkig kwam ik na een halve week bij mijn positieven en was ik weer in staat mijn queeste op te pakken. Direct beval ik de badhanddoeken een dagje met rust te laten en met spoed naar Corfu-stad af te reizen. Bij thuiskomst moest er immers een fotoalbum in elkaar gezet worden en dat kon natuurlijk niet zonder Unesco-monument.

Uitzicht vanaf het oude fort. Links op de rots het nieuwe fort

Oud en nieuw

Het zijn niet de oude Grieken geweest die er voor hebben gezorgd dat Corfu zijn plaatsje op de werelderfgoedlijst kreeg. Nee, het waren de Venetiërs die vanwege zijn strategische ligging Corfu opstuwden in de vaart der volkeren. De stad was erg belangrijk voor de zeevaardersnatie omdat het zo gunstig lag op de handelsroute van Italië naar het Midden-Oosten. Het Ottomaanse Rijk besefte dat ook en heeft daarom in het verleden enkele verwoede pogingen gedaan om het eiland te veroveren. Het is ze nooit gelukt. De Venetianen hadden 2 indrukwekkende burchten rond de stad gebouwd en wisten daarmee de Ottomanen buiten de deur te houden. Nieuwsgierig naar deze prestatie parkeerden wij de auto naast het “nieuwe fort” en namen er een kijkje.

Rotspunten noemden de Venetianen hun stad, oftewel Korfi . Gezien de locatie van beide vestingen op een ongeveer 60 meter grote bonk steen geen onlogische naam. Het verdedigingswerk biedt een mooi uitzicht over de haven en de rest van de stad. Naast de boten en de pastelkleurige, hoge Venetiaanse huizen is vanaf de verdedigingsmuren ook het “oude fort” te zien. Het wordt nog altijd bewaakt door de Venetiaanse opperbevelhebber die in 1716 de Turkse aanvallers versloeg. Ook vanaf de oude burcht valt een adembenemend panorama over stad en haven te bewonderen maar daarvoor moesten eerst wel tig trappen beklommen worden voor we dat konden aanschouwen. “Fijn al die adembenemende uitzichten” , bekritiseerde Ech Nie de onverwachte conditietraining. “Heel leuk die woordgrapjes,” bromde ik terug, “Ech geNiete…”

Het oude fort

Engelsen

Tussen het oude fort en de huizen van de stad ligt de esplanade. Het is een open vlakte die vroeger was bedoeld om de soldaten van de vesting een vrij schootsveld te geven. Tegenwoordig is het een groot grasveld waar de inwoners van Corfu cricket op spelen. Dat spelletje hebben de Corfioten geleerd van de Engelsen die na de Venetianen een tijdje de scepter zwaaiden op het eiland. Wij begrepen er echter niks van en liepen door naar het paleis van de Britse gouverneur. Het staat aan het einde van de esplanade en is een ander Engels overblijfsel. Later kwam het pand in handen van de Griekse koninklijke familie. De achterkant van de residentie grenst aan de zee en omdat de koning wel van een frisse duik hield liet hij een privétrap naar het strand aanleggen. Gezien de ligging en het zicht op het water leek ons dat een wijs besluit.

Corfu
Koninklijk uitzicht

Spyridonos

De Grieken nemen hun orthodoxe geloof tamelijk serieus en de Corfianen vormen hierop geen uitzondering. In de belangrijkste kerk van Corfu, de Agios Spyridonos, worden de beenderen bewaard van de beschermheilige van de stad. Bisschop Sint Spyridon overleed in 348 na Christus nadat hij zijn hele leven lang wonderen had verricht. Na zijn overlijden hielden de mirakelen echter niet op. Zo verscheen hij bijvoorbeeld eeuwen na zijn dood gewoon aan het front om de Turken te verjagen en wist hij ook de pest in 1630 te verdrijven. Als dank voor al deze heldendaden slepen de Corfuters 4 keer per jaar zijn overblijfselen uit de kerk en dragen zijn lichaam tijdens een processie door de hele stad.

Agios Spyridonos kerk

Een helpende hand

Corfu is een wirwar van smalle straatjes met huizen die op het eerste gezicht allemaal er ietwat vervallen uitzien. Maar, zo lieten we ons vertellen, dat schijnt zo te horen. Het geeft de panden namelijk het authentieke uiterlijk wat Unesco en stadsbestuur zo graag behouden zien blijven. Daarom stellen beide strengen eisen aan onderhoud en renovatie en wordt eigen initiatief niet gewaardeerd. Jaja, dachten wij, en dat het tegelijk een mooi excuus vormt om maar niet te hoeven verven is zeker alleen maar toeval?

Corfu
Karakter of gewoon tijd voor een schilderbeurt?

Toch konden we Corfu en zijn inwoners wel waarderen. We hadden zelfs een beetje met ze te doen. Zo’n crisis is natuurlijk ook niet niks wisten wij inmiddels uit eigen ervaring en daarom besloten we, in ruil voor wat gegrild vis en vlees, de lokale economie een steuntje in de rug te geven. We namen plaats op het terras van een taverna achter het stadhuis en droegen zo, met genoegen, ons steentje bij aan het bedwingen van hun tragedie. Gelukkig volgde Brussel niet veel later ons goede voorbeeld en maakte de verlangde miljarden over. Eind goed, al goed.

Crisis overwonnen, tijd voor een fotoboek. Ech Wel!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: