Over ons

queesteBezoek al het werelderfgoed van Unesco, de queeste van het illustere reisduo Ech Wel en Ech Nie.

De uitleg die Van Dale aan een queeste geeft is:

  •  een speurtocht naar wijsheid
  •  een onuitvoerbare, onmogelijke opdracht die men zichzelf gesteld heeft

Verhalen die een queeste beschrijven gaan over eenzame, dappere helden die, vaak met de hulp van anderen, allerlei hindernissen moeten overwinnen om hun (heilige) doel te bereiken. De weg die zij moeten afleggen om hun levenstaak tot een goed einde te brengen is daarbij minstens zo belangrijk als het einddoel zelf. Onderweg immers, doet men de kennis op die nodig is om de queeste te volbrengen. Een voorbeeld van zo’n verhaal is de zoektocht van koning Arthur naar de Heilige Graal of Frodo die samen met zijn vriendjes een magische ring moet vernietigen.

Ech Nie

Ook deze website verhaalt over een dappere held die zichzelf een onmogelijke opdracht heeft opgelegd. Eentje zelfs waarvan men gerust zou kunnen stellen dat die nog wat ambiteuzer is dan die van de twee heren hierboven. De kiem van deze immense opgave werd gelegd tijdens een bezoek aan het prachtige Plitvice in de nazomer van 2010. Daar zag Ech Wel namelijk het licht en raakte hij overtuigd van het feit dat zijn levensmissie bestond uit het bezoeken van al het werelderfgoed van Unesco. Een queest(i)e van formaat waarvan hij besefte dat het zijn Heilige plicht was hem te voltooien. Eenmaal doordrongen van dit inzicht heeft deze geweldige kerel zich helemaal toegelegd op zijn roeping en kwijt hij zich vol overgave van zijn enorme taak. Zijn reisgids is de werelderfgoedlijst en in zijn zucht naar kennis en eindstreep laat hij zich door niets of niemand van de wijs brengen. Zelfs niet door zijn vrouw, Ech Nie.

Ech Nie is een beetje de pessimistische tegenpool van Ech Wel. Waar hij altijd op pad wil is zij degene die steeds op de rem trapt. Zij ziet beren op elke weg, heeft  meestal last van het een of ander en vindt vervoersmiddelen als boot of vliegtuig maar een ramp. Zij hoeft niet zo nodig en al helemaal niet zo ver. En alsof dat allemaal al niet genoeg queesties oplevert boeit ook het hele “Unesco gebeuren” haar totaal niet. Zij loopt niet warm voor half vergane Griekse tempels, moet niks hebben van de kenmerken van de renaissance en blijft liever thuis als manlief op zoek gaat naar een neolithische vuursteenmijn. Nee, als Ech Nie er op uit gaat wil ze eigenlijk maar naar één ding; liggen op een zonovergoten strand.

Ech Wel

Maar al ontbreekt het bij Ech Nie over het algemeen aan erfgoedpassie, ze is tegelijkertijd onmisbaar bij de voltooiing van de queeste. Want ondanks al haar commentaar is zij wél de enige die zo gek is hem te volgen naar de top van een brullende vulkaan of sidderend van de vliegangst naast hem in het vliegtuig gaat zitten. Haar vermogen zich te schikken in haar lot oogst bewondering en haar eindeloze geduld tijdens zijn ellenlange monologen over klassieke oudheden en barokke pracht is ongekend. Zij is, in feite, de drijvende kracht achter de hele onderneming. De rots waar hij zijn Unescokerk op bouwt. Zij is de Echgenote die het allemaal mogelijk maakt en daarom weet hij het zeker. Hij gaat het halen. Ech Wel!