Over ons

queeste

Dit blog beschrijft de lotgevallen van het illustere reisduo Ech Wel en Ech Nie tijdens hun queeste al het werelderfgoed van Unesco te bezoeken.

De uitleg die Van Dale aan een queeste geeft is:

  • een speurtocht naar wijsheid
  • een onuitvoerbare, onmogelijke opdracht die men zichzelf gesteld heeft

 

Queeste-verhalen gaan over eenzame, dappere helden die, vaak met de hulp van anderen, allerlei hindernissen (wij noemen ze queesties) dienen te overwinnen voordat ze hun (heilige) doel bereikt hebben. De weg die zij daarbij moeten afleggen is minstens zo belangrijk als het einddoel zelf. Onderweg doet men immers de kennis op die nodig is om de levenstaak te volbrengen. Een voorbeeld van zo’n verhaal is de zoektocht van koning Arthur naar de Heilige Graal of de avonturen van Frodo in zijn poging een magische ring te vernietigen.

Ech Nie

Ook de dappere held van deze website heeft zichzelf een onmogelijke opdracht gegeven. Hij bezocht in de nazomer van 2010 het prachtige Plitvice en besefte vanaf dat moment dat het zijn missie was om al het werelderfgoed van Unesco te bezoeken. Een queest(i)e van formaat, zo kunnen we wel zeggen, maar tevens een die zijn zucht naar kennis en avontuur keer op keer weet te bevredigen. Zijn reisgids is de werelderfgoedlijst en in zijn vastberadenheid de eindstreep te halen laat hij zich door niets of niemand van de wijs brengen. Zelfs niet door zijn vrouw, Ech Nie.

Ech Nie is een beetje de pessimistische tegenpool van Ech Wel. Waar hij geen angst kent ziet zij altijd beren op de weg. Zij is degene die altijd op de rem trapt, die meestal last van het een of ander en die vervoersmiddelen als boot of vliegtuig een ramp vindt. Zij hoeft niet zo nodig en al helemaal niet zo ver. En alsof dat allemaal al niet genoeg queesties oplevert boeit ook het hele “Unesco gebeuren” haar totaal niet. Zij loopt niet warm voor half vergane Griekse tempels, moet niks hebben van de kenmerken van de renaissance en blijft liever thuis als manlief op zoek gaat naar een neolithische vuursteenmijn. Nee, als Ech Nie er op uit gaat dan is dat maar naar één ding; een zonovergoten strand.

Ech Wel

Maar al ontbreekt het bij Ech Nie over het algemeen aan erfgoedpassie, ze is tegelijkertijd onmisbaar bij de voltooiing van de queeste. Want ondanks al haar commentaar is zij wél de enige die zo gek is hem te volgen naar de top van een brullende vulkaan of sidderend van de vliegangst naast hem in het vliegtuig gaat zitten. Haar vermogen zich te schikken in haar lot oogst bewondering en haar eindeloze geduld tijdens zijn ellenlange monologen over klassieke oudheden en barokke pracht is ongekend. Zij is, in feite, de drijvende kracht achter de hele onderneming. De rots waar hij zijn Unescokerk op bouwt. Zij is de Echgenote die het allemaal mogelijk maakt en daarom weet hij het zeker. Hij gaat het halen. Ech Wel!


Ook een Unesco-fanaat? Liefhebber van monumenten, geschiedenis, natuur of architectuur? Neem contact op of volg ons, we zouden vereerd zijn! Ech Wel!