Over ons

queesteBezoek al het werelderfgoed van Unesco, de queeste van het illustere reisduo Ech Wel en Ech Nie.

De uitleg die Van Dale aan een queeste geeft is:

  •  een speurtocht naar wijsheid
  •  een onuitvoerbare, onmogelijke opdracht die men zichzelf gesteld heeft

Verhalen die een queeste beschrijven gaan over eenzame, dappere helden die, vaak met de hulp van anderen, allerlei hindernissen moeten overwinnen om hun (heilige) doel te bereiken. De weg die zij moeten afleggen om hun levenstaak tot een goed einde te brengen is daarbij minstens zo belangrijk als het einddoel zelf. Onderweg immers, doet men de kennis op die nodig is om de queeste te volbrengen. Een voorbeeld van zo’n verhaal is de zoektocht van koning Arthur naar de Heilige Graal of Frodo die samen met zijn vriendjes een magische ring moet vernietigen.

Ech Nie

Ook deze website verhaalt over een dappere held die zich, in zijn speurtocht naar wijsheid, een onmogelijke opdracht heeft gesteld: bezoek al het werelderfgoed van Unesco. Gezien omvang, verspreiding en toegankelijkheid van de sites een queest(i) van formaat!  Ondoenlijk zelfs, zou menigeen zeggen, en kansloos bovendien. Het laat de ware werelderfgoedreiziger echter koud. Hij heeft zijn levensdoel bepaalt en laat zich in zijn zucht naar kennis door niets of niemand van de wijs brengen. Zelfs niet door zijn vrouw, Ech Nie.

Ech Nie is een beetje de pessimistische tegenpool van Ech Wel (hoe kan het ook anders met zo’n naam). Zij is degene die altijd beren op de weg ziet, meestal last heeft van het een of het ander en vervoersmiddelen als boot of vliegtuig maar een ramp vindt. Alsof dat niet al genoeg queesties zijn kan het hele “Unesco gebeuren” haar bovendien totaal niet boeien. Zij loopt niet warm voor half vergane Griekse tempels, blijft liever thuis als Ech Wel op zoek gaat naar een neolithische vuursteenmijn en de kenmerken van de renaissance interesseren haar niet. Nee, als Ech Nie er op uit gaat wil ze eigenlijk maar naar één ding; liggen op een zonovergoten strand.

Ech Wel

Maar al ontbreekt het bij Ech Nie over het algemeen aan erfgoedpassie, ze is tegelijkertijd onmisbaar bij de voltooiing van de queeste. Want ondanks al haar commentaar is zij wél de enige die zo gek is hem te volgen naar de top van een brullende vulkaan of sidderend van de vliegangst naast hem in het vliegtuig gaat zitten. Haar vermogen zich te schikken in haar lot oogst bewondering en haar eindeloze geduld tijdens zijn ellenlange monologen over klassieke oudheden en barokke pracht is ongekend. Zij is, in feite, de drijvende kracht achter de hele onderneming. De rots waar hij zijn Unescokerk op bouwt. Zij is de Echgenote die het allemaal mogelijk maakt en daarom weet hij het zeker. Hij gaat het halen. Ech Wel!