Tis een queestie van geduld

Een langeuitzichtloze weg in Death Valley USA

Dat Mieke Telkamp onlangs overleed is triest. Wie had immers kunnen bevroeden dat slechts twee maanden na mijn eerste stukje deze grandioze uitvaartkoningin van ons heen zou gaan? Gelukkig voor haar heeft ze nu eindelijk het antwoord op haar eeuwige vraag “waar nou toch die weg heen leidt?” Erfgoedfanaten zoals ik hebben dat geluk echter niet. Voor ons geldt nog steeds dat het einde onzeker is en dat het pad er naar toe bepaald niet over rozen gaat. Sterker nog het is een queeste zo vol hindernissen dat wij er al snel een speciale naam voor hadden uitgevonden; “queesties”.

Wat is een queestie?

Een queestie is een samenvoeging van de woorden kwestie en queeste. Je hebt ze in allerlei vormen en maten. Zo is bijvoorbeeld de vraag; “hoe komen we in Godsnaam op het Inaccessible eiland middenin de Atlantische Oceaan?”, een behoorlijke queestie. Daar valt namelijk nauwelijks te komen. Een kleine queestie luidt; “wat nemen we mee op reis?” Een steeds lastigere queestie is; “hoe overtuig ik Ech Nie van de noodzaak van een volgende reis?” En dan heb je natuurlijk de altijd weer opspelende geldqueestie; “waar haal ik de centen voor een volgende trip vandaan?”

Een jaarlijks terugkerende queestie is de vergadering van de Unesco-commissie. Hoewel er anno 2016 reeds 1052 monumenten op de lijst staan presteren de raadsleden het toch telkens weer om gemiddeld 20 monumenten toe te voegen. Het is om gek van te worden. Niet alleen blijft op deze manier het einddoel vaag en wordt de grens steeds maar weer verlegd, het stelt je ook nog eens voor queesties waarvan je dacht dat je ze allang had overwonnen.

De blauwe moskee in Istanbul
Vergaderen in Istanbul tijdens de jaarlijkse queestie; welk werelderfgoed mag ook op de lijst

Compleet of niet

Om een voorbeeld te geven; België had in 2015 11 werelderfgoedsites die ik na 5 jaar ploeteren eindelijk allemaal had bezocht. (Een queestie van doorzetten) Wat was ik gelukkig. Intens gewoon. Van de 165 landen met werelderfgoed had ik er toch maar mooi eentje “compleet” weten te krijgen. In ieder geval één queestie minder. Dacht ik. Tot de commissie in 2016 weer bij elkaar kwam en doodleuk een 12e Belgische plek tot Unesco monument verklaarde. Nondeju! Kon ik wéér richting Zuiderburen. Nog een geluk dat het dichtbij was want de vorige keer dat Unesco me zo’n kunstje flikte kwamen we net terug uit het schone Sicilië. Werden plots 2 weken na onze thuiskomst een paar kerken in Palermo tot werelderfgoed verklaard. Molto irritanti want daar waren we nou net niet geweest!

Helaas laat het vergaderclubje van Unesco zich door niets of niemand tegenhouden. Toen tijdens de bijeenkomst in Istanbul, afgelopen juli, buiten op straat een militaire coupe plaatsvond ging de commissie gewoon door met het monumentenwijzen. Kwamen ze doodgemoedereerd met 21 nieuwe locaties op de proppen terwijl de tanks schietend door de straten reden en gebouwen door straaljagers werden gebombardeerd. Het erge was, het waren er nog vier meer dan ik zelf in het hele jaar had kunnen bezoeken ook! Was ik dus in plaats van 17 sites dichter bij m’n einddoel er ineens weer vier verder weg! Queestie van rekenen noemen ze dat.

Grillige rotsformatie in het Spaanse Antequera
Antequera was een van de sites die in 2016 tot werelderfgoed werden uitgeroepen.

Vastberaden

Het zijn queesties als deze die tekenend zijn voor het leven van de dappere Unesco-reiziger. Tegenwerking is zijn deel, teleurstelling en frustratie zijn beste vrienden. Maar dat weerhoudt hem er uiteraard niet van door te gaan op de ingeslagen weg. Vastberaden wandelt hij verder op zijn avonturentocht. Voor hem geen “Waarheen, waarvoor” zoals bij Mieke, hij weet wat hij wil en van het lot dat hij moet ondergaan. Falen is voor hem geen optie en slagen slechts een queestie van geduld. Hij zal er komen. Ech Wel!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: