Haar kerstmarkt en mijn queeste in Goslar

Goslar

De dag na onze dodemansrit was Ech Nie nog niet helemaal de oude. Hoe ik haar ook probeerde te overtuigen, in de auto was ze niet meer te krijgen. “Ja maar schat, het dooit inmiddels en waarschijnlijk hebben ze ook al wel gestrooid. Heus, we kunnen de weg weer op.” Ze was niet te vermurwen “En denk ook eens aan onze Unesco-queeste, die kunnen we toch ook niet zomaar negeren?”, deed ik er nog een schepje bovenop. “Het is jouw queeste niet de mijne”, bitste ze. “Ik doe het gewoon niet. Ik. Ga. Niet. In. De. Auto. Ech nie!” Het was duidelijk. Nee was dit keer ook echt nee. “Nou dan moeten we maar met het openbaar vervoer naar Goslar”, zei ik, “want bussen glijden nooit van de weg af.”

Verder lezen →

Een Kerstmis queestie

“Ech Wel”

En het geschiedde in die dagen voor kerst dat Unesco een telling van zijn werelderfgoedsites had verordonneerd. Men was de tel kwijtgeraakt en had aan elk van zijn volgers bevel gegeven om af te reizen naar een uitverkoren locatie. Een decreet waar wij als trouwe dienaren van zijn lijst natuurlijk gehoor aan dienden te geven. Blij verheugd ging ik Ech Nie het goede nieuws vertellen. “Het heeft ons zo geliefde Unesco behaagd om ons op pad te sturen naar het Duitse Goslar en zijn Rammelsbergmijnen”, zo deelde ik haar mede.

Verder lezen →

Een dubbele crisis in Corfu

Corfu

Juni 2015. In Griekenland dreigt de crisis uit de hand te lopen. Bevolking en regering lijken niet te willen zwichten voor de druk die vanuit de EU op ze wordt uitgeoefend en Brussel wordt hoe langer hoe chagrijniger. Het eist hervormingen van de Grieken en dreigt bij het uitblijven daarvan geen nieuwe miljardenlening te verstrekken. Die lening is van levensbelang voor het land en het nieuwsbericht waarschuwt al voor het moment dat de Griekse banken niet langer aan hun verplichtingen kunnen voldoen. Het was ons duidelijk. Dit was hét moment voor een relaxvakantie op het Griekse eiland Corfu.

Verder lezen →

De Beemster, Hollands glorie in de polder

Beemster

De klassieke oudheid heeft heel wat werelderfgoed opgeleverd. Niet zo gek want bouwen voor de eeuwigheid levert je bij Unesco nou eenmaal veel likes op. Door de eeuwen heen zijn de oude Grieken en Romeinen eigenlijk altijd wel een populair stel gebleven. Ze vormden een inspiratiebron voor tal van architecten en kunstenaars en ook een jongen als Karel de Grote spiegelde zich met zijn Dom in Aken graag aan die mannen van toen. Tijdens de Renaissance kwam de antieke wereld pas echt tot leven en begin 17e eeuw kreeg de mode ook Nederland in zijn greep. De Hollanders gingen zelfs zo ver dat ze de oude idealen in hun leeggemalen polders verwerkten. Logisch dus dat Unesco de Beemster droogmakerij op de lijst van werelderfgoed zette.

Verder lezen →

Van het pad af in de Causses en Cevennes

Causses en Cevennes

Dat het soms niet meevalt Ech Nie over te halen om mij naar wéér een nieuwe Unesco-site te vergezellen had ik u al verteld. Mevrouw is niet altijd even gemotiveerd. Nog lastiger wordt het als een site in de ogen van Ech Nie slecht bereikbaar is. Dan wordt het al gauw een probleemgeval. Nou is inderdaad de queestie bereikbaarheid soms een behoorlijke maar bij Ech Nie speelt die vaak wel erg snel. Het moet bij haar allemaal niet te steil of bochtig zijn en ze gruwt van onverharde wegen. Eigenlijk heeft Ech Nie het gewoon niet zo op het verlaten van de gebaande paden. Dat vindt ze maar eng. Helaas voor haar ligt niet elke werelderfgoedsite aan de snelweg. Maakt trouwens ook niet uit. Zelfs als de snelweg dwars door het gebied gaat, zoals bij Causses en Cevennes in Frankrijk, zijn wij in staat om onszelf in de problemen te werken.

Verder lezen →

Is de kathedraal van Aken Dom?

Aken

Dat de heidense wereld het gebied van de duivel is had ik wel begrepen. Dat is logisch. Maar dat het de wil van God is om deze barbarij te allen tijden te bestrijden was me dan weer ontgaan. Toch niet genoeg geluisterd, denk ik, vroeger in de kerk. Ik dacht namelijk altijd dat je je vijanden lief moest hebben, dat diegene die je op de wang slaat je ook de andere kant moest aanbieden. Maar sinds ons bezoek aan Aken en Karel de Grote weet ik wel beter. God wil dat helemaal niet. Hij wil dat het christelijk geloof wordt verspreid. Indien nodig te vuur en te zwaard.

Verder lezen →

Tis een queestie van geduld

queestie

Mieke Telkamp is onlangs overleden en dat is triest. Wie had immers kunnen bevroeden dat slechts twee maanden na mijn eerste stukje de uitvaartkoningin heen zou gaan? Gelukkig voor haar heeft ze nu eindelijk het antwoord op haar eeuwige vraag “waar nou die weg heen leidt?” De weg die wij erfgoed-enthousiastelingen moeten gaan is echter minder duidelijk. Slechts één ding weten we zeker, het is geen pad over rozen. Sterker nog het is een queeste zo vol hindernissen dat wij er al snel een speciale naam voor hadden gevonden; “queesties”.

Verder lezen →

IJzersterk erfgoed aan het strand van Bilbao

Bilbao

Ik vertelde u al dat werelderfgoed Schokland geen “wauw-bestemming” is. Ach, dachten wij, dat kan de beste overkomen. Zelfs Unesco zit er blijkbaar wel eens naast. Helaas bleek vrij snel daarna dat Schokland niet het enige Unesco-missertje was op de lijst. Althans dat vond Ech Nie. Zij had namelijk geen zin zich te verdiepen in het hoe en waarom van een Unesco-kwalificatie en keek alleen maar naar het esthetische gedeelte van een site. Was die mooi of niet? Over de relativiteit van dat begrip of de kortzichtigheid ervan moest je haar niet lastig vallen.

Verder lezen →

Van straffe Hendrik tot Brugse zot, het bourgondische leven in Brugge.

Brugge

Levensveranderend. Zeker, dat was Plitvice. Betoverend? Ja, ook dat. Maar de magie was niet zo sterk geweest dat ons leven gelijk in dienst stond van Unesco. Dat gebeurde pas later. Het is eigenlijk net als bij een kind waar je na de geboorte zo onvoorwaardelijk van gaat houden. Het geplante zaadje heeft tijd nodig om zich te ontwikkelen en daarna duurt het nog wel even voordat het echt leuk wordt. Zo verging het ook Unesco. Na de miskraam in Barcelona was Brugge negen (!) maanden later pas onze eerstvolgende werelderfgoedsite. We hadden meteen geluk, het werd een drieling!

Verder lezen →