De Beemster, Hollands glorie in de polder

Beemster

De klassieke oudheid heeft heel wat werelderfgoed opgeleverd. Niet zo gek want bouwen voor de eeuwigheid levert je bij Unesco nou eenmaal veel likes op. Door de eeuwen heen zijn de oude Grieken en Romeinen eigenlijk altijd wel een populair stel gebleven. Ze vormden een inspiratiebron voor tal van architecten en kunstenaars en ook een jongen als Karel de Grote spiegelde zich met zijn Dom in Aken graag aan die mannen van toen. Tijdens de Renaissance kwam de antieke wereld pas echt tot leven en begin 17e eeuw kreeg de mode ook Nederland in zijn greep. De Hollanders gingen zelfs zo ver dat ze de oude idealen in hun leeggemalen polders verwerkten. Logisch dus dat Unesco de Beemster droogmakerij op de lijst van werelderfgoed zette.

Verder lezen →

Van het pad af in de Causses en Cevennes

Causses en Cevennes

Dat het soms niet meevalt Ech Nie over te halen om mij naar wéér een nieuwe Unesco-site te vergezellen had ik al verteld. Mevrouw is niet altijd even gemotiveerd. Nog lastiger wordt het als een site in de ogen van Ech Nie slecht bereikbaar is. Dan wordt het al gauw een probleemgeval. Nou is inderdaad de queestie bereikbaarheid soms een behoorlijke maar bij Ech Nie speelt die vaak wel erg snel. Het moet bij haar allemaal niet te steil of bochtig zijn en ze gruwt van onverharde wegen. Eigenlijk heeft Ech Nie het gewoon niet zo op het verlaten van de gebaande paden. Dat vindt ze maar eng. Helaas voor haar ligt niet elke werelderfgoedsite aan de snelweg. Maakt trouwens ook niet uit. Zelfs als de snelweg dwars door het gebied gaat, zoals bij Causses en Cevennes in Frankrijk, zijn wij in staat om onszelf in de problemen te werken.

Verder lezen →

Is de kathedraal van Aken Dom?

Aken

Dat de heidense wereld het gebied van de duivel is had ik wel begrepen. Dat is logisch. Maar dat het de wil van God is om deze barbarij te allen tijden te bestrijden was me dan weer ontgaan. Toch niet goed genoeg geluisterd, denk ik, vroeger in de kerk. Ik dacht namelijk altijd dat je je vijanden lief moest hebben, dat diegene die je op de wang slaat je ook de andere kant moest aanbieden. Maar sinds ons bezoek aan Aken en Karel de Grote weet ik wel beter. God wil dat helemaal niet. Hij wil dat het christelijk geloof wordt verspreid. Indien nodig te vuur en te zwaard.

Verder lezen →

Tis een queestie van geduld

queestie

Mieke Telkamp is onlangs overleden en dat is triest. Wie had immers kunnen bevroeden dat slechts twee maanden na mijn eerste stukje de uitvaartkoningin heen zou gaan? Gelukkig voor haar heeft ze nu eindelijk het antwoord op haar eeuwige vraag “waar nou die weg heen leidt?” De weg die wij erfgoed-enthousiastelingen moeten gaan is echter minder duidelijk. Slechts één ding weten we zeker, het is geen pad over rozen. Sterker nog het is een queeste zo vol hindernissen dat wij er al snel een speciale naam voor hadden gevonden; “queesties”.

Verder lezen →

IJzersterk erfgoed aan het strand van Bilbao

Bilbao

Ik vertelde u al dat werelderfgoed Schokland geen “wauw-bestemming” is. Ach, dachten wij, dat kan de beste overkomen. Zelfs Unesco zit er blijkbaar wel eens naast. Helaas bleek vrij snel daarna dat Schokland niet het enige Unesco-missertje op de lijst was. Althans dat vond Ech Nie. Zij had namelijk geen zin zich te verdiepen in het hoe en waarom van een Unesco-kwalificatie en keek alleen maar naar het esthetische gedeelte van een site. Was die mooi of niet? Over de relativiteit van dat begrip of de kortzichtigheid ervan moest je haar niet lastig vallen.

Verder lezen →

Van straffe Hendrik tot Brugse zot, het bourgondische leven in Brugge.

Brugge

Levensveranderend. Zeker, dat was Plitvice. Betoverend? Ja, ook dat. Maar de magie was niet zo sterk geweest dat ons leven gelijk in dienst stond van Unesco. Dat gebeurde pas later. Het is eigenlijk net als bij het planten van je zaad in vrouwlief; het kind in haar schoot heeft tijd nodig om te ontwikkelen en daarna duurt het nog wel even voordat het echt leuk wordt. Zo verging het ook Unesco. Na de miskraam in Barcelona was Brugge negen (!) maanden later pas onze eerstvolgende werelderfgoedsite. We hadden meteen geluk, het werd een drieling!

Verder lezen →

Een hete dag in Agrigento

Agrigento

“Tééééring!”, roep ik behoorlijk overbodig naar mijn jonge bruid. “Het is hier echt bloedverziekend heet!” We zijn op het Italiaanse eiland Sicilië en bevinden ons, zeer tegen de zin van Ech Nie, tussen de Griekse overblijfselen van de oude stad Agrigento. Het is onze huwelijksreis en hoewel onze trip natuurlijk in het teken van de liefde staat heb ik haar vandaag toch zo ver gekregen om een Unesco-werelderfgoed te bezoeken. Helaas heeft ze daar al snel weer spijt van.

Verder lezen →

Le Havre is knap lelijk

Le Havre

Ik bekijk de wereld door een Unesco-bril. Dat heeft als voordeel dat, mét bril, gebouwen vaak beter voor de dag komen. Tevens helpt het mij in het herkennen van de universele waarde van een ingeschreven monument. Een uitkomst, al zeg ik het zelf, want het belang van een pand is er niet altijd even makkelijk vanaf te zien. Ech Nie daarentegen beweert dat het mijn zicht op de werkelijkheid vertroebelt. Dat ik alles met de mantel der liefde bedek en me teveel conformeer aan de visie van Unesco. Ech Nie ziet altijd alles anders en dat was in het Franse Le Havre ook weer zo.

Verder lezen →

De zeeslag om Schokland

Schokland

Ons eerste bezoek aan een Unesco-site was meteen raak. Plitvice overrompelde ons en zorgde ervoor dat we oog kregen voor het werelderfgoed om ons heen. We wilden vaker overweldigd worden en bepaalden dat Unesco daar voortaan maar voor moest zorgen. Op zoek naar een volgende “Wauw-bestemming” begonnen we met een uitvoerige bestudering van zijn lijst. Dat ging lang goed maar in 2013 ontdekten we dat niet elke site garant staat voor eenzelfde extatische ervaring als wij hadden in het prachtige Plitvice. Ondanks de naam bleef zo’n heftige belevenis op Schokland bijvoorbeeld helemaal uit. Sorry Schokkers.

Verder lezen →

Gaudi en voetbal in bar Celona

Dit had eigenlijk een verslag moeten worden over mijn bezoek aan het werelderfgoed Palau de la Musica, een concertgebouw dat samen met het ziekenhuis Hospital de Sant Pau op de Unesco-lijst staat. Het is het alleen niet geworden. Hoezeer ik namelijk ook mijn best deed, in bar Celona bleek eens te meer dat het leven van een werelderfgoedreiziger niet bepaald over rozen gaat. Gelukkig was daar Gaudi nog…

Verder lezen →