Haar kerstmarkt en mijn queeste in Goslar

Goslar

De dag na onze dodemansrit was Ech Nie nog niet helemaal de oude. Hoe ik haar ook probeerde te overtuigen, in de auto was ze niet meer te krijgen. “Ja maar schat, het dooit inmiddels en waarschijnlijk hebben ze ook al wel gestrooid. Heus, we kunnen de weg weer op.” Ze was niet te vermurwen “En denk ook eens aan onze Unesco-queeste, die kunnen we toch ook niet zomaar negeren?”, deed ik er nog een schepje bovenop. “Het is jouw queeste niet de mijne”, bitste ze. “Ik doe het gewoon niet. Ik. Ga. Niet. In. De. Auto. Ech nie!” Het was duidelijk. Nee was dit keer ook echt nee. “Nou dan moeten we maar met het openbaar vervoer naar Goslar”, zei ik, “want bussen glijden nooit de weg af.”

Verder lezen →

Een Kerstmis queestie? Ech Wel!

“Ech Wel”

En het geschiedde in die dagen voor kerst dat Unesco een telling had verordonneerd van zijn werelderfgoedsites. Men was de tel kwijtgeraakt en had aan elk van zijn volgers bevel gegeven af te reizen naar een uitverkoren locatie. Een decreet waar wij als trouwe dienaren van zijn lijst natuurlijk absoluut gehoor aan moesten geven. Blij verheugd ging ik Ech Nie dan ook het goede nieuws vertellen. “Het heeft ons zo geliefde Unesco behaagd om ons op pad te sturen naar het Duitse Goslar en zijn Rammelsbergmijnen”, zo deelde ik haar mede.

“Oh, want?”

Verder lezen →

Crisistijd op het Griekse eiland Corfu

Corfu

Juni 2015. In Griekenland dreigt de crisis uit de hand te lopen. Bevolking en regering lijken niet te willen zwichten voor de druk die vanuit de EU op ze wordt uitgeoefend en Brussel wordt hoe langer hoe chagrijniger. Het eist hervormingen van de Grieken en dreigt bij het uitblijven daarvan geen nieuwe miljardenlening te verstrekken. Die lening is van levensbelang voor het land en het nieuwsbericht waarschuwt al voor het moment dat de Griekse banken niet langer aan hun verplichtingen kunnen voldoen. Ideaal moment dus voor een relaxvakantie op het Griekse eiland Corfu, dachten wij zo.

Verder lezen →

De Beemster, Hollands glorie in de polder

Beemster

Door de eeuwen heen zijn de oude Grieken en Romeinen altijd wel een belangrijke bron van inspiratie geweest. Tal van architecten putten uit hun nalatenschap en ook een jongen als Karel de Grote spiegelde zich, met zijn Dom in Aken, graag aan die ouwelui van toen. Maar hoewel ze dus altijd wel populair waren gebleven kwam de antieke wereld pas echt tot leven ten tijde van de Renaissance. Het was dan ook in deze periode dat de Hollanders er in slaagden de oude idealen te verwerken in hun magistrale Beemster droogmakerij.

Verder lezen →

Van het pad af in de Causses en Cevennes

Causses en Cevennes

Dat het soms niet meevalt Ech Nie over te halen mij naar een nieuwe Unesco-site te vergezellen had ik al eens verteld. Mevrouw is niet altijd even gemotiveerd en ziet bovendien altijd beren op de weg. Nog lastiger wordt het als een site in de ogen van Ech Nie slecht bereikbaar is. Dan wordt het al gauw een probleemgeval en ligt mevrouw eigenlijk alleen nog maar dwars.

Tsja…

Nou wil ik best toegeven dat de queestie bereikbaarheid soms inderdaad een behoorlijke is, maar bij Ech Nie speelt die vaak wel erg snel. Het moet bij haar allemaal niet te steil of bochtig zijn en aan onverharde wegen heeft ze helemaal een broertje dood. In feite komt het er op neer dat alles wat ook maar enigszins van het gebaande pad af ligt voor haar bij voorbaat al een gruwel is. Ze was dan ook maar wat blij toen ik haar vertelde dat er door de Franse werelderfgoedsite Causses en Cevennes gewoon een snelweg loopt. “Hèhè, eindelijk eens een makkie”, zei ze nog maar dat liep toch net even anders.

Verder lezen →

Is de kathedraal van Aken Dom?

Karel de Grote

Dat de heidense wereld het gebied van de duivel is had ik wel begrepen. Dat is logisch. Maar dat het de wil van God is om deze barbarij te allen tijden te bestrijden was me dan weer ontgaan. Toch niet goed genoeg geluisterd, denk ik, vroeger in de kerk. Ik dacht namelijk altijd dat je je vijanden lief moest hebben, dat diegene die je op de wang slaat je ook de andere kant moest aanbieden. Sinds ons bezoek aan Aken en Karel de Grote weet ik echter wel beter. God wil dat helemaal niet. Hij wil dat het christelijk geloof wordt verspreid. Indien nodig te vuur en te zwaard.

Verder lezen →

Tis een queestie van geduld

Een langeuitzichtloze weg in Death Valley USA

Dat Mieke Telkamp onlangs is overleden is triest. Wie had immers kunnen bevroeden dat slechts twee maanden na mijn eerste stukje de uitvaartkoningin heen zou gaan? Gelukkig voor haar heeft ze nu eindelijk het antwoord op haar eeuwige vraag “waar nou toch die weg heen leidt?” Erfgoedfanaten zoals ik hebben dat geluk echter niet. Voor ons geldt nog steeds dat het einde onzeker is en dat het pad er naar toe bepaald niet over rozen gaat. Sterker nog het is een queeste zo vol hindernissen dat wij er al snel een speciale naam voor hadden uitgevonden; “queesties”.

Verder lezen →

Vizcaya brug, ijzersterk erfgoed aan het strand van Bilbao

Vizcaya brug

Ik vertelde u al dat werelderfgoed Schokland geen “wauw-bestemming” is. Ach, dachten wij, dat kan de beste overkomen. Zelfs Unesco zit er blijkbaar wel eens naast. Helaas bleek vrij snel daarna dat Schokland niet het enige Unesco-missertje op de lijst was. Althans dat vond Ech Nie. Zij had namelijk geen zin zich te verdiepen in het hoe en waarom van een Unesco-kwalificatie en keek alleen maar naar het esthetische gedeelte van een site. Was die mooi of niet? Over de relativiteit van dat begrip of de kortzichtigheid ervan moest je haar niet lastig vallen.

Verder lezen →

Van straffe Hendrik tot Brugse zot, het bourgondische leven in Brugge.

Brugge

Levensveranderend. Zeker, dat was Plitvice. Betoverend? Ja, ook dat. Maar de magie was niet zo sterk geweest dat ons leven gelijk in dienst stond van Unesco. Dat kwam pas later. Het is wat dat betreft misschien nog wel het beste te vergelijken met het krijgen van een baby; nadat het zaad geplant is heeft het tijd nodig om te ontwikkelen en meestal wordt het pas echt leuk als je een paar jaar verder bent. Zo bleek het in ieder geval wel met Unesco te gaan. Na de miskraam in Barcelona mochten we negen (!) maanden later in Brugge ons eerstvolgende werelderfgoedsite verwelkomen. Het werd gelijk een drieling!

Verder lezen →