Een slippertje in kalifaat Cordoba

Een woud van zuilen in Mezquita Cordoba

Van 711 tot 1492 stond op het grondgebied van het huidige Spanje en Portugal een islamitische staat. “Dat klinkt heel eng”, zei ik tegen Ech Nie, “maar dat viel eigenlijk best mee. Sterker nog, zo rond het jaar 1000 werd het gebied gezien als de welvarendste en meest beschaafde regio van Europa.” We liepen door de straten van het Spaanse Cordoba en waren onderweg naar de wereldberoemde moskee-kathedraal van de stad. Voor Ech Nie was het allemaal nieuw. Ze vond het al moeilijk te geloven dat islamieten vroeger de baas waren op het Iberische schiereiland maar toen ik zei dat het toenmalige kalifaat een land was waar moslims, joden en christenen vredig en in harmonie met elkaar samen leefden dacht ze helemaal in de maling te worden genomen.

Verder lezen →

Mijn gangen door de neolithische onderwereld van Spiennes

Onbewerkt vuursteen in Spiennes

Omdat Ech Nie na ons bezoek aan Schokland was gaan twijfelen over de zin van onze queeste wilde ze voortaan, voorafgaand aan een werelderfgoedreis, weten om wat voor monument het ging, waar het lag en hoe het was te bereiken. Op die manier dacht ze zelf wel even te kunnen bepalen of het patrimonium ook ech wel een bezoekje waard was. “Ik weet niet wat jou bezield?!”, had ik opgemerkt, “maar wij gaan gewoon overal naar toe hoor. Of je dat nou wilt of niet!”

En dus was ik de enige die vertrok richting Spiennes en zijn neolithische mijngangen…

Verder lezen →

San Gimignano, de Toscaanse torenstad uit de middeleeuwen

Stadsgezicht San Gimignano

“Willen we echt serieus werk gaan maken van het bezoeken van werelderfgoedsites, en dat willen we, dan moeten we dus naar plaatsen waar er ook veel bij elkaar liggen”, kreeg Ech Nie begin 2011 van me te horen. “Oh, is dat zo?” vroeg ze verbaasd. “Ech wel”, bevestigde ik en vervolgde;  “een van de beste regio’s die zich daarvoor lenen is het Italiaanse Toscane, een absoluut moetje voor elke beginnende Unesco-fanaat.”

“Oh, is het werkelijk?”

Verder lezen →

Haar kerstmarkt en mijn queeste in Goslar

Goslar

De dag na onze dodemansrit is Ech Nie nog niet helemaal de oude. “Ja maar schat, luister nou eens; het dooit inmiddels allang en waarschijnlijk hebben ze ook al wel gestrooid. Heus, we kunnen nou ech wel weer naar Goslar.”

“Hmmm…”

“En denk eens aan onze Unesco-queeste, die kunnen we toch ook niet zomaar laten liggen?”

“Nou dat moet wel lukken hoor, het is jouw queeste niet de mijne…”

“Okee, en de kerstmarkt dan? Daarvoor zijn we toch óók hier?”

“Hoe vaak moet ik het nog zeggen Ech Wel? Ik. Ga. Niet. Meer. In. De. Auto. Punt. Uit!” Het was duidelijk. Nee was dit keer ook echt nee. “Nou dan moeten we maar met het openbaar vervoer”, zeg ik, “want bussen glijden nooit van de weg…”

Verder lezen →

Een Kerstmis queestie? Ech Wel!

“Ech Wel”

En het geschiedde in die dagen voor kerst dat Unesco een telling had verordonneerd van zijn werelderfgoedsites. Men was de tel kwijtgeraakt en had aan elk van zijn volgers bevel gegeven af te reizen naar een uitverkoren locatie. Een decreet waar wij als trouwe dienaren van zijn lijst natuurlijk absoluut gehoor aan moesten geven. Blij verheugd ging ik Ech Nie dan ook het goede nieuws vertellen. “Het heeft ons zo geliefde Unesco behaagd om ons op pad te sturen naar het Duitse Goslar en zijn Rammelsbergmijnen”, zo deelde ik haar mede.

“Oh, want?”

Verder lezen →

Crisistijd op het Griekse eiland Corfu

Corfu

Juni 2015. In Griekenland dreigt de crisis uit de hand te lopen. Bevolking en regering lijken niet te willen zwichten voor de druk die vanuit de EU op ze wordt uitgeoefend en Brussel wordt hoe langer hoe chagrijniger. Het eist hervormingen van de Grieken en dreigt bij het uitblijven daarvan geen nieuwe miljardenlening te verstrekken. Die lening is van levensbelang voor het land en het nieuwsbericht waarschuwt al voor het moment dat de Griekse banken niet langer aan hun verplichtingen kunnen voldoen. Ideaal moment dus voor een relaxvakantie op het Griekse eiland Corfu, dachten wij zo.

Verder lezen →

De Beemster, Hollands glorie in de polder

Beemster

Door de eeuwen heen zijn de oude Grieken en Romeinen altijd wel een belangrijke bron van inspiratie geweest. Tal van architecten putten uit hun nalatenschap en ook een jongen als Karel de Grote spiegelde zich, met zijn Dom in Aken, graag aan die ouwelui van toen. Maar hoewel ze dus altijd wel populair waren gebleven kwam de antieke wereld pas echt tot leven ten tijde van de Renaissance. Het was dan ook in deze periode dat de Hollanders er in slaagden de oude idealen te verwerken in hun magistrale Beemster droogmakerij.

Verder lezen →

Van het pad af in de Causses en Cevennes

Causses en Cevennes

Dat het niet altijd meevalt Ech Nie te motiveren voor wéér een nieuw Unesco-monument, dat had ik al eens verteld. Mevrouw ligt nou eenmaal liever op het strand. Nog lastiger wordt het als een site in de ogen van Ech Nie slecht bereikbaar is. Dan is ze helemaal moeilijk te overreden en ziet ze alleen nog maar beren op de weg.

Tsja…

Nou wil ik best toegeven dat de queestie bereikbaarheid soms inderdaad een behoorlijke is, maar bij Ech Nie speelt die vaak wel erg snel. Het moet bij haar allemaal niet te steil of bochtig zijn en aan onverharde wegen heeft ze helemaal een broertje dood. In feite komt het er op neer dat alles wat ook maar enigszins van het gebaande pad af ligt, voor haar bij voorbaat al een gruwel is. Ze was dan ook maar wat blij toen ik haar vertelde dat er door de Franse werelderfgoedsite Causses en Cevennes gewoon een snelweg loopt. “Hèhè, eindelijk eens een makkie”, zei ze nog, maar dat viel toch even tegen.

Verder lezen →

Is de kathedraal van Aken Dom?

Karel de Grote

Dat de heidense wereld het gebied van de duivel is had ik wel begrepen. Dat is logisch. Maar dat het de wil van God is om deze barbarij te allen tijden te bestrijden was me dan weer ontgaan. Toch niet goed genoeg geluisterd, denk ik, vroeger in de kerk. Ik dacht namelijk altijd dat je je vijanden lief moest hebben, dat diegene die je op de wang slaat je ook de andere kant moest aanbieden. Sinds ons bezoek aan Aken en Karel de Grote weet ik echter wel beter. God wil dat helemaal niet. Hij wil dat het christelijk geloof wordt verspreid. Indien nodig te vuur en te zwaard.

Verder lezen →