Op stoom bij het Woudagemaal

Woudagemaal

Terwijl we nog druk discussieerden over onze ervaringen op Schokland parkeerden we de auto op het bijna lege parkeerterrein van het tweede werelderfgoed van de dag; het ir. D. F. Woudagemaal in Lemmer. De twee plaatsen liggen op nauwelijks een half uurtje rijden van elkaar en in die tijd was het ons niet gelukt om overeenstemming te bereiken over de vraag of Schokland nou éch wel of éch nie van universeel belang was. “In ieder geval is het Woudagemaal een mooie aanvulling”, gaf ik Ech Nie te kennen, “want ook hier hebben de Hollanders een aardig robbertje met het water gevochten.”

Verder lezen →

De Eolische eilanden in zwaar weer

Eolische eilanden

“Nog eentje maar schat en dan hebben we ze allemaal gehad. Dan is Sicilië compleet.” We toerden al twee weken rond op het Italiaanse eiland en onze vakantie naderde zijn voltooiing. Ech Nie zuchtte eens diep. “Nog eentje?”, vroeg ze op de haar zo kenmerkende, verveelde toon. “Er komt geen einde aan. Waar moeten we nu nog weer heen dan?”

“De Eolische eilanden meissie, vermaard om hun vulkanisme en genoemd naar Aeolus, de Griekse god van de wind.” Ik bracht het zo luchtig mogelijk maar wist meteen dat ik op zwaar weer kon rekenen.

Verder lezen →

Is de ideale lengte van een blogpost een queestie van tijd?

Blogpost

Of ik wel begreep dat het internet bedoeld was voor kort en snel?, werd mij onlangs gevraagd. “Eh, sorry?” Ja, dat dus. En of ik me wel realiseerde dat iederéén tegenwoordig om aandacht schreeuwt? “Eh, jawel maar…” En dat ik eens moest luisteren in plaats van maren. “Maar…” En of ik er wel eens aan gedacht had om mezelf in een ander te verplaatsen? “Eh…? Is er soms iets?”

“Ja, je lult teveel”

Verder lezen →

Romantiek langs de Rijn

Romantiek

Romantiek is aan mij niet besteed, ik heb liever snoeiharde seks daar ben ik te nuchter voor. Ech Nie, daarentegen, is een en al gevoelsmens. Een echte vrouw zogezegd, die vol zit met emotie en onzekerheid. Ze heeft aandacht nodig en affectie, wil voortdurend weten of alles nog wel goed is en ziet graag om de haverklap een bevestiging van mijn liefde. Omdat ze ook graag wordt overstelpt met aangename verrassingen, had ik in de zomer van 2013 een romantisch weekendje voor ons tweeën langs de Duitse Rijn geboekt. Het leek de ideale opmaat voor een gezellig samenzijn maar gek genoeg liep alles toch even anders…

Verder lezen →

Drama in barok Drottningholm

Hercules vecht met slang

Drottningholm ligt net even buiten Stockholm op een eiland in het Mälarmeer. “Het is anders maar een klein uurtje varen hoor”, verkondig ik Ech Nie voorzichtig. Ze heeft het niet zo op boten en maakt er doorgaans nogal een drama van als we zelfs maar in de buurt komen van iets dat vaart. “Met de boot?” vraagt ze, scherp als altijd.

“Nee met de bus nou goed?”

“Maar ik word altijd kotsmisselijk als we de woeste baren bevaren”

“Niet van deze schuit schat. Hij gaat alleen maar over een riviertje en….”

Verder lezen →

Een achtervolging bij de Pont du Gard

Pont du Gard

“Kijk”, zei ik tegen Ech Nie, “wij Nederlanders mogen dan misschien de naam hebben, we waren heus niet de enige die een beetje met water om konden gaan. Om in hun dagelijkse behoeften te kunnen voorzien bouwden de Romeinen bijvoorbeeld ook al een hele infrastructuur.” Ech Nie reageerde niet. Wars van Romeinen en hun behoeftes bleef ze lekker stug uit haar autoraampje kijken en deed of ze me niet hoorde.

Verder lezen →

Een slippertje in kalifaat Cordoba

Een woud van zuilen in Mezquita Cordoba

Van 711 tot 1492 stond op het grondgebied van het huidige Spanje en Portugal een islamitische staat. “Dat klinkt heel eng”, zei ik tegen Ech Nie, “maar dat viel eigenlijk best mee. Sterker nog, zo rond het jaar 1000 werd het gebied gezien als de welvarendste en meest beschaafde regio van Europa.” We liepen door de straten van het Spaanse Cordoba en waren onderweg naar de wereldberoemde moskee-kathedraal van de stad. Voor Ech Nie was het allemaal nieuw. Ze vond het al moeilijk te geloven dat islamieten vroeger de baas waren op het Iberische schiereiland maar toen ik zei dat het toenmalige kalifaat een land was waar moslims, joden en christenen vredig en in harmonie met elkaar samen leefden dacht ze helemaal in de maling te worden genomen.

Verder lezen →

Mijn gangen door de neolithische onderwereld van Spiennes

Onbewerkt vuursteen in Spiennes

Omdat Ech Nie na ons bezoek aan Schokland was gaan twijfelen over de zin van onze queeste wilde ze voortaan, voorafgaand aan een werelderfgoedreis, weten om wat voor monument het ging, waar het lag en hoe het was te bereiken. Op die manier dacht ze zelf wel even te kunnen bepalen of het patrimonium ook ech wel een bezoekje waard was. “Ik weet niet wat jou bezield?!”, had ik opgemerkt, “maar wij gaan gewoon overal naar toe hoor. Of je dat nou wilt of niet!”

En dus was ik de enige die vertrok richting Spiennes en zijn neolithische mijngangen…

Verder lezen →

San Gimignano, de Toscaanse torenstad uit de middeleeuwen

Stadsgezicht San Gimignano

“Als we echt zoveel mogelijk werelderfgoedsites willen bezoeken, en dat willen we, dan kunnen we maar het beste naar plaatsen gaan waar er ook veel bij elkaar liggen”, verkondigde ik Ech Nie stellig. “Oh, is dat zo?”, reageerde ze verbaasd. “Ech wel!”, bevestigde ik, en vervolgde; “een van de meest voor de hand liggende regio’s om dan naar af te reizen is het Italiaanse Toscane, een absoluut moetje voor elke beginnende Unesco-fanaat.”

“Meen je dat nou?”

Verder lezen →