Kerkhof Skogskyrkogården wijst dolende zielen de weg

In 2016 besloten we naar Zweden af te reizen. Voor velen het land van Vikingen, Abba en blonde stoten,...

Megalithische monumenten van Knowth en Newgrange functioneerden als toegangspoorten naar Andere Wereld

We zijn nog maar net onderweg van het bezoekerscentrum naar het werelderfgoed Knowth of de gids in de shuttlebus...

Wenen in de regen

I’ll do my crying in de rain… galmt het door ons beider hoofd. Van tevoren leek het zo romantisch,...

Bieren met begijnen is altijd een feest

Zo tussen Straffe Hendrik en Brugse zot waren we er al eens een tegengekomen, een Belgisch begijnhof, maar veel...

Vogelparadijs Doñana door uilskuikens in de nesten

“En nou?”, kraait Ech Nie in alle consternatie. “Ja, graven natuurlijk. Wat anders?” Zo met de autobanden muurvast in...
Architectuur
Kerkhof Skogskyrkogården wijst dolende zielen de weg
Archeologie
Megalithische monumenten van Knowth en Newgrange functioneerden als toegangspoorten naar Andere Wereld
Stedelijk landschap
Wenen in de regen
Religie
Bieren met begijnen is altijd een feest
Natuur
Vogelparadijs Doñana door uilskuikens in de nesten
Over dit blog

Hi, ik ben Ech Leuk!

Jaren geleden heeft mijn vader Ech Wel zich stellig voorgenomen al het werelderfgoed van Unesco te bezoeken; een queeste die hem sindsdien zodanig in beslag neemt dat hij nauwelijks nog tijd heeft voor mij of mijn moeder Ech Nie. Wij zijn daarom vastbesloten hem bij het voltooien van zijn levensdoel zoveel mogelijk te dwarsbomen...

Lees verder
Inspiratie

Reisgedicht


Als ik mijn ogen toedoe

ben ik in Honoloeloe

- J. A. Deelder

Natuur

Yosemite is superlatief mooi!

Het is 2015 en we verblijven in Mimosa, een klein plaatsje 165 mijlen (317 km) ten oosten van San Francisco. We gebruiken het gehucht als uitvalsbasis voor onze twee dagen durende bezichtiging van het natuurpark Yosemite. Tijdens de vijf kwartier durende rit naar dit bijzondere werelderfgoed grijp ik de opportuniteit om Ech Nie alles te vertellen over haar recente, turbulente geschiedenis.

Lees verder
Zollverein
Industrieel

Zech je Zollverein, zech je kolenmijn

In februari 2014 liep ik al een tijdje rond met de gedachte om een bezoek te brengen aan een kolenmijn in het Duitse Ruhrgebied. Niet echt een site waar ik vooraf hoge verwachtingen van had, maar wel één die zich op relatief korte afstand van Rotterdam (220 kilometer) bevond. Omdat er na vier jaar erfgoedjagen ook niet meer zo veel nabijgelegen Unesco-monumenten over waren hakte ik de knoop door en kondigde Ech Nie Zeche Zollverein aan. “Wat zechie?”, vroeg Ech Nie achterdochtig.

Lees verder
Beukenbos aan bevroren watertje
Avontuur

Unesco gooit met nieuw werelderfgoed de beuk erin

Man, man, man het was me het weekendje weer wel. Tijdens de jaarlijkse vergadering van Unesco, dit keer in het Poolse Krakau, verklaarden de wijze heren van Unesco 21 nieuwe sites tot werelderfgoed. Een heuglijk feit dat uiteraard bij ons thuis op veel bijval kon rekenen. “GVD Ech Wel, je gaat me toch niet vertellen dat we de afgelopen 12 maanden helemaal voor niets hebben gereisd?” Aan het woord is een verontwaardigde Ech Nie die bij het horen van het goede nieuws haar enthousiasme niet onder stoelen of banken steekt. “Ik bedoel; hebben we net 24 sites kunnen afvinken en dan komt Unesco doodleuk met een hele zooi nieuwe monumenten aankakken. Dat schiet natuurlijk niet op!”

“Tsja, dat is het lot van de werelderfgoedreiziger Ech Nie, die is nooit klaar met reizen. Maar voor niks is het natuurlijk niet geweest. Reizen inspireert, ontspant, verbreedt je horizon en verrijkt je kennis; onthoud dat nou eens!”

Lees verder
Archeologie

Terug naar de Steentijd in de grot van Altamira

Onze vakantie is meestal zo opgebouwd dat we de ene dag lamlendig op het strand liggen (wat Ech Nie het liefste doet) en ons de andere dag vergapen aan het lokale werelderfgoed. (waar ik dan weer het meeste lol aan beleef). Geven en nemen noemen ze dat. Maar ja, dat betekent natuurlijk niet dat we zomaar de grot van Altamira kunnen passeren als we net een lange dag aan zee hebben doorgebracht,..

Lees verder
Vier atlasfiguren sieren toren Stocletpaleis
Architectuur

Het Stocletpaleis is kunst verpakt in marmer

“Wáár gaan we naar toe?” vraagt Ech Nie als we met ons autootje onderweg zijn naar de Belgische hoofdstad Brussel. “Het Stocletpaleis meissie, dat zei ik toch al?”

“Het Stocletpaleis?” herhaalt ze. “Moet ik dat kennen ofzo?”

“Nee, dat niet. Tenminste, het zou me verbazen als je dat wel deed. Het is een werelderfgoedsite…”

“Goh verrassend. En heb ik daar ook nog wat over te zeggen?”

Lees verder

Populaire berichten

Op de jaarmarkt van Provins stond Champagne centraal

Nadat Ech Nie zich had bekwaamd in de edele kunst der bierdrinkerij was het volgens haar onontkoombaar dat ik mijn smaakpapillen aan het weldadige bouquet van druiven, gist en...

Onze werelderfgoedqueeste lijkt nu écht de verkeerde kant op te gaan...

“Niet te geloven toch? Zijn we net een beetje van de Corona af, storten die Russen ons gewoon in een volgende crisis.” “Verschrikkelijk inderdaad. Dit zou weleens helemaal de...