Monsieur Eiffel en de femme fatales van Parijs

Parijs

Het was begin mei 2010 en croissants, jus d´orange en de klanken van een meeslepend chanson accompagneerden mijn cadeau aan vrouwe Ech Nie, een romantisch weekendje weg naar de stad van de liefde; Parijs! Niet erg origineel misschien maar onze passie was nog pril en daar aan de oevers van de Seine, tussen Eiffeltoren en Notre Dame, ligt toevallig wel het meest bezochte werelderfgoed van Unesco. Niet dat we ons daar bewust van waren trouwens, wij wilden de stad gewoon gebruiken als decor op onze tour d´amour. Unesco en zijn lijst moesten we nog ontdekken.

Parijs

Eiffeltoren

Twee maanden later trokken we op een mooie zomerdag richting Parijs. Een plan de campagne ontbrak maar vanwege het bijzondere karakter van de trip hadden we de wereldberoemde Eiffeltoren als ons eerste reisdoel gekozen. Verliefd of niet, eenmaal in Parijs kan je natuurlijk moeilijk om het ding heen. Omdat we van te voren geen kaartje voor een bezichtiging hadden gekocht, en de lange wachtrijen er weinig romantisch uitzagen, besloten we dat we monsieur Eiffel maar het beste van een afstandje konden aanschouwen; zittend vanaf een sfeervol terras dus. We bestelden er een drankje bij en brachten een toost uit op de stalen fallus en ons geluk. De rest van de stad moest nog maar even wachten.

Parijs

Femme fatale 1

Het verlangen naar een affaire met een knappe Parisienne was wat hitsige boefjes van de negentiende eeuw naar de stad van de liefde dreef. Daar, in clubs als Moulin Rouge, hoopten ze op een wulpse maîtresse voor een zwoele nacht. Het is die extravagante levenswandel waar Parijs zijn verbondenheid met de liefde aan te danken heeft. Aan de hand van Ech Nie zat een kopie van een dergelijk uitstapje er natuurlijk niet in maar toch werkten we, uit respect voor het verleden, wel wat chique dames af.

We begonnen met een bezoekje aan de mysterieuze Mona Lisa, een van de beroemdste inwoners van de metropool. Zij hangt tegenwoordig voornamelijk rond in het Louvre waar ze haar bezoek ontvangt vanachter kogelwerend glas. Ondanks deze wat arrogante opstelling en haar krasse leeftijd heeft ze nog steeds niks van haar charmes verloren. Drommen mannen verdrongen zich om een glimp van haar op te vangen en wij deden gezellig met ze mee. Haar vage glimlach eenmaal ontwaard lieten we de ellebogen en drukte voor wat ze waren en liepen nog even snel langs wat oude kameraden. Vier uur slenteren later hadden onze benen echter genoeg van de mummies, kleitabletten en gevleugelde stieren en gingen we weer terug naar buiten. Afgepeigerd lieten we onze vermoeide voetjes afkoelen in het water bij de glazen pyramide van de hoofdingang.

Parijs

Femme fatale 2

Opgefrist en met schone voeten gingen we vervolgens op audiëntie bij die andere fameuze mevrouw, de Notre-Dame. Ze woont dichtbij Mona, op het eilandje Ile de la Cité in de rivier de Seine, en is nog een van de weinig overgebleven, middeleeuwse oudjes. De gotische dame bleek toevallig net dienst te hebben toen wij er waren en haar bisschoppen waren druk in de weer met wierook en geprevel. We keken de scène even aan maar besloten toen dat het wellicht beter was onze-lieve-vrouw en haar misdienaren van een afstandje te aanschouwen; zittend vanaf een terras dus. We bestelden er een drankje bij en met ons beider hoofd in de wolken genoten we van de zomerzon. De rekening liet ons echter vanuit de zwevende hemel weer hard op aarde terugkomen. Voor de elitaire prijs van zestien euro dertig mochten we onze consumpties (1 cola en 1 biertje) afrekenen! Het was duidelijk de hoogste tijd voor de volgende madame.

Parijs

Femme fatale 3

En dus traden we, alsof we die dag nog niet genoeg gelopen hadden, vervolgens in de voetsporen van Maria de Medici. Deze koningin-mama van de zeventiende eeuw zetelde een tijdje in het Louvre maar verhuisde op zeker moment voor haar rust naar het Palais du Luxembourg. Wij volgden haar voorbeeld en vonden en passant het meest amoureuze plekje van de stad. Rond het paleis ligt namelijk een magnifiek aangelegde stadstuin waar het heerlijk vertoeven bleek.

De plaats druipt werkelijk van de romantiek en met zijn schitterende bloemenperken, crèmewitte standbeelden en schaduwrijke Medici-fontein amuseerden wij ons er delicieus. Wij wisten het zeker, dit moesten we niet van een afstandje aanschouwen, hier wilden we middenin zitten. We maakten ons eigen terras van een paar stoelen en zochten er een mooi stukje park bij, kochten wat drank in het openluchtcafé en met een prettig plaatsje in de zon brachten we nog urenlang een ode aan de liefde. Paris je t’aime. Ech Wel!

Parijs

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: