Kerkhof Skogskyrkogården wijst dolende zielen de weg

In 2016 besloten we naar Zweden af te reizen. Voor velen het land van Vikingen, Abba en blonde stoten,...

Megalithische monumenten van Knowth en Newgrange functioneerden als toegangspoorten naar Andere Wereld

We zijn nog maar net onderweg van het bezoekerscentrum naar het werelderfgoed Knowth of de gids in de shuttlebus...

Wenen in de regen

I’ll do my crying in de rain… galmt het door ons beider hoofd. Van tevoren leek het zo romantisch,...

Bieren met begijnen is altijd een feest

Zo tussen Straffe Hendrik en Brugse zot waren we er al eens een tegengekomen, een Belgisch begijnhof, maar veel...

Vogelparadijs Doñana door uilskuikens in de nesten

“En nou?”, kraait Ech Nie in alle consternatie. “Ja, graven natuurlijk. Wat anders?” Zo met de autobanden muurvast in...
Architectuur
Kerkhof Skogskyrkogården wijst dolende zielen de weg
Archeologie
Megalithische monumenten van Knowth en Newgrange functioneerden als toegangspoorten naar Andere Wereld
Stedelijk landschap
Wenen in de regen
Religie
Bieren met begijnen is altijd een feest
Natuur
Vogelparadijs Doñana door uilskuikens in de nesten
Over dit blog

Hi, ik ben Ech Leuk!

Jaren geleden heeft mijn vader Ech Wel zich stellig voorgenomen al het werelderfgoed van Unesco te bezoeken; een queeste die hem sindsdien zodanig in beslag neemt dat hij nauwelijks nog tijd heeft voor mij of mijn moeder Ech Nie. Wij zijn daarom vastbesloten hem bij het voltooien van zijn levensdoel zoveel mogelijk te dwarsbomen...

Lees verder
Inspiratie

Reisgedicht


Als ik mijn ogen toedoe

ben ik in Honoloeloe

- J. A. Deelder

Cultureel landschap

Na veertien staties manifesteert zich de Ware op kruisweg Kalwaria Zebrzydowska

Nadat we eindelijk een plekje op het overvolle parkeerterrein van werelderfgoed Kalwaria Zebrzydowska hebben gevonden, komt vanuit de luidsprekers een schelle oproep tot gebed ons keihard tegemoet. “Jezus, wat een teringherrie!” schreeuwt Ech Nie boven het kabaal uit. “Ja, aan zondagsrust doen ze hier blijkbaar niet!” galm ik verontwaardigd terug.

Lees verder
Archeologie

Longobarden Brescia bouwden zeldzaam imponerend klooster op Romeinse fundamenten

“Wauw!”, hoor ik mezelf zeggen. En direct daarna volgt; “Geweldig!” Na jarenlang half Europa te hebben afgereisd beleef ik hem in het inmiddels tot museum omgebouwde klooster van de Heilige Julia eindelijk weer eens opnieuw; een wauw-moment. Het is precies dat ene, unieke gevoel dat me er een decennium geleden toe bewoog een werelderfgoedqueeste te beginnen, maar wat me tegenwoordig nog maar sporadisch overkomt. (blijkbaar ben ik in de loop der jaren wat blasé geraakt) Gelukkig constateer ik in het Noord-Italiaanse Brescia dat de algehele verzadiging toch nog niet helemaal heeft toegeslagen. Wauw!

Lees verder
Avontuur

Toen twee zenuwleiers op vakantie gingen…

“Drie máánden?!! Maar dat kan éch nie dokter! Ik móet over drie weken op vakantie!!”

“Ik ben bang dat die vakantie iets te vroeg komt meneer…”

“Maar ik heb een queeste te voltooien!”

“Een queeste?”

“Ja, ik móet al het werelderfgoed van Unesco bezoeken! En ik ben al een heel jaar niet weggeweest!”

“Meneer, neemt u nou van mij aan dat een hernia niet zomaar verdwenen is. Dat kost tijd!”

“Nou, dat zullen we dan nog wel eens zien!”

Lees verder
Architectuur

Kastelen Bellinzona speelbal van Guelfi en Ghibellini

Wie vanuit Zwitserland naar het zuiden wil (of vice versa), kan moeilijk om Bellinzona heen. De stad ligt in een vallei waar zo’n beetje alle bergpassen samenkomen en fungeert al sinds de oudheid als de sleutel tot de Alpen en de poort naar Italië. “Dat althans, is hoe een lid van de Milanese Sforza-familie de strategische plaats in 1475 beschreef.”

“En jij vindt dat we na de file voor de Gotthardtunnel óók hier nog even stil bij moeten staan?”

“Si signora. Hoe raad je het zo?”

Lees verder
Industrieel

Mijndorp Grand Hornu belicht bar bestaan Borinage

Ten zuidwesten van Mons (Bergen), vlakbij de Franse grens, ligt de mijnstreek Borinage. Ooit het kloppende hart van de Europese industrie, tegenwoordig het deprimerende domein van armoede en verval. Sinds het begin van de 19e eeuw stond alles hier in het teken van de koolwinning. Honderden schachtblokken stampten tonnen aan steenkool uit de grond en tienduizenden Boreinen daalden dagelijks af in de krochten van Moeder Aarde. Honderdvijftig jaar later bleek de exploitatie echter niet langer rendabel en stortte de lokale economie als een kaartenhuis in elkaar. Doffe ellende en collectieve werkloosheid waren het onvermijdelijke gevolg.

Lees verder

Populaire berichten

Op de jaarmarkt van Provins stond Champagne centraal

Nadat Ech Nie zich had bekwaamd in de edele kunst der bierdrinkerij was het volgens haar onontkoombaar dat ik mijn smaakpapillen aan het weldadige bouquet van druiven, gist en...

Onze werelderfgoedqueeste lijkt nu écht de verkeerde kant op te gaan...

“Niet te geloven toch? Zijn we net een beetje van de Corona af, storten die Russen ons gewoon in een volgende crisis.” “Verschrikkelijk inderdaad. Dit zou weleens helemaal de...