Jaren geleden heeft mijn vader Ech Wel zich stellig voorgenomen al het werelderfgoed van Unesco te bezoeken; een queeste die hem sindsdien zodanig in beslag neemt dat hij nauwelijks nog tijd heeft voor mij of mijn moeder Ech Nie. Wij zijn daarom vastbesloten hem bij het voltooien van zijn levensdoel zoveel mogelijk te dwarsbomen...
Lees verder
Als ik mijn ogen toedoe
ben ik in Honoloeloe
- J. A. Deelder
Ech Nie vindt het maar raar. Terwijl zij op het punt van bevallen staat, verheugt haar lief zich op een paar Kroatische zerken. “Beetje luguber, Ech Wel!”
“Hoezo? De dood hoort gewoon bij het leven, hoor…”
Lees verder
Het is winter 1401. Terwijl Milanese troepen ook Florence onder de voet dreigen te lopen (eerder hadden ze Pisa en Siena al ingenomen), de economie hapert, de bevolking hongert en de pest loert, hopen de Florentijnen het gevaar met een kunstwedstrijd te kunnen keren.
“Met een kunstwedstrijd?”
“Ja. Cultuur stond hier nou eenmaal hoog in het vaandel.”
Lees verder
We waren nog maar net in het skiresort Flims aangekomen of het gedonder begon al. “Wat?! In díe stoeltjeslift??!! Nou ech nie, Ech Wel! Vergeet het maar.”
“Doe nou eens een keer niet gelijk zo hysterisch, Ech Nie. Ik heb me van tevoren uitgebreid laten informeren en volgens die Zwitsers kan het gewoon veilig.”
“Maar er past toch geen kinderwagen in een skilift, joh?! Denk nou eens na!”
“Jawel hoor, zonder problemen. Lees dit maar eens!”
Lees verder
Laat ik positief beginnen; hoewel we het in april nog somber inzagen hebben we afgelopen september toch twee weken aan de Bodensee gelegen. Bovendien is het ons in diezelfde periode gelukt vier nieuwe werelderfgoedsites te bezoeken. En dat lijkt me gezien de huidige omstandigheden geen geringe prestatie, al zeg ik het zelf. (in juli durfden we daar nog niet op te hopen) Maar buiten dat was de trip één grote beproeving…
Lees verder
Terwijl wij chagrijnig en met een barstende koppijn op zoek zijn naar middelen die onze enorme kater kunnen wegwerken, (na een twee uur durende rit vanuit Regensburg, dwars door het Beierse woud en het Tsjechische oerbos, in de stromende regen, over smalle weggetjes en zonder enige vorm van straatverlichting, zagen we ons, na de veilige aankomst in Lipno, genoodzaakt dit heugelijke feit met een flinke plas bier te vieren) worden we links en rechts voorbij gesneld door allerlei in trainingspak gehulde figuren. “Wat een sportievelingen allemaal joh”, merkt Ech Nie geïrriteerd op. “Het lijkt hier wel een trainingskamp.”
Lees verder