Romantiek langs de Rijn

Romantiek

Romantiek is aan mij niet besteed, ik heb liever snoeiharde seks daar ben ik te nuchter voor. Ech Nie, daarentegen, is een en al gevoelsmens. Een echte vrouw die vol zit met emotie en onzekerheid, aandacht en affectie nodig heeft, voortdurend wil weten of alles nog wel goed is en graag om de haverklap een bevestiging van mijn liefde ziet. Omdat ze daarnaast het liefst wordt overstelpt met aangename verrassingen, had ik in de zomer van 2013 een romantisch weekendje voor ons tweeën langs de Duitse Rijn geboekt. Het leek de ideale opmaat voor een gezellig samenzijn maar gek genoeg liep alles toch net even anders…

Verder lezen →

Drama in barok Drottningholm

Hercules vecht met slang

Drottningholm ligt net even buiten Stockholm op een eiland in het Mälarmeer. “Het is anders maar een klein uurtje varen hoor”, verkondig ik Ech Nie voorzichtig. Ze heeft het niet zo op boten en maakt er doorgaans nogal een drama van als we zelfs maar in de buurt komen van iets dat vaart. “Met de boot?” vraagt ze, scherp als altijd.

“Nee met de bus nou goed?”

“Maar ik word altijd kotsmisselijk als we de woeste baren bevaren”

“Niet van deze schuit schat. Hij gaat alleen maar over een riviertje en….”

Verder lezen →

Een achtervolging bij de Pont du Gard

Pont du Gard

“Kijk”, zei ik tegen Ech Nie, “wij Nederlanders mogen dan misschien de naam hebben, we waren heus niet de enige die een beetje met water om konden gaan. Om in hun dagelijkse behoeften te kunnen voorzien bouwden de Romeinen bijvoorbeeld ook al een hele infrastructuur.” Ech Nie reageerde niet. Wars van Romeinen en hun behoeftes bleef ze lekker stug uit haar autoraampje kijken en deed of ze me niet hoorde.

Verder lezen →

Een slippertje in kalifaat Cordoba

Een woud van zuilen in Mezquita Cordoba

Van 711 tot 1492 stond op het grondgebied van het huidige Spanje en Portugal een islamitische staat. “Dat klinkt heel eng”, zei ik tegen Ech Nie, “maar dat viel eigenlijk best mee. Sterker nog, zo rond het jaar 1000 werd het gebied gezien als de beschaafdste en welvarendste regio van Europa.” We liepen door de straten van het Spaanse Cordoba en waren onderweg naar de wereldberoemde moskee-kathedraal van de stad. Voor Ech Nie was het allemaal nieuw. Ze vond het al moeilijk te geloven dat islamieten vroeger de baas waren op het Iberische schiereiland maar toen ik zei dat het kalifaat van Cordoba een land was waar moslims, joden en christenen vredig en in harmonie met elkaar samen leefden dacht ze helemaal in de maling te worden genomen.

Verder lezen →

Mijn gangen door de neolithische onderwereld van Spiennes

Onbewerkt vuursteen in Spiennes

Omdat Ech Nie na ons bezoek aan Schokland was gaan twijfelen over de zin van onze queeste wilde ze voortaan, voorafgaand aan een werelderfgoedreis, weten om wat voor monument het ging. En niet alleen dat, maar ook waar het lag en hoe het was te bereiken. Op die manier dacht ze te kunnen bepalen of het patrimonium ook ech wel een bezoekje waard was. “Ik weet niet wat jou bezielt?!”, had ik opgemerkt, “maar wij gaan gewoon naar Spiennes hoor. Of je dat nou wilt of niet!”

Ze wilde niet.

En dus vertrok ik in m’n uppie richting de neolithische mijngangen van de stad…

Verder lezen →

San Gimignano, de Toscaanse torenstad uit de middeleeuwen

Stadsgezicht San Gimignano

“Als we echt zoveel mogelijk werelderfgoed willen bezoeken, en dat willen we, dan kunnen we maar het beste naar San Gimignano gaan”, verkondigde ik Ech Nie stellig. “Oh, is dat zo?”, reageerde ze verbaasd. “Ech wel!”, bevestigde ik, en vervolgde; “San Gimignano ligt namelijk in het Italiaanse Toscane en daar barst het van de Unesco-sites.”

“Maar waarom dan San Gimignano?”

Verder lezen →

Haar kerstmarkt en mijn queeste in Goslar

Goslar

De dag na onze dodemansrit is Ech Nie nog niet helemaal de oude. “Ja maar schat, luister nou eens; het vriest inmiddels allang niet meer en waarschijnlijk hebben ze ook al wel gestrooid. Heus, we kunnen nou ech wel weer naar Goslar.”

“Hmmm…”

“En denk eens aan onze Unesco-queeste, die kunnen we toch ook niet zomaar laten liggen?”

“Nou dat moet wel lukken hoor, het is jouw queeste niet de mijne…”

“Okee, en de kerstmarkt dan? Daarvoor zijn we toch óók hier?”

“Hoe vaak moet ik het nog zeggen Ech Wel? Ik. Ga. Niet. Meer. In. De. Auto. Punt. Uit!” Het is duidelijk. Nee is dit keer ook echt nee. “Nou dan moeten we maar met het openbaar vervoer”, zeg ik, “want bussen glijden nooit van de weg…”

Verder lezen →

Een Kerstmis queestie? Ech Wel!

“Ech Wel”

En het geschiedde in die dagen voor kerst dat Unesco een telling van zijn werelderfgoedsites had verordonneerd. De commissie had ze allemaal niet meer op een rijtje en verlangde nu van zijn volgers dat zij assisteerden bij het op orde krijgen van de gegevens. Geen probleem natuurlijk, had ik geantwoord, en bood aan een uitvoerig verslag te schrijven over Goslar en zijn Rammelsbergmijnen.

Toen ik Ech Nie het goede nieuws over onze opdracht mededeelde was ze meteen in blijde verwachting. Niet dat ze Goslar nou zo’n warm hart toedraagt, (ze had er zelfs nog nooit van gehoord) maar het vooruitzicht op een Duitse kerstmarkt doet haar hartje altijd sneller kloppen. “Oh, wat zijn we toch begenadigd”, riep ze verrukt. “Ech Wel”, antwoordde ik, en begon meteen met het plannen van de reis.

Verder lezen →

Crisistijd op het Griekse eiland Corfu

Corfu

Juni 2015. In Griekenland dreigt de crisis uit de hand te lopen. Bevolking en regering lijken niet te willen zwichten voor de druk die vanuit de EU op ze wordt uitgeoefend en Brussel wordt hoe langer hoe chagrijniger. Het eist hervormingen van de Grieken en dreigt bij het uitblijven daarvan geen nieuwe miljardenlening te verstrekken. Omdat die lening van levensbelang is voor het land waarschuwt het nieuwsbericht al voor het moment dat de Griekse banken niet langer aan hun verplichtingen kunnen voldoen. Ideaal moment dus voor een relaxvakantie op het Griekse eiland Corfu, dachten wij zo.

Verder lezen →