Een queestie van kiezen. Vliegen we ver of blijven we thuis?

vliegen

Treurig staarde ik naar mijn computerscherm. Bijna april en nog geen reet gezien. Tenminste, geen werelderfgoed. En dat terwijl ik mezelf op 1 januari nog zo had voorgenomen de negativiteit van het afgelopen jaar als de sodemieter uit te gaan wissen. “Wat zit je nou te sippen joh?”, vroeg een behulpzame Ech Nie. “Zijn de monumenten op?”

“Nee, dat niet”, antwoordde ik mistroostig, “maar ze liggen zo ver weg.” Ech Nie wierp een bereidwillige blik over mijn schouder en loerde naar de kaart die ik ook al een tijdje aan het bestuderen was. “En die blauwe stipjes dan? Zijn dat werelderfgoedsites die we nog moeten bezoeken?”

“Ja schat.”

vliegen
De blauwe stipjes zijn werelderfgoedsites die nog moeten worden bezocht

Amiens?

“Nou, dan is het toch niet zo moeilijk? Hierzo, wat hebben we hier. Amiens in Noord-Frankrijk. Dat is toch niet zover?”

“Nee, dat valt wel mee inderdaad. Maar ja, het is nog altijd 4 uur rijden hè? Heen en weer 8 uur. Ik weet niet of dat nou wel de moeite waard is. Het is maar een kathedraal tenslotte…”

“Hoezo, máár een kathedraal? Wat is dit nou weer? Ben je soms van je geloof gevallen?”

“Nee natuurlijk niet. Maar Amiens komt nog wel aan de beurt. Die kunnen we beter een keer pakken als we terugkomen van een paar dagen Spanje of zo. Dan komen we er toch langs.”

Straatsburg
Kathedralen genoeg op de lijst, zoals deze in Straatsburg.

Würzburg?

“Okee. Wat jij wil. Het paleis in Würzburg dan? Is ook nog een stipje…”

“Klopt. Maar Würzburg is precies de enige Duitse stad die ons nog rest. Die komt in december wel, tijdens ons jaarlijkse kerstuitje.”

“En dan is het klaar met Duitsland?”

“Nou ja, zo goed als. Er zijn nog wel een paar sites maar die zijn allemaal niet te doen in een dag en weinig spannend bovendien. Om daar nou een heel weekend voor uit te trekken…”

“Waar heb jij last van Ech Wel? Zo ken ik je helemaal niet. Alle sites waren toch uniek en van universele waarde?”

Drottningholm
Ook aan paleizen ontbreekt het niet. Zoals deze in Stockholm, Drottningholm genaamd..

Medelijden?

Ik had natuurlijk helemaal nergens last van, ik trachtte slechts medelijden uit te lokken. Op die manier hoopte ik namelijk vrouwlief zover te krijgen dat ze samen met mij, ergens ver weg, wat nieuw werelderfgoed ging bekijken. Grondige analyse van de Unesco-lijst had mij immers geleerd dat de meeste sites in een straal van 500km rond Rotterdam wel waren bezocht en dat het klaar was met de makkelijke uitstapjes naar België, Duitsland of Frankrijk. Wilden we voortaan nog wat parels toevoegen aan onze Unesco-ketting dan moesten we verder van huis en reizen door de lucht. Er was alleen één klein probleempje; Ech Nie’s vliegangst.

Stocletpaleis
Makkelijk aan te rijden sites, zoals het Stoclet huis in Brussel, behoren helaas tot het verleden.

Hetzelfde?

“Alles sites zijn van eminent belang ja, dat zeker. Maar waar ik mee zit is de lengte Ech Nie. De queeste is nog zo lang maar ons leven nog zo kort.”

“We staan midden in het leven Ech Wel. Wat is er met je aan de hand?”

“Ach en wee schat, ik maak me gewoon zorgen. Wij verschieten al jaren ons kruit aan paleizen en kerken maar ondertussen laten we de rest van de wereld versloffen…”

“Nou dat valt toch wel mee? We hebben al hartstikke veel gezien! Steden, fabrieken, ruïnes…”

“Ja, maar géén jungles Ech Nie. Géén Maya’s, leeuwen of Boeddha’s. Wij zijn met onze queeste tot nu toe alleen maar in het Westen geweest. Romeinse oudheidchristelijke godshuizen, Europese beukenbossen; het heeft allemaal dezelfde geschiedenis, hetzelfde geloof en eenzelfde klimaat. Hartstikke mooi natuurlijk, zonder meer, maar ook een beetje meer van (inderdaad) hétzelfde.”

Agrigento
Ruïnes zagen we ook al genoeg, zoals deze in Agrigento.

Vliegen?

“Ach, kijk nou. Meneer heeft eindelijk het licht gezien. En nou wil je zeker weer lekker normaal gaan doen?”

“Hè? Nee joh, natuurlijk niet. Ik bedoel dat we niet langer kunnen volstaan met enkel tripjes in Europa. We moeten de wijde wereld in Ech Nie, onze horizon verbreden en het avontuur tegemoet! Je ziet toch wel dat ik er anders aan onderdoor ga?”

Kleine vluchtjes, dat wil zeggen van een uurtje of twee, drie, die kan mevrouw nog wel aan. Wordt het langer, en dat was wel de bedoeling, dan ziet ze al gauw de vlucht niet meer zitten en slaat de angst haar om het hart. Komt nog eens bij dat alles buiten Europa sowieso eng, stom en gek is. “Oh, wacht effe. Nee nou begrijp ik het. Jij wilt gaan vliegen?!”

“Dat zei ik niet. Ik denk alleen dat als we zo door gaan er niks meer van ons terecht komt. Dan komen we nergens meer. Weet je wat het is Ech Nie, soms moet je gewoon je grenzen verleggen om nieuwe werelden te kunnen ontdekken.”

“Aha. Dus ik moet me er maar over heen zetten omdat jij er anders aan onderdoor gaat? Is dat het?”

Eolische eilanden
Zelfs over werelderfgoed vliegen, zoals hier boven de Eolische eilanden, vindt Ech Nie eng

Amerika?

Drie jaar eerder hadden we al eens zo’n zelfde discussie gehad. Mijn toenmalige vriendin wilde huwen maar zag haar wilde plannen gedwarsboomd door mijn verlangen naar een verre reis. “Geen ring om mijn vinger zonder exotisch stempel in mijn paspoort”, zo bepaalde ik streng. Het was een eis waar Ech Nie nogal moeite mee had maar waar ze uiteindelijk, na lang wikken en wegen, toch mee akkoord ging. En aldus geschiedde.

We trouwden onder reislustige voorwaarden, boekten een roadtrip naar de States en hadden de tijd van ons leven. Typisch Ech Nie ook weer. Eerst ergens als een berg tegenop zien om later te moeten constateren dat het eigenlijk allemaal best wel amazing was. “Misschien wel ja”, adviseerde ik haar dus, “Amerika was toch ook het einde?”

“Dat zeg je goed ja, eens maar nooit meer.”

Yosemite
Amerika was prachtig, zoals hier in Yosemite, maar Ech Nie wilde er niet meer heen

Azië?

“Wat nou?”

“Nou ik ga gewoon niet nog een keer zo lang de lucht in Ech Wel. Hoef je niet gelijk zo opvliegend te doen…”

“Tsjongejongejonge! Ook niet als we de andere kant op gaan, naar Azië of zo?”

“Geen sprake van!”

“Maar weet je eigenlijk wel hoe zielig ik ben?”

“Ja heel triest inderdaad. Een beetje een depressie veinzen terwijl je mij alleen maar wilt bewegen tot een lange reis in het ongewisse. Nou daar komt niks van in. Azië is veel te druk, ver en vies. Daar gaan we dus ech nie naar toe!”

Lang verhaal kort. Ech Nie en ik praten al weken niet met elkaar maar vertrekken binnenkort wel samen naar Thailand. Werd het toch nog een mooi reisjaar, Ech Wel!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: